Wniebowstąpienie Izajasza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wniebowstąpienie Izajasza to apokryficzna księga datowana na II w. n.e. skompilowana przez chrześcijańskiego (lub judeochrześcijańskiego) autora. Składa się z trzech części, które funkcjonowały zapewne jako osobne dzieła:

  • Męczeństwo Izajasza (rozdziały 1-5) rozwija wątek z 2 Krl 21, 6. Opowiada o prześladowaniach, jakich doznał Izajasz od króla Manassesa, który zaniechał kultu Boga i wprowadził kulty pogańskie. Ta część dzieła jest stricte żydowska i zawiera tylko jedną interpolację chrześcijańską.
  • Testament Ezechiasza (rozdziały 3,13-4,18) zawiera wizję prześladowań Kościoła w czasach ostatecznych, zakończonych przyjściem Chrystusa i spaleniem grzeszników.
  • Wizje Izajasza (rozdziały 6-11) opisuje podróż proroka w towarzystwie anioła przez siedem kręgów Nieba.

Apokryf ten zachował się w całości jedynie w wersji etiopskiej, znane są ponadto fragmenty w językach: greckim, koptyjskim, łacińskim i starosłowiańskim. Jako Vorlage wersji etiopskiej większość badaczy wskazuje tekst grecki, nieliczni tylko optują za (nieznanym) tekstem aramejskim.

Niektóre wątki w tekście (ucieczka na pustynię, krytyka Jerozolimy) wykazują pokrewieństwo z tekstami esseńczyków z Qumrān.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Hugolin Langkammer. Apokryfy Nowego Testamentu. Księgarnia św. Jacka: Katowice 1989.ISBN 83-7030-026-X

Ryszard Rubinkiewicz. Wprowadzenie do apokryfów Starego Testamentu. Redakcja Wydawnictw KUL: Lublin 1987. ISBN 83-00-00675-3

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]