Wrocławski Teatr Współczesny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Teatr Współczesny
Kawiarenka teatralna

Teatr Współczesny we Wrocławiu (dawniej pod nazwą Teatr Młodego Widza oraz Teatr Rozmaitości ) - wrocławski teatr, usytuowany w centrum miasta przy ulicy Rzeźniczej 12, powstały w 1948 roku pod nazwą Teatr Młodego Widza.

Sceny teatralne[edytuj | edytuj kod]

W budynku mieszczą się trzy sale:

  • Duża scena to klimatyzowane, przystosowane dla widzów niepełnosprawnych wnętrze, mieszczące 246 nowych, wygodnych foteli, których układ zapewnia świetną akustykę i widoczność. Nad widownią mieści się nowoczesna kabina elektroakustyczna przystosowana m.in. do instalowania sprzętu do symultanicznego tłumaczenia tekstów. Pomieszczenie to znakomicie pełni funkcję sali konferencyjnej, w której można organizować sympozja, jubileusze, koncerty czy prezentacje. Za sceną znajdują się nowe,dobrze wyposażone garderoby oraz bufet teatralny. Do widowni Dużej Sceny przylega Foyer – na parterze mieszczą się szatnie, a na pierwszym piętrze, z pięknym widokiem na Odrę, znajduje się Kawiarenka Teatralna i mnóstwo przestrzeni umożliwiającej organizowanie konferencji prasowych, wystaw, wernisaży i bankietów.
  • Scena na strychu mieści się na ostatnim piętrze teatralnego budynku, pod kopułą przykrywającą dawny strych. Po remoncie scena może pomieścić 100-osobową publiczność w różnych układach przestrzennych, zależnych jedynie od wizji scenografa.
  • Mała scena to najbardziej kameralna przestrzeń w teatrze. Zaadaptowane piwniczne wnętrze z łukami sklepień i nieotynkowanymi ścianami mieści ok. 45 foteli i pozwala na bardzo bliski i niepowtarzalny kontakt z aktorami.

Repertuar[edytuj | edytuj kod]

Zapisana w nazwie Teatru „współczesność” to przede wszystkim sposób myślenia o scenie jako medium, za pomocą którego można mądrze rozmawiać o najważniejszych problemach otaczającej nas rzeczywistości. WTW stara się więc mocno i wyraźnie zaznaczyć swoją obecność w kulturalnym życiu Wrocławia i Dolnego Śląska.

Od początku scena przy ul. Rzeźniczej przyciągała wybitnych reżyserów i dramatopisarzy, którzy kreowali nowatorskie myślenie o teatrze: Jerzy Jarocki, Józef Szajna, Krzysztof Warlikowski, Jan Klata, Piotr Cieplak, Michał Zadara, Barbara Wysocka, Agnieszka Olsten, Agata Duda-Gracz, Lech Raczak. Autorski teatr tworzyli przez lata dyrektorzy Andrzej Witkowski [1962-1964, 1966-1973], Kazimierz Braun [1975-1984] i Krystyna Meissner [1999-2012]. W 2012 r. dyrekcję objął reżyser Marek Fiedor. W latach 2001-2011 teatr był organizatorem sześciu kolejnych edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog-Wrocław. Swoje stałe miejsce w repertuarze WTW miały od lat 60-tych dramaty Tadeusza Różewicza, jednego z najważniejszych twórców literatury przełomu XX i XXI wieku. Był to także teatr dwóch innych, dziś niemal zapomnianych, wybitnych twórców: Helmuta Kajzara i Tymoteusza Karpowicza. Powrócili oni na scenę WTW w „Strefach kontaktu” - cyklu działań przypominających ich sylwetki i twórczość poprzez spektakle warsztatowe, czytania performatywne, spotkania z teoretykami teatru i świadkami zdarzeń sprzed lat. „Strefy kontaktu” to także dyskusje, wystawy i projekcje filmów towarzyszące kolejnym premierom teatru. Inna linia repertuarowa to "Prosta historia" - cykl prezentujący nie tylko w formie przedstawień losy pojedynczych ludzi na tle Wielkiej Historii. Do pracy w WTW zapraszani są reżyserzy, którzy mają dystans do wszelkich wypowiedzi ideologicznych, którzy chodzą własnymi ścieżkami, tworzą swoje "teatry osobne" i nie poddają się presji mód. Wrocławski Teatr Współczesny pozostaje ponad podziałami generacyjnymi: istotne są tematy, a rozmowa jest tym ciekawsza, im więcej pokoleń w niej uczestniczy - po obu stronach rampy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki teatru sięgają lat 1947/1948. Nim został nazwany Teatrem Współczesnym występował pod nazwami: Teatr Młodego Widza (1950) i Teatr Rozmaitości (1957)‏. Na początku lat 70. wybrano Edmunda Wiercińskiego na patrona teatru i oficjalnie zmieniono nazwę teatru na Teatr Współczesny. Ówczesny dyrektor teatru – Andrzej Witkowski przyczynił się do wyraźnego wzrostu poziomu artystycznego teatru. W 1975 roku dyrektorem naczelnym i artystycznym teatru został Kazimierz Braun. Już pierwsza praca reżyserska Brauna – "Białe małżeństwo" Tadeusza Różewicza okazała się wielkim sukcesem. Odegrano ponad 600 przedstawień tej sztuki. Braun kontynuował pracę Witkowskiego budując jeden z najlepszych teatrów w Polsce, który swoje osiągnięcia prezentował z sukcesami również poza granicami kraju. Po konflikcie z władzą komunistyczną Braun został odwołany ze stanowiska. Wraz z nim odeszło z teatru wielu aktorów. Kolejni dyrektorzy utrzymywali teatr na wysokim poziomie artystycznym, wystawiając m.in. „Sztukmistrza z Lublina” Singera w reżyserii Jana Szurmieja, „Samobójcę” Erdmana w reżyserii Jerzego Jarockiego, obsypaną nagrodami, wspaniałą „Historyję o chwalebnym zmartwychwstaniu Pańskim” Mikołaja z Wilkowiecka w reżyserii Piotra Cieplaka, "Wiśniowy sad" Czechowa zrealizowany przez Andro Enukidze, i wiele innych.

Teatr w 1995 r. został teatrem miejskim z nazwą Wrocławski Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego. Cztery lata później, 1stycznia 1999 r., Dyrektorem Naczelnym i Artystycznym teatru została Krystyna Meissner. To tu powstały słynne spektakle Krzysztofa Warlikowskiego "Oczyszczeni" oraz „Dybuk”, a także seria przedstawień Jana Klaty z "Transferem!". Od 2001 roku, co dwa lata odbywał się tu jednego z największych międzynarodowych festiwali teatralnych w Polsce: MFT DIALOG-WROCŁAW. Od jesieni 2012 r. festiwal organizowany jest poza teatrem - pod auspicjami Europejskiej Stolicy Kultury 2016. 1 września 2012 stanowisko dyrektora naczelnego i artystycznego WTW objął reżyser, wykładowca PWSTiF w Łodzi Marek Fiedor. Na scenę powróciły utwory Helmuta Kajzara i Tymoteusza Karpowicza realizowane jako spektakle ["Paternoster", Niewidzialny chłopiec"] oraz jednorazowe wydarzenia [słuchowisko "Dźwiękowy zapis doliny", zdarzenia sceniczne na podstawie poematu "Odwrócone światło"]. Z teatrem współpracują zarówno młodzi jak i doświadczeni reżyserzy, m. in. Ewelina Marciniak, Weronika Szczawińska, Agnieszka Olsten, Katarzyna Szyngiera, Natalia Sołtysik, Jacek Bała, Paweł Passini, Tomasz Hynek.

Aktorzy[edytuj | edytuj kod]

Obecnie w Teatrze Współczesnym występują:

Bolesław Abart [senior]
Anna Błaut
Krzysztof Boczkowski

Piotr Bondyra
Dytko Aleksandra
Elżbieta Golińska
Edward Kalisz

Maria Kania

Zina Kerste
Anna Kieca
Bogusław Kierc [senior]
Renata Kościelniak
Maciej Kowalczyk

Przemysław Kozłowski
Krzysztof Kuliński
Zdzisław Kuźniar [senior]
Marlena Milwiw [senior]
Tomasz Orpiński
Ewelina Paszke-Lowitzsch
Beata Rakowska
Tadeusz Ratuszniak
Irena Rybicka
Jerzy Senator
Jolanta Solarz
Michał Szwed
Maciej Tomaszewski
Krzysztof Zych

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

Najważniejsze nagrody i wyróżnienia w latach 2000-2006
Rok 2006
27 marca 2006, z okazji 45. Międzynarodowego Dnia Teatru wręczono Nagrody Marszałka Województwa Dolnośląskiego. Spektakl "Nakręcana pomarańcza" w reżyserii Jana Klaty zdobył tytuł "Najlepszego Spektaklu Roku 2005".
Rok 2004
Danuta Stenka otrzymała Paszport "Polityki" w dziedzinie teatru za rolę Wdowy Bradshaw w "Zwycięstwie" Howarda Bakera. Za tę rolę otrzymała również Nagrodę Publiczności dla najlepszej aktorki 10. Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych w Łodzi.
Rok 2003
"Zwycięstwo Barkera" w reżyserii Heleny Kaut-Howson zdobyło Grand Prix na 2. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy:. Bogusław Kierc za rolę Głodomora w "Odejściu Głodomora" Różewicza otrzymał nagrodę Kapituły Wrocławskiego Towarzystwa Przyjaciół Teatru za najlepszą rolę męską w sezonie 2002/2003. Krzysztof Warlikowski otrzymał za reżyserię "Oczyszczonych" Sarah Kane Laur Konrada, główną nagrodę na VI Ogólnopolskim Festiwalu Sztuki Reżyserskiej "Interpretacje" w Katowicach oraz Nagrodę Francuskiego Związku Krytyków Teatralnych dla najwybitniejszego przedstawienia obcojęzycznego w sezonie 2002/2003 we Francji;
Rok 2002
Nagroda "Dolnośląski Brylant Roku 2001" dla Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog – Wrocław.
Rok 2000
Nagrodę honorową - statuetkę Aleksandra Fredry za najciekawsze wydarzenie teatralne otrzymał spektakl "Rzeźnia" Sławomira Mrożka w reżyserii Grzegorza Wiśniewskiego od Towarzystwa Przyjaciół Teatru

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]


Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]