Wybory do Konstytuanty w Rosji 1917

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyniki wyborów i podział mandatów w Konstytuancie w 1917

Wybory do Zgromadzenia Ustawodawczego Rosji - Konstytuanty były konsekwencją rewolucji lutowej w 1917 roku. Wybory zostały wyznaczone przez Rząd Tymczasowy na 25 listopada (12 listopada s.s) 1917. Bolszewicy, którzy przejęli władzę w wyniku przewrotu w Piotrogrodzie 7 listopada, po początkowych wahaniach podtrzymali datę wyborów, wydając stosowny dekret. Wybory rozpoczęły się 25 listopada 1917 roku w Piotrogrodzie, w tydzień później odbyły się w Moskwie, a wciągu następnej dekady w reszcie Rosji. Zakończyły się one zdecydowanym zwycięstwem eserowców (socjalistów-rewolucjonistów), którzy zdobyli 17 943 000 głosów - ponad dwa razy więcej głosów od bolszewików (10 661 000 głosów - na drugim miejscu). Na dalszych miejscach znaleźli się kadeci oraz mienszewicy[1].

Frekwencja wyborcza była bardzo wysoka, w Piotrogrodzie i Moskwie blisko 70% uprawnionych do głosowania, na wsi w niektórych okręgach zbliżała się do 100%.

Bolszewicy wygrali w Piotrogrodzie i Moskwie (ponad 45% głosów), a także w 27 na 38 stolic guberni. Ponieważ jako jedyna z partii obiecywali niezwłoczne przystąpienie do rozmów pokojowych uzyskali poparcie żołnierzy i marynarzy, zwłaszcza garnizonów miast. Żołnierze chcieli wracać do domu, jak najszybciej, by uczestniczyć w podziale ziemi. W konsekwencji w garnizonie moskiewskim na bolszewików oddano 71,3% głosów, a w piotrogrodzkim 74,3% głosów. W czterech armiach liniowych, z których wyniki się zachowały, otrzymali 56% głosów.

Z kolei na listy partii kadetów padło wprawdzie 2.088 000 głosów, czyli 4,7% ogółu oddanych głosów, jednak w Piotrogrodzie uzyskali 26,2% głosów, a w Moskwie - 34,2% głosów (36,4% bez głosów garnizonu Moskwy), co dawało im w obu przypadkach drugie miejsce po bolszewikach (w Moskwie bolszewicy otrzymali 45,3% głosów bez garnizonu). Kadeci wygrali z bolszewikami w 11 na 38 stolic guberni, a w wielu innych zajmowali drugie miejsce, przy niewiele gorszych wynikach. Partia kadetów była drugą najsilniejszą partią w rosyjskich miastach, prawie o tym samym poparciu co bolszewicy. Rosyjscy chłopi stanowiący większość społeczeństwa poparli prawie jednomyślnie eserowców (socjalistów-rewolucjonistów). Na listy współpracujących z bolszewikami lewicowych eserowców, którzy w zamyśle Lenina mieli odebrać głosy partii eserowców, padło zaledwie 451.000 głosów - 1 % głosów oddanych[2].

Na 715 miejsc w Zgromadzeniu bolszewicy uzyskali 175 mandatów.

Wyniki [3][edytuj | edytuj kod]

Partia Poparcie w mln Poparcie %
Eserowcy 17 mln 943 tys. 40,4%
Bolszewicy 10 mln 661 tys. 24%
Mienszewicy 1 mln 144 tys. 2,6%
Lewica Eserowska 451 tys. 1%
Inni 401 tys. 0,9%
Rosyjskie partie socjalistyczne razem 30 mln 600 tys. 68,9%
Kadeci 2 mln 88 tys. 4,7%
Inni 1 mln 261 tys. 2,8%
Rosyjskie partie liberalne i niesocjalistyczne razem 3 mln 349 tys. 7,5%
Ukraińscy eserowcy 3 mln 433 tys. 7,7%
Gruzińscy mienszewicy 662 tys. 1,5%
Musawat 616 tys. 1,4%
Dasznacy 560 tys. 1,3%
Ałasz Orda 262 tys. 0,6%
Inni 407 tys. 0,9%
Stronnictwa mniejszości narodowych razem 5 mln 940 tys. 13,4%
nie zidentyfikowano 4 mln 543 tys. 10,2 %

Ogółem oddano 44,4 mln głosów.

Przypisy

  1. Richard Pipes Rewolucja Rosyjska Warszawa 1994; Wyd. PWN; ISBN 83-01-11521-1,s.427-428.
  2. Richard Pipes Rewolucja Rosyjska Warszawa 1994; Wyd. PWN; ISBN 83-01-11521-1,s.427-428.
  3. Richard Pipes Rewolucja Rosyjska Warszawa 1994; Wyd. PWN; ISBN 83-01-11521-1,s.427.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]