Wykonawstwo historyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koncert chóru, Zürich 1767

Wykonawstwo historyczne, autentyzm (ang. historically informed performance, period performance, authentic performance, a także Historically Informed Performance Practice – w języku polskim czasami oddawane przez błędną kalkę językową: "Wykonanie historycznie poinformowane") – kierunek powstały w Wielkiej Brytanii w latach 70. XX wieku, mający na celu próbę odtworzenia pierwotnych warunków wykonywania muzyki. Przeciwstawia się XIX- oraz XX-wiecznej praktyce wykonywania dawnych – zwłaszcza barokowych – utworów we współczesnej konwencji.

Przedstawiciele autentyzmu opierają się na badaniu oryginalnych traktatów muzycznych, prowadzą także badania w dziedzinie transkrypcji, produkcji instrumentów, tańca, akustyki budowli i technik wokalnych.

Przykłady badanych zagadnień[edytuj | edytuj kod]

  • W muzyce dawnej rytm punktowany najpewniej wykonywany był zazwyczaj, na wzór francuskiej uwertury z przedłużeniem punktowanej nuty (tzw. "przepunktowanie");
  • rytmy bardziej skomplikowane w zapisie (np. polirytmia) były upraszczane w wykonaniu;
  • strój historycznych instrumentów był niższy niż obecny (w wykonaniach historycznych przyjmuje się często a'=415, nie a'=440 Hz).

Przedstawiciele i krytycy[edytuj | edytuj kod]

Do przedstawicieli autentyzmu należą m.in. Jordi Savall, Andrew Parrott, Christopher Hogwood, Ton Koopman, Masaaki Suzuki, John Eliot Gardiner, Paul McCreesh, Rene Jacobs, Andreas Scholl, Gustav Leonhardt, Nikolaus Harnoncourt, Philippe Herreweghe oraz Emma Kirkby.

Nurt ten ma także swoich krytyków; należą do nich m.in. Daniel Barenboim i Elżbieta Chojnacka (jej zdaniem "muzyką dawną zawładnął świat archeologii, w którym fetyszyzuje się instrument, a środki i sposoby wykonania stają się ważniejsze od samej muzyki"[1]).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy