Wykształcenie
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Wykształcenie – poświadczona dokumentem wiedza zdobyta w oficjalnym systemie nauczania (szkoły publiczne, szkoły prywatne). Jest to zasób wiedzy, umiejętności i sprawności umożliwiający jednostce poznanie otaczającego świata i skuteczne w nim działanie, wykonywanie określonego zawodu; wynik kształcenia i samokształcenia.
[edytuj] Wykształcenie w prawie polskim
Wykształcenie jest także sztywno określonym wyznacznikiem rodzaju ukończonej szkoły. W Polsce, prawne kryteria poziomu wykształcenia określają Ustawa o systemie oświaty z 7 IX 1991[1], oraz Prawo o szkolnictwie wyższym z 27.07.2005 r[2]. Zgodnie z nimi wyróżnia się następujące poziomy wykształcenia:
- wykształcenie podstawowe – posiadają osoby, które ukończyły szkołę podstawową lub podstawowe studium zawodowe,
- wykształcenie gimnazjalne – posiadają osoby, które ukończyły gimnazjum,
- wykształcenie zasadnicze zawodowe – posiadają osoby, które ukończyły zasadniczą szkołę zawodową, szkołę zasadniczą lub inną szkołę równorzędną,
- wykształcenie średnie – posiadają osoby, które ukończyły szkołę ponadpodstawową (na podbudowie 8-klasowej szkoły podstawowej) lub ukończyły szkołę ponadgimnazjalną z wyjątkiem zasadniczej szkoły zawodowej,
- wykształcenie wyższe – posiadają osoby, które na studiach wyższych (I lub II stopnia) uzyskały tytuł licencjata, inżyniera, magistra lub tytuł równorzędny.
Przypisy
- ↑ art. 11a Ustawy o systemie oświaty (Dz. U. z 1991 r. Nr 95, poz. 425)
- ↑ art. 2, pkt 1 Prawa o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365)
