Yeah Yeah Yeahs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Yeah Yeah Yeahs
Yeah Yeah Yeahs 01.jpg
Yeah Yeah Yeahs w 2006.
Rok założenia 2000
Pochodzenie Stany Zjednoczone Nowy Jork
Gatunek art punk[1]
indie rock
rock alternatywny
Wytwórnia płytowa Interscope
Obecni członkowie
Karen O
Nick Zinner
Brian Chase
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Yeah Yeah Yeahs – amerykańska grupa muzyczna założona w 2000 w Nowym Jorku[2]. Skład zespołu od momentu założenia stanowią wokalistka i pianistka Karen Orzołek (znana jako Karen O), gitarzysta i keybordzista Nick Zinner oraz perkusista Brian Chase. W występach na żywo grupę uzupełnia także drugi gitarzysta, David Pajo, który dołączył w 2009 jako członek koncertowy, zastępując dotychczasowo pełniącego tę rolę Imaada Wasifa. Zespół nagrał trzy albumy studyjne; pierwszy, Fever to Tell, został wydany w 2003. Drugi, Show Your Bones, został wydany w 2006 i zajął drugie miejsce w rankingu najlepszych albumów roku według NME[3]. Trzeci album studyjny, It's Blitz!, został wydany 31 marca 2009 w USA, a w innych krajach 6 kwietnia 2009. W kwietniu 2013 ukaże się najnowsze wydawnictwo zepołu, zatytułowane "Mosquito".

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie zespołu i pierwsze EP[edytuj | edytuj kod]

Karen O i Brian Chase poznali się podczas studiów w Oberlin College w Ohio, pod koniec lat '90. Niebawem Karen przeniosła się do Nowego Yorku, by kontynuować naukę w New York University. W jednym z nowojorskich barów poznała Nicka Zinnera[4], co zaowocowało założeniem przez nich akustycznego duetu Unitard. Nieco później, zainspirowani art punkowym brzmieniem z Ohio wzbogacili swoją muzykę o gitary elektryczne. Gdy początkowo zatrudniany przez nich perkusista odszedł, a jego miejsce zajął Chase, muzycy zdecydowali się na utworzenie punkowego zespołu, podobnego do tych tworzonych przez studentów w Ohio. Na pierwszej próbie napisali mnóstwo piosenek i już niebawem grali jako support dla The Strokes i The White Stripes. W lipcu 2001 wydali debiutanckie EP, zatytułowane Yeah Yeah Yeahs, które nagrał z nimi Jerry Teel[5] z zespołu Boss Hog, wydane przez ich własną wytwórnię Shifty[6]. Na początku następnego roku zespół ukazał się całemu światu, grając na festiwalu South by Southwest w Austin w Teksasie oraz objeżdżając USA razem z Girls Against Boys i Europę z Blues Explosion. Wtedy też zapowiedzieli własną trasę po Wielkiej Brytanii. W Stanach Touch and Go Records wznowiła wydanie ich EP, a Wielkiej Brytanii płytę wydało Wichita Recordings[7].

Fever to Tell[edytuj | edytuj kod]

Zapowiedzią albumu było wydane w 2002 EP Machine. W 2003 zespół wydał pierwszy pełny album, Fever to Tell, który sprzedał się na całym świecie w nakładzie ponad 750 000 albumów. Reżyserem teledysku singla "Y Control" z 2004 został Spike Jonze. W październiku 2004 zespół wydał pierwsze DVD, Tell Me What Rockers to Swallow. DVD zawierało koncert nagrany w The Fillmore w San Francisco, wszystkie nakręcone do tego momentu teledyski oraz różne wywiady. W listopadzie 2009 NME umieściło album na piątym miejscu listy najlepszych albumów dekady[8].

Show Your Bones[edytuj | edytuj kod]

Drugi album Yeah Yeah Yeahs, Show Your Bones, został wydany 27 marca 2006. Producentem albumu został Sam Spiegel, który przedtem współpracował z Karen O przy piosence "Hello Tomorrow" użytej w reklamie Adidasa. Reżyserem tej reklamy był Spike Jonze, brat Spiegela. Spiegel w wywiadzie dla MTV News powiedział, że album będzie zatytułowany Coco Beware, nawiązując do kota Karen. Później MTV było zmuszone wycofać tę pogłoskę, uzasadniając, że Spiegel zapomniał wspomnieć, że tylko żartował[9]. Karen O w wywiadzie dla internetowego magazynu Drowned in Sound powiedziała: "Show Your Bones, to jak wsadzenie palców do gniazdka elektrycznego"[10]. Pierwszy singel z tego albumu, "Gold Lion", został wydany 20 marca 2006 i zajął 18. miejsce w UK Single Charts[11]. Leah Greenblatt w swoim artykule zauważyła, że "Gold Lion" w pierwszych dźwiękach brzmi podobnie do "No New Tale To Tell" z lat '80 autorstwa Love and Rockets[12]. Przez większość 2006 roku zespół koncertował w całej Europie i Stanach Zjednoczonych oraz pomógł wypromować Brytyjską edycję festiwalu All Tomorrow's Parties. W grudniu 2006 album zajął drugie miejsce w rankingu najlepszych albumów roku według NME[3], a utwór "Cheated Hearts" zajął 10. miejsce w rankingu najlepszych singli[13]. W rankingu Rolling Stone album zajął 44. miejsce wśród najlepszych 50 albumów roku[14]. Magazyn Spin umieścił Show Your Bones na 31. miejscu pośród 40 najlepszych albumów 2006[15].

Is Is EP[edytuj | edytuj kod]

Drugie EP Yeah Yeah Yeahs, zatytułowane Is Is, zostało wydane 24 lipca 2007. Zawierało 5 niepublikowanych dotąd utworów oraz krótki film nagrany w Glasslands Gallery w Brooklynie w Nowym Jorku. Piosenki zostały napisane w 2004 podczas trasy Fever To Tell i często bywały grane na żywo[16]. Trzy z pięciu utworów można było znaleźć na DVD Tell Me What Rockers to Swallow[17].

It's Blitz![edytuj | edytuj kod]

Kolejny album został wydany w marcu 2009 i nosi tytuł It's Blitz![18]. Karen O powiedziała, że album ten różni się od poprzednich, ale "wciąż brzmi jak Yeah Yeah Yeahs". Początkowo album miał zostać wydany 13 kwietnia, ale z powodu przecieków do internetu w lutym, wytwórnia grupy, Interscope, zdecydowała się przyspieszyć wydanie albumu by zminimalizować wpływy przecieku[19]. Album uplasował się na drugim miejscu w rankingu najlepszych albumów 2009 według Spin[20] oraz na trzecim miejscu według NME[21]. Singel "Zero" zajął pierwsze miejsce w rankingu najlepszych piosenek 2009 według obu magazynów[22][23].

Trasy koncertowe[edytuj | edytuj kod]

Podczas tras koncertowych na całym świecie zespół grał jako support dla takich artystów, jak Björk, The White Stripes, The Strokes, Liars i Blues Explosion. Yeah Yeah Yeahs byli jedną z pierwszych grup rockowych ze wschodu grających w Chinach, gdzie w 2007 wystąpili na Modern Sky Festival w Pekinie[24].

Inne projekty[edytuj | edytuj kod]

Karen O i Nick Zinner gościnnie pojawili się na albumie Bang Bang Boom Cake zespołu Tiny Masters of Today. Dodatkowo Karen była jednym z reżyserów teledysku "Hologram World", w którym wystąpili wszyscy trzej członkowie zespołu.

W 2009 zespół pojawił się na charytatywnym albumie War Child Present Heroes, gdzie zagrali ich wersję utworu "Sheena Is a Punk Rocker" oryginalnie wykonywanego przez Ramones. Zinner miał również swój wkład w nagranie Digital Ash in a Digital Urn zespołu Bright Eyes oraz występował z grupą w trasie koncertowej.

Soundtracki[edytuj | edytuj kod]

W 2005 MC Kool Keith podjął współpracę z Karen nad utworem "Teaser", który miał wejść w skład soundtracku do pornograficznego filmu Deep Throat vs. Lialeh[25]. Karen współpracowała też z wokalistką Peaches i Johnnym Knoxvillem przy nagraniu utworu "Backass", użytym w ścieżce dźwiękowej do filmu Jackass 2. W 2007 Karen O zaśpiewała w wersji "Highway 61 Revisted", oryginalnie wykonywanego przez Boba Dylana. Utwór był użyty na soundtracku do filmu I'm Not There[26]. Zaśpiewała również na soundtracku do filmu Gdzie mieszkają dzikie stwory, który reżyserował jej były chłopak, Spike Jonze[27]. Piosenka Yeah Yeah Yeahs, "Runaway", pojawiła się 20 kwietnia 2009 w jednym z odcinków Plotkary. Utwór "Sealings" pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Spider-Man 3 oraz w grze Driver: Parallel Lines.

Head Wound City[edytuj | edytuj kod]

Nick Zinner współpracował również z zespołem Head Wound City. Ich debiutanckie EP o takim samym tytule zostało wydane w 2005.

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Yeah Yeah Yeahs.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

Minialbumy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Yeah Yeah Yeahs: why fans of the art-punk trio can't say no (ang.). Times Online. [dostęp 2010-02-28].
  2. Yeah Yeah Yeahs (ang.). Allmusic. [dostęp 2010-02-28].
  3. 3,0 3,1 Arctic Monkeys named best album of 2006 (ang.). NME. [dostęp 2010-02-28].
  4. Lynsey Hanley: Affirmative action (ang.). The Observer. [dostęp 2010-02-28].
  5. Jerry Teel (ang.). Discogs. [dostęp 2010-02-28].
  6. Shifty (ang.). Discogs. [dostęp 2010-02-28].
  7. Yeah Yeah Yeahs (ang.). MTV. [dostęp 2010-02-28].
  8. The Strokes' 'Is This It' tops NME albums of the decade list (ang.). NME. [dostęp 2010-02-28].
  9. Matthew Solarski: Yeah Yeah Yeahs Title New Feline Concept Record (ang.). Pitchfork Media. [dostęp 2010-02-28].
  10. Colin Roberts: Yeah Yeah Yeahs LP and single details, yeah (ang.). Drowned in Sound. [dostęp 2010-02-28].
  11. UK Top 40 Chart Archive, British Singles & Album Charts (ang.). everyhit.com. [dostęp 2010-06-20].
  12. Leah Greenblatt: Do You Copy? (ang.). [dostęp 2010-02-28].
  13. NME’s Albums And Singles Of ‘06 (ang.). Stereogum. [dostęp 2010-02-28].
  14. The Top 50 Albums of 2006 (ang.). Rolling Stone. [dostęp 2010-02-28].
  15. The 40 Best Albums of 2006 (ang.). Spin. [dostęp 2010-02-28].
  16. Yeah Yeah Yeahs to release new EP (ang.). NME. [dostęp 2010-02-28].
  17. Dave Maher: Yeah Yeah Yeahs to Release New EP of Old Songs (ang.). Pitchfork Media. [dostęp 2010-02-28].
  18. Tom Breihan: New Yeah Yeah Yeahs Album: It's Blitz (ang.). Pitchfork Media. [dostęp 2012-05-21].
  19. Yeah Yeah Yeahs to release album early due to leak (ang.). NME. [dostęp 2010-02-28].
  20. The 40 Best Albums of 2009 (ang.). Spin. [dostęp 2010-02-28].
  21. 50 Best Albums Of 2009 (ang.). NME. [dostęp 2010-02-28].
  22. 50 Best Tracks Of 2009 (ang.). NME. [dostęp 2010-02-28].
  23. The 20 Best Songs of 2009 (ang.). Spin. [dostęp 2010-02-28].
  24. For All the Rock in China (ang.). The New York Times. [dostęp 2010-02-28].
  25. Yeah Yeah Yeahs' Karen O Tackles Folk Music, Porn (ang.). MTV. [dostęp 2010-02-28].
  26. New Karen O – “Highway 61 Revisited” (Stereogum Premiere) (ang.). Stereogum. [dostęp 2010-02-28].
  27. Kasia Galazka: Karen O is Where the Wild Things Are (ang.). Paste Magazine. [dostęp 2010-02-28].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]