Peaches (piosenkarka)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy piosenkarki. Zobacz też: inne znaczenia słowa Peaches.
Peaches
Imię i nazwisko Merrill Beth Nisker
Pseudonim Peaches
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1968
Toronto
Pochodzenie  Kanada
Instrument gitara, syntezator, automat perkusyjny, harfa laserowa, theremin
Gatunek dance-punk, electroclash, synthpunk, glam rock, Rock and roll, hip-hop
Zawód piosenkarka, producent muzyczny, aktorka, artystka performance, nauczyciel
Aktywność od 1990
Wytwórnia płytowa XL, Kitty-Yo
Powiązania Gonzales, Feist, Iggy Pop
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Peaches, właściwie Merrill Beth Nisker (ur. 11 listopada 1968 r. w Toronto w prowincji Ontario) – kanadyjska piosenkarka, producent muzyczny, autorka tekstów piosenek.

Jest znana z prowokacyjnego stylu[1]. Jej teksty piosenek dotyczą seksualności i kwestionują normy płci[1]. Jak sama twierdzi, muzyka, którą wykonuje, mieści się w gatunku sex-electronic z elementami rock and rolla[2]. Magazyn Rolling Stone określił ją mianem "królowej electro-punku". Utwory artystki wykorzystywano m.in. w serialach stacji Showtime, The L Word i Brzydula Betty.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Merrill Beth Nisker urodziła się w Toronto w prowincji Ontario. Ma korzenie polsko-żydowskie[1][2]. Uczęszczała do żydowskiej szkoły, gdzie zajęcia prowadzono w języku angielskim i hebrajskim. Zanim rozpoczęła karierę pod pseudonimem Peaches, pracowała jako nauczycielka oraz niezależnie zajmowała się tworzeniem muzyki.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Mermaid Cafe, Fancypants Hoodlum, the Shit[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. Merrill Beth Nisker była członkiem folkowego trio Mermaid Cafe. Nazwę grupy zaczerpnięto z piosenki Joni Mitchell "Carey"[3]. W 1995 wydała pierwszy album Fancypants Hoodlum, sygnowany jej imieniem i nazwiskiem. W tym samym roku zaczęła występować w zespole the Shit. Przepełniona seksem muzyka rockowa wpłynęła na metamorfozę artystki, która w tym samym czasie przyjęła pseudonim Peaches[4]. Pseudo zostało zainspirowane utworem Niny Simone "Four Women", gdzie piosenkarka krzyczy na końcu: My name is Peaches! (pol. "Nazywam się Peaches!")[5].

W Toronto, zanim osiągnęła sukces w Europie, była współlokatorką piosenkarki indie pop Leslie Feist, która wpłynęła na jej wokale z albumu The Teaches of Peaches[6][7].

The Teaches of Peaches[edytuj | edytuj kod]

W 1998, po nagraniu sześciu wersji utworu "Lovertits", Peaches przeniosła się do Berlina. Podczas wizyty jej przyjaciela, piosenkarza Chilly'ego Gonzalesa, dała koncert, na którym obecni byli berlińscy przedstawiciele wytwórni Kitty-Yo. Zaproponowali jej, aby nagrała nowy album, w zaprezentowanym wcześniej stylu. Artystka wróciła do Toronto, gdzie wyprodukowała ostateczną wersję piosenki "Lovertits". Utwór wydano jako singel latem 2000.

Jesienią tego samego roku ukazał się długogrający, studyjny album "The Teaches of Peaches" (pol. "Nauki Peaches")[potrzebne źródło]. Tytuł to fragment tekstu piosenki "Fuck the pain away" z tejże płyty.
W ramach promocji, Peaches wystąpiła w brytyjskim programie telewizyjnym "Top of the Pops". Występ uznano za zbyt pikantny[8].

Po wydaniu "The Teaches of Peaches", Nisker podpisała kontrakt z europejskim oddziałem wytwórni Sony Music Entertainment. Dzięki temu pozyskała budżet na realizację teledysku do singla "Set it off". Po wydaniu produkcji, Sony zakończyło współpracę. Przyczyną miały być niezadowalające efekty projektu[8].

Fatherfucker[edytuj | edytuj kod]

W 2003 wydała drugi studyjny album "Fatherfucker" (pol. "Ojcojebca", a także wulgarne określenie na osobę homoseksualną[potrzebne źródło]). Podczas tworzenia wydawnictwa, artystka inspirowała się muzyką Marlyna Mansona i Queens Of The Stone Age. Po raz kolejny sama wyprodukowała płytę i napisała wszystkie teksty piosenek. W singlu "Kick It" gościnnie wystąpił Iggy Pop. W wywiadzie dla magazynu Rolling Stone, utwór ten opisała jako bardziej o rock and rollu niż o seksie[9].

Za "Fatherfucker" została nominowana do GLAAD Media Awards w kategorii Najlepszy Artysta Muzyczny. Wraz z nią nominowani byli: Rufus Wainwright, Meshell Ndegeocello, Junior Senior i Bitch and Animal. Nagrodę zwyciężył Rufuse Wainwright[10].

Impeach My Bush[edytuj | edytuj kod]

Na trzecim albumie "Impeach My Bush", wydanym w 2006, do współpracy zostali zaproszeni Joan Jett, Greg Kurstin, Josh Homme, Samantha Maloney, Beth Ditto, Feist, Dave Catching, Brian O'Connor i Radio Sloan.

Tutuł i zawartość albumu wyraża niezadowolenie z rządów George'a Busha[11] (zachęca do otwarcia procedury zwanej impeachment, która formalnie oskarża o przestępstwa osoby chronione immunitetem i zajmujące wysokie stanowiska państwowe).

Wiosną 2006 uformowała się kapela będąca pobocznym projektem Kanadyjki - The Herms (skrót od ang. Hermaphrodite, pol. Hermafrodyta)[11]. W skład formacji wchodziły JD Samson, Samantha Maloney, Peaches oraz Radio Sloan. Grupa występowała jako support przed koncertami Nine Inch Nails i Bauhaus w drugiej części ich letniej trasy po Stanach Zjednoczonych[11].

Za album "Impeach My Bush" Peaches została nominowana do GLAAD Media Awards w kategorii Najlepszy artysta muzyczny. Wraz z nią nominowani byli: Ditty Bops, Owen Pallett, Pet Shop Boys i Scissor Sisters. Nagrodę zwyciężył zespół Scissor Sisters[12].

W 2008 artystka wystąpiła na Parklife Festival w Australii. Wraz z nią zagrała jej obecna kapela, Peaches & Sweet Machin.

I Feel Cream[edytuj | edytuj kod]

Album "I Feel Cream" wydano 4 maja 2009 w Europie, a 5 maja w Ameryce Północnej.

Życie prywatne i poglądy[edytuj | edytuj kod]

Peaches podczas jednego ze swoich występów

Peaches jest osobą biseksualną[13][14]. Głównym tematem jej piosenek jest tożsamość płciowa. Kompozycje opierają się na erotyzmie, seksualności, czy wulgarności[11][1]. W swoich tekstach często kwestionuje tradycyjne role płci. Świadomie zaciera różnicę między kobietą a mężczyzną. Za przykład może posłużyć okładka płyty "Fatherfucker", gdzie ukazana jest z czarną brodą. W wywiadach przyznawała, że teksty powstały w czasie gdy była pod wpływem alkoholu, narkotyków lub podczas masturbacji[11].

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Albumy[edytuj | edytuj kod]

Single[edytuj | edytuj kod]

Rok Tytuł Najwyższa pozycja i notowanie Album
UK
[15][16]
UK Dance Chart
Ultratop
[17][18]
FRA
AUT
2000 "Lovertits The Teaches of Peaches
2001/2002 "Set It Off" 36
2003 "Rockshow"
"Operate" 112 Fatherfucker
"Shake Yer Dix" 97 1 27
2004 "Kick It"
(Peaches featuring Iggy Pop)
39
2006 "Downtown" 50 5 Impeach My Bush
"Boys Wanna Be Her"
2007 "Wild Thing"
(Tone Loc featuring Peaches)
Non-album single
2009 "Talk to Me" / "More" 99 51 I Feel Cream
"Lose You" 11
"I Feel Cream"

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Rok Film Rola
2001 Chromezone XXX[19] Ona sama
2002 Hideous Man[8] Poeta
2010 Ivory Tower Marsha

Nagrody i nominacje[edytuj | edytuj kod]

Rok Kategoria Styl Nagranie Uwagi
GLAAD Awards
2004 Najlepszy artysta muzyczny Muzyka i Teatr Fatherfucker Nominacja
2007 Najlepszy artysta muzyczny Muzyka i Teatr Impeach My Bush Nominacja
MVPA Awards[20]
2007 Najlepsza charakteryzacja Teledysk Boys Wanna Be Her Nominacja
UK Music Video Awards[21]
2009 Najlepsza stylizacja Teledysk Talk to Me Nominacja
The Independent Music Awards
2010 Artysta muzyki elektronicznej roku Dance/Elektronika Wygrana

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Biografia Peaches na muzyka.onet.pl
  2. 2,0 2,1 Peaches First Time in Poland - wywiad przeprowadzony z Peaches podczas pierwszej wizyty w Polsce (trasa promująca debiutancką płytę "The Teaches of Peaches"). Materiał zrealizowano w ramach programu Niezła Kiecka w TVP Wrocław
  3. Mermaid Cafe The Canadian Music Forum. (2010-04-16)
  4. Peaches Biography (ang.). W: Musician Guide [on-line]. 2003. [dostęp 2010-04-15].
  5. Exclaim! Canada's Music Authority (ang.). Exclaim.ca. [dostęp 2010-06-09].
  6. FEIST BIOGRAPHY. [dostęp 2007-09-29.].
  7. All mouth, no trousers (ang.). The Age, lipiec 2006. [dostęp 2008-01-13].
  8. 8,0 8,1 8,2 William V. Meter (2003-06-23). Peaches: She's a Very Kinky Girl SPIN
  9. POP SHOW! The saucy pair 'Kick It' together... - nme.com
  10. Rolling Stone - In brief Peaches Duran
  11. 11,0 11,1 11,2 11,3 11,4 Peaches na wp.pl
  12. GLAAD: 18th ANNUAL GLAAD MEDIA AWARDS NOMINEES (ang.). Archive.glaad.org. [dostęp 2010-06-09].
  13. Malinda Lo (maj 2004). "The Sweet Sound of Peaches". AfterEllen.com. Dostęp: 19 lipca 2009 (ang.)
  14. Charley Rogulewski (7 listopada 2005). "Peaches Gets Even Nastier". Rolling Stone. Dostęp: 19 lipca 2009 r. (ang.)
  15. Chart Log UK : Rodney P.;Pussycat Dolls (niem.). [dostęp 2010-04-15].
  16. Peaches (ang.). chartstats.com. [dostęp 2010-04-15]. [zarchiwizowane z adresu 2013-01-02].
  17. Peaches - Lose You Ultratop [dostęp 2010-04-15].
  18. Peaches-Shake Yer Dix Ultratop [dostęp 2010-04-15].
  19. Lee, Albert (2001-03-21). Peachy Keen. Retrieved 2010-05-27.
  20. MVPA Awards (ang.). Residentadvisor.net, 2010-04-06. [dostęp 2010-06-09].
  21. UK Music Video Awards 2009 – here are the nominations! (ang.). W: Promo News [on-line]. 2009-09-28. [dostęp 2010-06-09].