Zagadka Whitehall

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zagadka Whitehall to nazwa nadana tajemniczemu morderstwu, do którego doszło w Londynie w 1888. Sprawa nie została rozwiązana, a sprawcy bądź sprawców nie udało się złapać.

Dziewiętnastowieczna ilustracja

Pierwsze odkrycia[edytuj | edytuj kod]

2 października 1888 podczas budowy nowej siedziby Scotland Yardu na obszarze Victoria Embankment (okolice Whitehall) w Westminster jeden z pracujących odnalazł pakunek zawierający bezgłowy i pozbawiony kończyn tors kobiety. Leżał on w istniejących zaledwie od trzech miesięcy piwnicach nowo wznoszonego gmachu. Ostatnią osobą, która zaglądała do piwnic, był robotnik Richard Lawrence i miało to miejsce 29 września 1888, przyjęto więc, że ciało musiało zostać podrzucone po tej dacie (miejsce nie było w żaden sposób zabezpieczone)[1]. Korpus owinięty był w tkaninę, prawdopodobnie czarną halkę[2] i obwiązany sznurkiem.

Chirurg Thomas Bond stwierdził, że do ofiary tej zbrodni należało również odnalezione 11 września 1888 na błotnistym brzegu Tamizy prawe ramię oraz bark, początkowo uznane przez redaktorów gazety The Times za makabryczny dowcip studentów medycyny[2].

Spekulacje[edytuj | edytuj kod]

W prasie pojawiły się spekulacje na temat związku zagadki Whitehall z działalnością Kuby Rozpruwacza, jednak policja zanegowała je. Śledztwo prowadzone przez koronera Johna Troutbecka rozpoczęto 8 października 1888. Na podstawie badań uznano, że kobieta będąca ofiarą morderstwa była „wysoka i dobrze odżywiona” oraz miała ok. 24 lat. Zabójcą usunął ofierze macicę, podobnie jak Annie Chapman i Catharine Eddowes, uznawanym powszechnie za ofiary Kuby Rozpruwacza. Prawa ręka kobiety została odcięta pośmiertnie w sposób wskazujący, iż sprawca znał się na anatomii, a upływ krwi z rany został zatrzymany opaską uciskową. „Zagadka Whitehall” była ubrana w satynową sukienkę, prawdopodobnie nosiła ją także w chwili śmierci. Przy jej ciele odkryto fragmenty gazet: „Echo” z 24 sierpnia oraz pozbawionej daty „Chronicle”. Przyczyna śmierci kobiety jest nieznana, jednak na pewno nie było nią uduszenie lub utonięcie.

Lewe płuco nosiło wyraźne ślady zapalenia opłucnej[3]. Nic nie wskazywało na to by ofiara w chwili zgonu była w ciąży, serce, prawe płuco, wątroba, nerki, żołądek oraz śledziona były w dobrym stanie. Oszacowano, że od zgonu minęło od sześciu tygodni do dwóch miesięcy. Kobieta miała jasną skórę, ciemne włosy i z pewnością nie pracowała fizycznie[3].

Późniejsze odkrycia[edytuj | edytuj kod]

Jeden z reporterów, za zgodą policji, z użyciem psów i przy pomocy robotników odnalazł lewą nogę ofiary zakopaną na placu budowy, odciętą tuż pod kolanem[4]. Pozostałych części ciała nie udało się odszukać, nie powiodły się także próby identyfikacji kobiety, będącej ofiarą tajemniczego morderstwa.

Obecna siedziba Scotland Yardu, jednej z najbardziej znanych policji świata, znajduje się więc paradoksalnie w miejscu odkrycia nierozwiązanej zagadki kryminalnej.

Przypisy

  1. The Murder at Westminster, 23 października 1888, The Times
  2. 2,0 2,1 Cullen, Tom (1965) Autumn of Terror, London: The Bodley Head, s. 95
  3. 3,0 3,1 Casebook: Jack the Ripper
  4. Cullen, s. 96