Zajnab al-Ghazali

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zajnab al-Ghazali (ur. 2 stycznia 1917 w Al-Mahmudijji, zm. 9 grudnia 2005) - egipska działaczka polityczna, założycielka organizacji kobiecej Siostry Muzułmanki blisko związanej z Braćmi Muzułmanami.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Twórczyni i przywódczyni organizacji Sióstr Muzułmanek[1], kobiecego ugrupowania islamskiego ściśle współpracującego z Braćmi Muzułmańskimi. Miała znaczący wpływ na kształtowanie się oficjalnej ideologii Braci Muzułmańskich[1]. Razem z jego Najwyższym Przewodnikiem Hasanem al-Hudajbim utrzymywała kontakty z Taka ad-Dinem an-Nabhanim, liderem jordańskiej Partii Wyzwolenia Islamskiego[2].

Aresztowana w 1966 razem z grupą co najmniej kilkuset innych działaczy organizacji islamskich, oskarżonych o nielegalne magazynowanie broni, przyjmowanie pomocy finansowej z Arabii Saudyjskiej i przygotowywanie zamachu na grupę członków rządu. Została uznana za winną i skazana na dożywotnie więzienie[1]. W więzieniu była torturowana[3]. Zwolniona po amnestii ogłoszonej przez prezydenta Anwara as-Sadata w 1971, w kolejnych latach przeciwstawiała się przyjęciu przez Braci Muzułmańskich taktyki terrorystycznej. Publicznie skrytykowała ujawniony w 1974 plan zbrojnego powstania opracowany przez grupę Odszczepieństwo i Hidżra kierowaną przez Palestyńczyka Saliha Abd Allaha Sirrijję i zaprzeczyła, jakoby projekt ten zaaprobowali Bracia Muzułmańscy. Protestowała także przeciwko zabijaniu sędziów wydających wyroki w sprawach islamistów[3]. Pozostawała krytyczna także wobec rządów as-Sadata[4].

Niezwykle szanowana w kręgach islamistycznych za swoją niezłomność, zdobyła także popularność wśród egipskich kobiet. Opowiadała się za ścisłym podziałem ról kobiet i mężczyzn w społeczeństwie, co w jej ocenie miało uzasadnienie w odmiennych temperamentach obu płci. Twierdziła przy tym, iż kobietom należy zagwarantować prawo do edukacji i udziału w życiu publicznym, podczas gdy utrzymanie rodziny jest obowiązkiem mężczyzn. Uważała jednak, iż naturalnym dla kobiet miejscem jest dom rodzinny, a podejmowanie pracy zarobkowej przez nie powinno następować jedynie w przypadku, gdy rodzinie brakuje funduszy na bieżące funkcjonowanie (dlatego szczególnie zniechęcała do pracy kobiety z rodzin zamożniejszych). Jej zdaniem obowiązkiem państwa, wspierającego emancypację kobiet, było zapewnienie im bezpiecznego i komfortowego funkcjonowania w miejscach publicznych[5].

Autorka wspomnień[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 J. Zdanowski, Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, ASKON, Warszawa 2009, s.70-73
  2. J. Zdanowski, Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, ASKON, Warszawa 2009, s.74
  3. 3,0 3,1 J. Zdanowski, Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, ASKON, Warszawa 2009, s.190
  4. Stępniewska-Holzer B., Holzer J.: Egipt. Stulecie przemian. Warszawa: Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2006, s. 198. ISBN 9788389899583
  5. J. Zdanowski, Współczesna muzułmańska myśl społeczno-polityczna. Nurt Braci Muzułmanów, ASKON, Warszawa 2009, s.203