Wspólnota zamorska
Termin wspólnota zamorska (collectivités d'outre-mer lub COM) został wprowadzony poprawką do konstytucji 28 marca 2003, by określić niektóre terytoria Francji, które wcześniej nosiły nazwę terytoriów zamorskich (territoire d'outre mer) lub wspólnot terytorialnych o szczególnym statusie (collectivités territoriales à statut particulier).
Poprawka ta wprowadziła także drugi rodzaj wspólnot terytorialnych, zastępujących niektóre departamenty zamorskie. Te nowe zbiorowości miały posiadać jednoizbowe zgromadzenia doradcze, zastępujące istniejące rady departamentalne i regionalne. Obecnie nie ma jednak żadnej takiej zbiorowości, gdyż departamenty zamorskie Gwadelupy i Martyniki, które miały otrzymać ten status odrzuciły tę propozycję w referendum z 7 grudnia 2003,
Obecnie istnieją trzy wspólnoty zamorskie (czwarta Majotta 31 marca 2011 stała się departamentem zamorskim):
- Polinezja Francuska - wspólnota o dużej autonomii, posiada własnego prezydenta oraz jako jedynej przyznano jej nazwę kraj zamorski (pays d'outre-mer),
- Saint-Pierre i Miquelon - wspólnota zamorska również o statucie zbliżonym do departamentu,
- Wallis i Futuna - wspólnota zamorska o szczególnym statucie, jedyna część terytorium Francji nie podzielona na gminy,.
| Wspólnota zamorska |
Numer | Powierzchnia w km² |
Ludność w tys. mieszk (2003) |
Stolica |
|---|---|---|---|---|
| Saint-Pierre i Miquelon | 975 | 242 | 7,0 | Saint-Pierre |
| Wallis i Futuna | 986 | 274 | 14,4 | Mata-Utu |
| Polinezja Francuska | 987 | 3 894 | 253,7 | Papeete |
|
||||||||||||||||||||
[edytuj] Bibliografia
- Marcin Krzemiński, [w:]Prawo Francuskie Tom II, red. Aleksandra Machowska, Krzysztof Wojtyczek, Kraków 2005, ISBN 83-7444-007-4, s. 192-195
