Polinezja Francuska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Polynésie française
Polinezja Francuska
Flaga Polinezji Francuskiej
Godło Polinezji Francuskiej
Flaga Polinezji Francuskiej Godło Polinezji Francuskiej
Dewiza: Tahiti Nui Mare’are’a
Hymn: Ia Ora ’O Tahiti Nui
La Marseillaise
Język urzędowy francuski
Stolica Papeete
Status terytorium Wspólnota zamorska
Zależne od Francji
Głowa terytorium prezydent François Hollande
W jego imieniu Wysoki Komisarz Republiki Lionel Beffre
Szef rządu prezydent Polinezji Francuskiej Édouard Fritch
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe
~173. na świecie
4167 km²
12%
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia
 • narody i grupy etniczne
177. na świecie
259 706
65 osób/km²
Polinezyjczycy, Francuzi, Chińczycy
Jednostka monetarna Frank CFP (XPF)
Rok utworzenia Zjednoczenie kilku osobnych posiadłości francuskich
1903
Religia dominująca protestantyzm i katolicyzm
Strefa czasowa UTC –10
Kod ISO 3166 PF/PYF/258
Domena internetowa .pf
Kod samolotowy F
Kod telefoniczny +689
Mapa Polinezji Francuskiej
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikivoyage-Logo-v3-icon.svg Polinezja Francuska w Wikipodróżach
Wikisłownik Hasło Polinezja Francuska w Wikisłowniku

Polinezja Francuskawspólnota zamorska Francji obejmująca 5 archipelagów i ponad 150 wysp na Oceanie Spokojnym, we wschodniej części Polinezji. Łączna powierzchnia wysp to 3521 km², a ludność – 259,7 tys. mieszk. (2007). Stolicą tego terytorium jest Papeete (26 tys., 2007) na wyspie Tahiti. Językiem urzędowym jest język francuski.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

Polinezja Francuska podzielona jest na pięć podjednostek, obejmujących główne archipelagi:

W skład Polinezji Francuskiej wchodzą m.in. wyspy: Towarzystwa (1,96 tys. km²) z największą i najbardziej znaną wyspą Tahiti (1000 km²) w archipelagu Wysp Na Wietrze oraz Markizy (1,3 tys. km²), Tuamotu (398 km²), Tubuai (287 km²), Gambiera (230 km²).

Dawniej z Polinezji Francuskiej była również administrowana wyspa Clipperton, która pozostaje osobną posiadłością Francji. W 2007 roku administracja wyspą została przekazana bezpośrednio francuskiemu rządowi, a administratorem jest Minister Terytoriów Zamorskich.

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Polinezję Francuską według spisu powszechnego w 2007 r. zamieszkiwało 259,7 tys. mieszkańców. Przyrost naturalny wynosi 14,6‰ (2000), natomiast analfabetyzm: 2%.

Możemy wyróżnić trzy główne grupy mieszkańców:

Pozostali mieszkańcy to kilkutysięczna grupa wyspiarzy z innych wysp Pacyfiku.

Wielu wyspiarzy pochodzi ze związków europejsko-polinezyjskich lub chińsko-polinezyjskich. Nazywani są oni odpowiednio Demis lub Hapa.

W wyniku ingerencji kolonialnej prowadzonej na wyspach przez Francuzów, elementy polinezyjskich kultur uległy zapomnieniu. Zanikły charakterystyczne elementy organizacji społecznej Polinezyjczyków, takich jak absolutna władza naczelników i zhierarchizowana struktura społeczna. Około połowy tubylców porzuciło całkowicie tradycyjny styl życia i utrzymuje się z pracy w sektorze handlowo-usługowym, turystycznym lub pracuje w administracji państwowej. Wielu wyspiarzy emigruje w celach zarobkowych do innych państw Oceanii, głównie do Nowej Kaledonii[1].

Warunki naturalne[edytuj | edytuj kod]

Wyspy pochodzenia wulkanicznego i koralowego. Klimat zależnie od szerokości geograficznej zwrotnikowy bądź podzwrotnikowy wilgotny. Najwyższy szczyt archipelagu to Tahiti (2241 m).

Klimat na wyspach jest równikowy wilgotny, lub wybitnie wilgotny, a na południu zwrotnikowy wilgotny. Temperatura wynosi od 22 do 28 °C w północnych i środkowych wyspach Polinezji i 17 do 25 °C w południowych. Największe opady są notowane w południowo-zachodnich wyspach i sięgają od 2000 do nawet 2800 mm rocznie.

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Głównym zajęciem ludności jest rolnictwo i rybołówstwo. Uprawia się: kawę, palmę kokosową, trzcinę cukrową, wanilię, owoce cytrusowe. Na wyspie Makatea eksploatacja fosforytów.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Struktura religijna kraju w 2010 roku według Pew Research Center[2][3]:

Prom w Zatoce Papeete

Przypisy

  1. Aleksander Posern-Zieliński (red.): Wielka Encyklopedia Geografii Świata. T. 18: Świat grup etnicznych. Poznań: Kurpisz, 2000, s. 189-190.
  2. Religious Composition by Country, in Percentages. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-29].
  3. Christian Population as Percentages of Total Population by Country. The Pew Research Center. [dostęp 2014-06-29].
  4. French Polynesia. Adventist Atlas. [dostęp 2014-06-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]