Álvaro Saborío

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Álvaro Saborío
Ilustracja
Imię i nazwisko Álvaro Alberto Saborío Chacón
Data i miejsce
urodzenia
25 marca 1982
Ciudad Quesada,  Kostaryka
Pseudonim le Gigì Saboire
Pozycja napastnik
Wzrost 183 cm
Informacje klubowe
Obecny klub DC United
Numer 9
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
2001–2006
2006–2010
2009–2010
2010–2015
2015–
Deportivo Saprissa
FC Sion
Bristol City (wyp.)
Real Salt Lake
DC United
151 (95)
87 (36)
21 (2)
127 (63)
15 (6)
Reprezentacja narodowa[b]
Lata Reprezentacja
2002–  Kostaryka 105 (35)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 1 czerwca 2016.
  2. Mecze i gole w reprez. akt. 1 czerwca 2016.

Álvaro Alberto Saborío Chacón (ur. 25 marca 1982 w Ciudad Quesada), piłkarz kostarykański grający na pozycji napastnika. Mierzy 183 cm wzrostu, waży 77 kg.

Kariera klubowa[edytuj]

Saborío jest wychowankiem jednego z najbardziej znanych kostarykańskich klubów, Deportivo Saprissa. W jego barwach zadebiutował w 2001 roku w pierwszej lidze Kostaryki i wtedy stworzył atak z doświadczonym Hernanem Medfordem. Pierwszy sukces z Deportivo osiągnął jednak dopiero w sezonie 2003/2004, kiedy to wywalczył tytuł mistrza Kostaryki. W tamtym sezonie został także królem strzelców ligi z 25 golami na koncie.

W 2005 roku Álvaro triumfował z Deportivo w Pucharze Mistrzów CONCACAF (wystąpił w obu finałowych meczach z UNAM Pumas). W tym samym roku wystąpił także na Klubowych Mistrzostwach Świata 2005 i z klubem z San José zajął 3. miejsce w tym turnieju. Zdobył też 2 bramki, obie w meczu z Al-Ittihad Dżidda. W sezonie 2005/2006 po raz drugi w karierze sięgnął po tytuł mistrza kraju.

Latem 2006 Saborío przeszedł do szwajcarskiego FC Sion. W pierwszej lidze szwajcarskiej zadebiutował 13 sierpnia w przegranym 1:2 wyjazdowym meczu z BSC Young Boys. Ogólnie jednak w Szwajcarii dobrze się zaaklimatyzował i strzelił 14 goli, najwięcej w zespole, a Sion zajął wysokie 3. miejsce gwarantujące start w Pucharze UEFA.

W 2009 Saborío został wypożyczony do angielskiego zespołu Bristol City grającego w Football League Championship. Na początku 2010 roku został piłkarzem Real Salt Lake z amerykańskiej Major League Soccer. W 2015 przeszedł do DC United.

Sezon Klub Kraj Rozgrywki Mecze Bramki
2001/02 Deportivo Saprissa  Kostaryka Primera División de Costa Rica 30 11
2002/03 Deportivo Saprissa  Kostaryka Primera División de Costa Rica  ?  ?
2003/04 Deportivo Saprissa  Kostaryka Primera División de Costa Rica 30 25
2004/05 Deportivo Saprissa  Kostaryka Primera División de Costa Rica  ?  ?
2005/06 Deportivo Saprissa  Kostaryka Primera División de Costa Rica 32 17
2006/07 FC Sion  Szwajcaria Swiss Super League 31 14
2007/08 FC Sion  Szwajcaria Swiss Super League 34 17
2008/09 FC Sion  Szwajcaria Swiss Super League 22 5
2009/10 Bristol City  Anglia Football League Championship 21 2
2010 Real Salt Lake  Stany Zjednoczone Major League Soccer 27 12
2011 Real Salt Lake  Stany Zjednoczone Major League Soccer 23 11
2012 Real Salt Lake  Stany Zjednoczone Major League Soccer 31 17
2013 Real Salt Lake  Stany Zjednoczone Major League Soccer 16 12
2014 Real Salt Lake  Stany Zjednoczone Major League Soccer 16 8
2015 Real Salt Lake  Stany Zjednoczone Major League Soccer 14 3
2015 DC United  Stany Zjednoczone Major League Soccer 12 4
2016 DC United  Stany Zjednoczone Major League Soccer

Kariera reprezentacyjna[edytuj]

W reprezentacji Kostaryki Saborío zadebiutował 16 października 2002 w wygranym 2:1 meczu z Ekwadorem. W 2004 roku wystąpił w turnieju Copa América, ale z Kostaryką odpadł w ćwierćfinale. Natomiast w sierpniu tamtego roku zagrał na Igrzyskach Olimpijskich w Atenach, na których zdobył jednego gola w grupowym meczu z Portugalią (4:2), ale z rodakami pożegnał się z turniejem już w ćwierćfinale po porażce 0:4 z późnejszymi mistrzami olimpijskimi, Argentyną.

W 2006 roku selekcjoner reprezentacji, Alexandre Guimarães powołał Álvaro do kadry na Mistrzostwa Świata w Niemczech. Na tym turnieju był rezerwowym napastnikiem dla Paulo Wanchope'a i Rónalda Gómeza, toteż wystąpił tylko w 2 meczach: przegranych 0:3 z Ekwadorem oraz 1:2 z Polską.

Bibliografia[edytuj]