Łyżwy (Skarżysko-Kamienna)
![Ziemia](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e9/Geographylogo.svg/20px-Geographylogo.svg.png)
osiedle administracyjne i część miasta Skarżyska-Kamiennej | |
![]() Autobus kursujący na Łyżwy | |
Państwo | |
---|---|
Województwo | |
Powiat | |
Miasto | |
W granicach Skarżyska-Kamiennej |
15 marca 1984[1] |
SIMC |
0947828 |
Populacja (1943) • liczba ludności |
|
Położenie na mapie Skarżyska-Kamiennej ![]() | |
Położenie na mapie Polski ![]() | |
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego ![]() | |
Położenie na mapie powiatu skarżyskiego ![]() | |
![]() |
Łyżwy – osiedle administracyjne[2] i część miasta[3] Skarżyska-Kamiennej, usytuowane we wschodniej części miasta, w widłach ulic Łyżwy i Langiewicza. Dawniej samodzielna miejscowość w gminie Skarżysko Kościelne; do dziś zachowała charakter wiejski.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Wieś Łyżwy (nazwa pochodzi od rodziny zagrodniczej Łyżwy) powstała w I połowie XVII wieku na gruntach cysterskich[4]. W latach 1867–1954 należały do gminy Skarżysko Kościelne, początkowo w guberni kieleckiej, a w II RP przynależały do woj. kieleckiego (powiat iłżecki). Tam 31 października 1933 utworzyły gromadę w gminie Skarżysko Kościelne o nazwie Łyżwy z przysiółkiem Usłów, składającą się ze wsi Łyżwy z przysiółkiem Usłów oraz posiadłości młyńskiej i folwarku Usłów[5].
Podczas II wojny światowej włączone do Generalnego Gubernatorstwa (dystrykt radomski, powiat starachowicki), nadal jako odrębna gromada (nazwa uproszczona na Łyżwy) w gminie Skarżysko Kościelne licząca 462 mieszkańców[6].
Po wojnie w województwie kieleckim, nadal jako gromada Łyżwy, jedna z 9 gminy Skarżysko Kościelne w reaktywowanym powiecie iłżeckim[7]. W związku z reformą znoszącą gminy jesienią 1954 roku, Łyżwy weszły w skład nowo utworzonej gromady Skarżysko Kościelne[8].
W związku z kolejną reformą administracyjną w 1973 roku Łyżwy weszły w skład reaktywowanej gminy Skarżysko Kościelne w powiecie iłżeckim[9], przemianowanym 9 grudnia 1973 na starachowicki[10], a który przetrwał do 31 maja 1975. Od 1 czerwca 1975 Łyżwy należały do (małego) województwa kieleckiego. 1 lipca 1976, w związku ze zniesieniem gminy Skarżysko Kościelne, weszły w skład gminy Mirzec[11].
15 marca 1984 Łyżwy wyłączono z gminy Mirzec, włączając je do Skarżyska-Kamiennej[1].
Zasięg terytorialny
[edytuj | edytuj kod]Osiedle obejmuje następujące ulice: Dionizego Czachowskiego; Maksymiliana Gierymskiego; Głogowa; Łyżwy; 1 Maja od nr 242 do nr 248 (parzyste ) i od nr 109 do 117 (nieparzyste); Mariana Langiewicza; Oleśnicka.[2].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b Dz.U. z 1984 r. nr 14, poz. 64.
- ↑ a b Uchwała Nr L/14/2018 Rady Miasta Skarżyska-Kamiennej z dnia 26.02.2018 r. w sprawie zmiany Statutu Miasta Skarżyska - Kamiennej przyjętego uchwałą Nr XIV/101/2011 Rady Miasta Skarżyska - Kamiennej w części dotyczącej załącznika nr 5.
- ↑ GUS. Rejestr TERYT
- ↑ Uwarunkowania historyczne Powiatu Skarżyskiego: Z dziejów ziemi skarżyskiej.
- ↑ Kielecki Dziennik Wojewódzki. 1933, nr 27, poz. 182.
- ↑ Amtliches Gemeinde- und Dorfverzeichnis fuer das GG.
- ↑ [ttps://rcin.org.pl/dlibra/show-content/publication/edition/24819?id=24819 Wykaz gromad Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej: według stanu na z dnia 1 VII 1952 r.]
- ↑ Uchwała Nr 13k/54 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 29 września 1954 r. w sprawie podziału na gromady powiatu iłżeckiego; w ramach Zarządzenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 20 grudnia 1954 r. w sprawie ogłoszenia uchwał Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 29 września 1954 r., dotyczących reformy podziału administracyjnego wsi (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 31 grudnia 1954 r., Nr. 15, Poz. 104).
- ↑ Uchwała Nr XVII/80/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 8 grudnia 1972 w sprawie utworzenia wspólnych rad narodowych dla miast nie stanowiących powiatów i gmin w województwie kieleckim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 9 grudnia 1972, Nr 26, Poz. 174).
- ↑ Dz.U. z 1973 r. nr 46, poz. 272.
- ↑ Dz.U. z 1976 r. nr 23, poz. 142.