Pogorzałe (Skarżysko-Kamienna)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy osiedla w Skarżysku-Kamiennej. Zobacz też: Pogorzałe – osada leśna w województwie podlaskim.
Herb Skarżyska-Kamiennej Pogorzałe
Osiedle Skarżyska-Kamiennej
Ilustracja
Kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat skarżyski
Miasto Skarżysko-Kamienna
W granicach Skarżyska-Kamiennej 2000 r.
Populacja 
• liczba ludności

ok. 1200
Nr kierunkowy 041
Kod pocztowy 26-110
Tablice rejestracyjne TSK
Położenie na mapie Skarżyska-Kamiennej
Mapa lokalizacyjna Skarżyska-Kamiennej
Pogorzałe
Pogorzałe
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Pogorzałe
Pogorzałe
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Pogorzałe
Pogorzałe
Położenie na mapie powiatu skarżyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu skarżyskiego
Pogorzałe
Pogorzałe
Ziemia51°08′03″N 20°50′53″E/51,134278 20,848000
Portal Portal Polska

Pogorzałe – osiedle w Skarżysku-Kamiennej, do 31 grudnia 1999 r. samodzielna miejscowość. Jest początkowym punktem szlak turystyczny niebieski niebieskiego szlaku turystycznego prowadzącego do miejscowości Kuźniaki. Przechodzi tędy także szlak turystyczny żółty żółty szlak turystyczny prowadzący przez okolice Skarżyska-Kamiennej.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze wzmianki o miejscowości zwanej wówczas Pogorzały pochodzą z XV w. Wieś była w tym czasie własnością Mikołaja Szydłowieckiego i Roskowskiego (Odrowążów). Włościanie pogorzalscy dziesięcinę płacili parafii w Chlewiskach. W 1508 r. Pogorzałe należało do starosty radomskiego. W 1525 roku Katarzyna z Leżeniec, żona Jana Stokowskiego sprzedała połowę Szydłowca wraz ze wsiami Stara Wieś, Skorżysko i Pogorzałe kasztelanowi sandomierskiemu - Mikołajowi z Szydłowca. Natomiast w 1569 r. Pogorzałe było własnością biskupa krakowskiego Jana Kieskowskiego. Wieś zajmowała wówczas obszar 4 łanów. [1]

Według regestu podatkowego z 1662 roku na Pogorzałym pobrano należność od 54 osób obojga płci [2], natomiast 15 lat później według rejestru pogłówkowego pobrano należność od 57 osób w wysokości 57 florenów. W 1827 r. Pogorzałe miało 24 domy i 213 mieszkańców [1], w 1838 r. były już 32 domy co było efektem rozwoju przemysłu górniczego [3] a w 1930 r. było 806 mieszkańców.

W latach 19191975 wieś administracyjnie należała do województwa kieleckiego. W latach 19761998 do województwa radomskiego. W 1999 r. znalazła się w województwie mazowieckim, a rok później - 1 stycznia 2000 r. - Pogorzałe zostało przyłączone do województwa świętokrzyskiego i stało się osiedlem Skarżyska-Kamiennej. [4]

Według Jana Filipa Carossiniego, podróżującego po Polsce w końcu XVIII wieku ważnym przedmiotem handlu były kamienie młyńskie i osełki ze wsi Pogorzałe, a tradycje tej produkcji były daleko wcześniejsze. W XVII i XVIII wieku osełki trafiały na rynki polskie jak i litewskie. Kamienie młynarskie ostatecznie zaprzestano wyrabiać w 1850 roku. [5]

Zasięg terytorialny[edytuj | edytuj kod]

Osiedle Pogorzałe obejmuje swoim zasięgiem następujące ulice:

  • Główna
  • Modrzewiowa
  • Leśna Polana
  • Nizinna
  • Parkingowa
  • Pogodna
  • Rajdowa
  • Warszawska - od nr 1 do 93 (nieparzyste) i od nr 2 do 100 (parzyste) (droga krajowa nr 7 (E77))
  • Widokowa
  • Wieżowa
  • Zagórska

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880-1885, Tom VIII, str 504
  2. Archiwum główne akt dawnych w Warszawie, ASK dz. I, 67
  3. Jerzy Piwek, Szydłowiec i dobra szydłowieckie w I połowie XIX wieku, Politechnika Świętokrzyska, Kielce 1996 r.
  4. Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 21 grudnia 1999 r. (PDF)
  5. Jan Filip Carossi, Podróże przez Rzeczypospolitej dzielnice pod kątem mineralogicznym i innym, Lipsk, 1781-1784

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Filip Sulimierski, Bronisław Chlebowski, Władysław Walewski, Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880
  • Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 1999 roku ( Dz. U. Nr 110, poz. 1266)