Powiat iłżecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powiat iłżecki
powiat
do 1973
Państwo  PRL
Województwo kieleckie
Data likwidacji 9 grudnia 1973
Siedziba Starachowice
Powierzchnia 947 km²
Populacja (1973)
• liczba ludności

79 000
• gęstość 83 os./km²
Szczegółowy podział administracyjny
Liczba gmin miejskich 1
Liczba gmin wiejskich 5
brak współrzędnych
Portal Portal Polska

Powiat iłżecki – powiat istniejący do roku 1973 na terenie obecnych powiatów starachowickiego, skarżyskiego (woj.świętokrzyskie), radomskiego, zwoleńskiego i lipskiego (woj.mazowieckie).

Początkowo ośrodkiem administracyjnym powiatu była Iłża. W 1915 r. siedzibę przeniesiono do miasta Wierzbnik a po połączeniu Wierzbnika z osadą fabryczną Starachowice oraz wsią Starachowice w 1939 r., siedzibą zostało nowe miasto Starachowice-Wierzbnik[1]. W 1949 r. zmieniono nazwę miasta na Starachowice.

15 grudnia 1923 starostą iłżeckim został Stanisław Konopacki[2].

Po II wojnie światowej powiat obejmował dzisiejsze miasta Iłża i Wąchock (wówczas wieś) oraz gminy: Brody, Pawłów, Rzeczniów i Mirzec (obejmującą wówczas również gminę Skarżysko Kościelne). Miasto Starachowice, będące stolicą powiatu, nie wchodziło w jego skład lecz stanowiło własny powiat miejski (enklawę na terenie powiatu). Powiat iłżecki wchodził w skład województwa kieleckiego.

9 grudnia 1973 zmieniono nazwę powiatu iłżeckiego na powiat starachowicki, który przetrwał do 31 maja 1975 roku.

Po reformie administracyjnej w 1975 roku, terytorium powiatu zostało podzielone przez nowe (mniejsze) województwo kieleckie oraz województwo radomskie. Powiatu iłżeckiego nie przywrócono w roku 1999, lecz utworzono powiat starachowicki o innym wykresie granic. Miasto Iłża weszła w skład powiatu radomskiego.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Monitor Polski nr 77. poz. 175 z dn. 28 marca 1939
  2. II. Ruch służbowy w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych od 1 grudnia 1923 do 1 stycznia 1924 r.. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”. 1, s. 21, 1 marca 1924. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. 

Bibliografia[edytuj]