Świerczyńsko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Artykuł 51°17'08"N 19°34'50"E
- błąd 38 m
WD 51°18'N, 19°32'E
- błąd 19915 m
Odległość 1709 m
Świerczyńsko
wieś
Państwo  Polska
Województwo  łódzkie
Powiat piotrkowski
Gmina Rozprza
Sołectwo Świerczyńsko
Strefa numeracyjna 44
Kod pocztowy 97-340
Tablice rejestracyjne EPI
SIMC 0550781
Położenie na mapie gminy Rozprza
Mapa konturowa gminy Rozprza, po lewej znajduje się punkt z opisem „Świerczyńsko”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Świerczyńsko”
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa konturowa województwa łódzkiego, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „Świerczyńsko”
Położenie na mapie powiatu piotrkowskiego
Mapa konturowa powiatu piotrkowskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Świerczyńsko”
Ziemia51°17′08″N 19°34′50″E/51,285556 19,580556

Świerczyńskowieś w Polsce położona w województwie łódzkim, w powiecie piotrkowskim, w gminie Rozprza.

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa piotrkowskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wieś należała do wielu rodów szlacheckich, m.in. do: Świerczyńskich[1], Glińskich, Bełchackich, Grochowalskich, Bierzyńskich, Jurzyńskich i Kobierzyckich. W roku 1791 Maksymilian Chodakowski herbu Dołęga, pułkownik wojsk koronnych nabył od szambelana Adama Kobierzyckiego majątek Świerczyńsko wraz z częścią wsi Gieski. Tam pułkownik Chodakowski wraz z żoną Zuzanną Kicińską i synem Józefem mieszkali przez sześć lat, by w czerwcu 1797 r. sprzedać majątek poprzedniemu właścicielowi za 14 tys. 333 talary[2]. Kilka lat później, w czerwcu 1803 roku, brat nieżyjącego wówczas pułkownika Chodakowskiego – Piotr, podstarości ostrzeszowski odkupił od Kobierzyckiego Świerczyńsko. Wówczas, pod opieką podstarosty pozostawał jego bratanek – nieletni Józef Chodakowski. Z uwagi na to, że Józef Chodakowski miał zapisaną na Świerczyńsku sumę 75 000 zł. pol. był współwłaścicielem tych dóbr. Po bezpotomnej śmierci Józefa 1/3 majątku po nim odziedziczyli jego krewni – siostra i bracia cioteczni: Anna, Ignacy, Walenty i Antoni Onufry Bogusławscy, córka i synowie Marianny z Chodakowskich i Jakuba Bogusławskiego. Bogusławscy jednak nie mogli dojść do porozumienia w kwestiach spadkowych z wujem Piotrem Chodakowskim, czego efektem był kilkuletni proces zakończony kompromisem zawartym w Sądzie Pojednawczym Piotrkowskim w dniu 8 listopada 1808 r. W wyniku ugody Bogusławscy otrzymali od Chodakowskiego 13 000 zł. pol. i zrzekli się praw do należnej im części majątku Świerczyńsko[3][2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. E. Sęczys, Szlachta wylegitymowana w Królestwie Polskim w latach 1836-1861, Warszawa 2000, s. 703-704.
  2. a b Wieluński Słownik Biograficzny, Wieluńskie Towarzystwo Naukowe, Wieluń 2019, t. 4, R. Bogusławski (oprac.), biogramy: Chodakowski Maksymilian Michał, Chodakowski Piotr Jan, s. 40-43.
  3. R. Bogusławski, Ścibor-Bogusławscy herbu Ostoja. Linia szadkowska od XVII do XX wieku, Wieluńskie Towarzystwo Naukowe, Wieluń 2020, s. 100-102.