Świerk kłujący
| Systematyka[1][2][3] | |
| Domena | |
|---|---|
| Królestwo | |
| Podkrólestwo | |
| Nadgromada | |
| Gromada | |
| Podgromada | |
| Nadklasa | |
| Klasa | |
| Rząd | |
| Rodzaj | |
| Gatunek |
świerk kłujący |
| Nazwa systematyczna | |
| Picea pungens Engelm Gard. Chron., n.s., 11: 334 (1879)[4] | |
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[5] | |
| Zasięg | |
Świerk kłujący, świerk srebrny (Picea pungens Engelm.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Świerk kłujący pochodzi z Gór Skalistych w zachodniej części Stanów Zjednoczonych. Jako introdukowany rośnie w północnej i północno-wschodniej części Stanów Zjednoczonych oraz w wielu krajach europejskich[4]. W Polsce tylko w uprawie[6].
Morfologia
[edytuj | edytuj kod]
- Pokrój
- Drzewo osiągające do 30, rzadko do 50 m wysokości. Korona zazwyczaj gęsta, z konarami w dość regularnych okółkach[7].
- Pień i pędy
- Formy typowe rosnące w swoim naturalnym środowisku osiągają wysokość ponad 30 m, odmiany uprawne (kultywary) są znacznie niższe[8]. Średnica pnia do 1,5 m. Kora cienka i popękana, szarobrązowa, u starszych drzew brunatnoszara[potrzebny przypis]. Pędy grube, z głębokimi bruzdami, nagie, jasnobrązowe[7].
- Liście
- Igły na wyraźnych trzonkach. Są czterokanciaste i mają wyraźną siną smugę w miejscu występowania szparek oddechowych. Są zaostrzone, sztywne, bardzo kłujące i ustawione prostopadle do gałązek, dookolnie, na wszystkie strony. Na młodych pędach są zazwyczaj srebrnosine[9].
- Kwiaty
- Gatunek jednopienny. Kwiaty żeńskie szyszeczkowate i zielonkawe, osadzone pionowo na końcach pędów. Kwiaty męskie długości do 3 cm, podłużne, o żółtawym zabarwieniu[10].
- Szyszki
- Zwisające, jasnobrązowe, długości 8-10 cm. Ich łuski są drobne, miękkie i mają szczyty wyraźnie ścięte i nierówno ząbkowane[9].
- Gatunki podobne
- Świerk kłujący mylony jest czasem ze świerkiem sitkajskim (Picea sitchensis) lub świerkiem Engelmanna (Picea engelmannii). Pierwszy pochodzi z tego samego areału, odróżnia się szczególnie cienkimi i twardymi igłami. Świerk Engelmanna również pochodzi z Gór Skalistych, ale ma bardziej miękkie igły i węziej zakończone łuski szyszek[10].
Biologia i ekologia
[edytuj | edytuj kod]Drzewo wiecznie zielone. W swoim naturalnym środowisku występuje na wysokości pomiędzy 1800 a 3000 m n.p.m. Tworzy lasy mieszane z jodłą kalifornijską Abies concolor, sosną wydmową Pinus contorta i żółtą P. ponderosa oraz daglezją zieloną Pseudotsuga menziesii[7].
Zastosowanie
[edytuj | edytuj kod]
Roślina ozdobna – drzewo cenione w ogrodnictwie, szczególnie ze względu na małe wymagania i odporność na niskie temperatury i warunki miejskie. Forma typowa uprawiana jest w parkach, ogrodach i w zieleni miejskiej. Częściej jednak uprawiane są odmiany ozdobne (kultywary) charakteryzujące się dużo mniejszą wysokością, bardziej ozdobnymi igłami i wolniejszym wzrostem[10]. Sprowadzony został po raz pierwszy do Europy pod koniec XIX w. Najlepiej sadzić go pojedynczo lub w grupach, ale daje się także na szpalery i żywopłoty[11].
Uprawa
[edytuj | edytuj kod]Ma małe wymagania z wyjątkiem światłożądności – w miejscach ocienionych gałęzie zamierają[7]. Szczególnie odmiany o srebrzystych igłach wymagają stanowiska słonecznego[12].
Formę typową uprawia się z nasion, kultywary zazwyczaj z sadzonek wyhodowanych przez ogrodników, przy uprawianiu z nasion niektóre odmiany nie zachowują bowiem cech rośliny matecznej. Dawniej kultywary te otrzymywano przez szczepienie, co gwarantowało wierne odtwarzanie cech, ale było trudne, obecnie najczęściej uprawia się je z nasion, a następnie selekcjonuje wykiełkowane rośliny. Wskutek tego sadzonki różnią się między sobą i w różnym stopniu zachowują cechy odmiany matecznej[11].
Uprawianych jest wiele odmian o zróżnicowanych cechach pokroju i zabarwienia igieł.
- 'Argentea'
- 'Białobok'
- 'Blue Pearl'
- 'Corbet'
- 'Donna's Rainbow'
- 'Early Cones'
- 'Fat Albert'
- 'Fat Mac'
- 'Glauca'
- 'Glauca Cecilia'
- 'Glauca Globosa'
- 'Glauca Pendula'
- 'Green Globe'
- 'Hermann Naue'
- 'Hillside'
- 'Hoopsii'
- 'Hoto'
- 'Hunnewelliana'
- 'Iseli Fastigiata'
- 'Iseli Foxtail'
- 'Koster'
- 'Koster Pendula'
- 'Lucky Strike'
- 'Maigold'
- 'Marciniec'
- 'Mesa Verde'
- 'Moerhaim'
- 'Montgomery'
- 'Mrs. Cesarini'
- 'Prostrata'
- 'Saint-Mary Broom'
- 'Sonia'
- 'Stanleys Pygmy'
- 'Virgata'
- 'Walnut Green'
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Michael A. Ruggiero i inni, A Higher Level Classification of All Living Organisms, „PLOS One”, 10 (4), 2015, art. nr e0119248, DOI: 10.1371/journal.pone.0119248, PMID: 25923521, PMCID: PMC4418965 [dostęp 2021-03-26] (ang.).
- ↑ Peter F. Stevens, Pinales : Pinaceae, [w:] Angiosperm Phylogeny Website, Missouri Botanical Garden, 2001– [dostęp 2021-02-28] (ang.).
- ↑ M.J.M. Christenhusz i inni, A new classification and linear sequence of extant gymnosperms, „Phytotaxa”, 19 (1), 2011, s. 55–70, DOI: 10.11646/phytotaxa.19.1.3 (ang.).
- 1 2 Picea pungens Engelm., [w:] powo [online], Royal Botanic Gardens, Kew [dostęp 2025-08-24].
- ↑ Picea pungens, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając, Vascular plants of Poland. An annotated checklist, Kraków: W. Szafer Institute of Botany, Polish Academy of Sciences, 2020, s. 130, ISBN 978-83-62975-45-7.
- 1 2 3 4 Włodzimierz Seneta, Jakub Dolatowski, Dendrologia, wyd. VI, Warszawa: PWN, 2025, s. 32, ISBN 978-83-01-23974-9.
- ↑ Geoffrey Burnie, Gordon Cheers, Sue Forrester, Denise Greig, Botanica. Ilustrowana, w alfabetycznym układzie, opisuje ponad 10 000 roślin ogrodowych, Niemcy: Könemann, Tandem Verlag, 2005, ISBN 3-8331-1916-0, OCLC 271991134.
- 1 2 W. Kulesza: Klucz do oznaczania drzew i krzewów. Warszawa: PWRiL, 1955.
- 1 2 3 Joachim Mayer, Heinz-Werner Schwegler: Wielki atlas drzew i krzewów. Oficyna Wyd. „Delta W-Z”. ISBN 978-83-7175-627-6.
- 1 2 Zygmunt Terpiński: Szkółkarstwo ozdobne. Warszawa: PWRiL, 1984. ISBN 83-09-00777-9.
- ↑ Maciej Mynett, Magdalena Tomżyńska: Krzewy i drzewa ozdobne. Warszawa: MULTICO Oficyna Wyd., 1999. ISBN 83-7073-188-0.
- BioLib: 2378
- EoL: 1033621
- EUNIS: 150689
- Flora of North America: 233500912
- GBIF: 5284871
- iNaturalist: 119092
- IPNI: 262713-1
- ITIS: 183307
- NCBI: 3331
- Plant Finder: 284991
- identyfikator Plant List (Royal Botanic Gardens, Kew): kew-2563553
- Plants of the World: urn:lsid:ipni.org:names:30095300-2
- Tela Botanica: 49309
- identyfikator Tropicos: 24900170
- USDA PLANTS: PIPU
- IRMNG: 10197202
- CoL: 4HQ4J