Żółta flota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Żółta flota – grupa 14 statków (w tym dwa polskie), uwięziona od czerwca 1967 do maja 1975 na Wielkim Jeziorze Gorzkim z powodu zablokowania Kanału Sueskiego w czasie wojny sześciodniowej. Pochodzenie nazwy „Żółta flota” wyjaśnił we wspomnieniach Roman Kluza, bosman na drobnicowcu MS Djakarta:

To przez pustynny piasek, nawiewany na statki i pokrywający je żółtym nalotem. Nawet mieliśmy swój hymn, piosenkę Beatlesów Yellow Submarine, odgrywaną przy mniej lub bardziej oficjalnych okazjach.

Lista statków[edytuj | edytuj kod]

Gdy okazało się, że statki nie opuszczą Kanału Sueskiego w najbliższym czasie Polskie Linie Oceaniczne postanowiły, że co kilka miesięcy załogi polskich statków będą zmieniane. Marynarze związali 14 jednostek burtami, aby ułatwić kontakt między wszystkimi załogami które współpracowały ze sobą, a w październiku 1967, w czasie spotkania na statku Melampus, powołano Towarzystwo Wielkiego Jeziora Gorzkiego. Organizowano spotkania, regaty, a w październiku 1968 zorganizowano Olimpiadę Jeziora Gorzkiego, dla uczczenia Letnich Igrzysk Olimpijskich w Meksyku – medale dla zwycięzców wykonano z prasowanej blachy.

W 1975 Egipt jednostronnie odblokował Kanał Sueski. Stan „Żółtej floty” był fatalny – kadłuby zaatakowała rdza, a maszyny były niesprawne. Spośród 14 uwięzionych na kotwicowisku statków tylko dwa opuściły je o własnych siłach. Polskie drobnicowce MS Djakarta i MS Bolesław Bierut odholowano do Grecji. Polskie Linie Oceaniczne zadecydowały, że nie opłaca się holować jednostek aż do Gdańska więc polskie drobnicowce zostały wkrótce odsprzedane greckim armatorom.

Źródło[edytuj | edytuj kod]