Żołnierski blues

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Żołnierski blues
G.I. Blues
Gatunek muzyczny
Rok produkcji 1960
Data premiery 18 września 1960
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 104 min
Reżyseria Norman Taurog
Scenariusz Edmund Beloin
Henry Garson
Główne role Elvis Presley
Juliet Prowse
Muzyka Joseph J. Lilley
Zdjęcia Loyal Griggs
Montaż Warren Low
Produkcja Hal B. Wallis
Wytwórnia Paramount Pictures
Dystrybucja Paramount Pictures

Żołnierski blues – film muzyczny z 1960 roku utrzymany w stylu komedii romantycznej. Główną rolę gra w nim Elvis Presley. W cotygodniowym rankingu magazynu Variety film znalazł się na drugim miejscu oraz otrzymał nagrodę Laurel Award w kategorii najlepszy musical 1960 roku[1].

Fabuła[edytuj]

Tulsa McLean służy w armii jako działonowy czołgu. Razem z radiooperatorem Cookym i kierowcą Rickiem stacjonuje w Niemczech Zachodnich. Tworzą zespół muzyczny „The Three Blazes” który występują w nocnych klubach. W czasie jednego z występów uwagę zespołu zwraca tancerka Lili. Ponieważ ma ona reputację nieprzystępnej, Tulsa zakłada się, ze swoim przyjacielem Dynamite o 300 dolarów, że spędzi u niej noc. Wykorzystując swój urok zaprzyjaźnia się z dziewczyną i odkrywa, że wbrew powszechnej opinii jest ona całkiem miła i sympatyczna. Zakochuje się w niej, ale pomimo tego, że często bywa u niej w domu to zawsze o zmierzchu jest wypraszany. Tymczasem jego przyjaciel Rick zostaje ojcem. Gdy któregoś dnia on i jego żona muszą wyjść z domu, proszą McLeana o opiekę nad dzieckiem. Ponieważ jednak zupełnie nie daje sobie z tym rady, dzwoni do Lili po pomoc, która proponuje by przyniósł dziecko do jej domu. W ten sposób spędza u niej noc, wygrywa zakład i zdobywa jej serce.

Obsada[edytuj]

  • Elvis Presley jako Tulsa McLean
  • Juliet Prowse jako Lili
  • Robert Ivers jako Cookie
  • James Douglas jako Rick
  • Letícia Román jako Tina
  • Sigrid Maier jako Marla
  • Arch Johnson jako sierżant McGraw
  • Mickey Knox jako Jeeter
  • John Hudson jako kapitan Hobart
  • Trent Dolan jako Mickey

Produkcja[edytuj]

Powołanie Elvisa do wojska spowodowało jego zniknięcie ze sceny muzycznej na dwa lata. W tym czasie piosenki, które wydał w latach 50. były już klasykami a on niekwestionowanym królem rock and rolla. Jednak w czasie jego nieobecności zaszło wiele zmian na rynku muzycznym a rockandrollowe piosenki straciły swoją drapieżność i spontaniczność. Menadżer Pułkownik Parker postanowił dostosować Elvisa do nowych trendów i zrobić z niego aktora oraz piosenkarza, który byłby do przyjęcia przez wszystkich. Żołnierski blues miał zaprezentować jego nowy wizerunek. Choć od nakręcenia ostatniego filmu, Król Kreol minęło dwa lata, a krytyka nie zostawiła na jego wcześniejszych filmach suchej nitki, to Elvis nadal wiązał swoją przyszłość z aktorstwem.

Osiem miesięcy przed zakończeniem służby wojskowej w Niemczech, Elvisa odwiedził producent Hal B. Wallis, który przybył specjalnie po to, by pokazać mu scenariusz Żołnierskiego blusea i sfilmować kilka oryginalnych miejsc jego służby. Chociaż niektóre z tych scen zostały wykorzystane w filmie, to w żadnej z nich nie pojawia się Presley. Armia dostarczyła na potrzeby filmu czołgi i inne pojazdy oraz wyznaczyła oficera Johna J. Mawna (1915 – 2007) na konsultanta technicznego[2].

Elvis wrócił z wojska w marcu 1960 roku a pracę nad filmem rozpoczął pod koniec kwietnia. Producent Hal Wallis zadbał o atrakcyjną obsadę, a scenariusz oparto częściowo na przebiegu służby piosenkarza[1]. Gdy 23 listopada 1960 roku na ekrany kin wszedł jego pierwszy po dwuletniej przerwie film, krytycy zgodnie uznali, że Elvis wypadł w nim zaskakująco dobrze. Chwalili go nawet ci, którzy wcześniej odmawiali mu talentu[3]. Mimo iż sam obraz nie został zbyt wysoko oceniony, to przyciągnął do kin tłumy ludzi i uplasował się na czternastym miejscu najbardziej kasowych filmów 1960 roku. Nominowano go także do dwóch nagród Grammy. Film okazał się później jednym z najbardziej popularnych musicali Elvisa.

Sukces Żołnierskiego bluesa, jak na ironię stał się wyznacznikiem dla kolejnych filmów muzycznych Elvisa, które producenci masowo kręcili w latach 60., a których Presley nie cierpiał[1]. Jego następne dwa filmy, Płonąca gwiazda i Dzikus z prowincji, gdzie pojawia się więcej pojazdów, mniej piosenek i poważniejsze podejście do fabuły, odniosły mniejszy sukces niż ich poprzednik, więc powrócono do muzycznych komedii. Wydane w 1961 roku Błękitne Hawaje odniosły jeszcze większy sukces niż Żołnierski blues i stały się najpopularniejszym filmem Elvisa, jednak jego wadą było to, że producenci zaczęli masowo robić podobne, co niekorzystnie wpłynęło na ich jakość i karierę aktorską piosenkarza.

Ścieżka dźwiękowa[edytuj]

 Osobny artykuł: G.I. Blues.

Ciekawostki[edytuj]

  • Zespół McLeana w jednym z barów znajduje w szafie grającej nagranie Blue Suede Shoes śpiewane przez jakiegoś Elvisa.
  • Roboczy tytuł filmu brzmiał Café Europa.
  • Na planie filmu wizytę Elvisowi złożyli m.in. Shirley MacLaine, Dean Martin, król i królowa Nepalu, księżniczka Małgorzata z Danii, księżniczka Astrid z Norwegii oraz księżniczka Małgorzata ze Szwecji.
  • Tydzień przed premierą kinową w Hollywood odbył się specjalny pokaz filmu, podczas którego zbierano pieniądze dla Hemophilla Foundation. Na pokazie obecny był Ronald Reagan, Juliet Prowse i Cesar Romero[1].

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d G.I. Blues (1960)
  2. Terry Rowan: Character-Based Film Series Part 3. Lulu, 2005, s. 56. ISBN 9781365021312.
  3. Leszek C. Strzeszewski: Elvis. Kraków: Polskie Wydawnictwo Muzyczne, 1986. ​ISBN 83-224-0291-0