Blue Suede Shoes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Blue Suede Shoes
okładka
Singel Carla Perkinsa
Wydany 1 stycznia 1956
Format 7" 78 rpm record
Nagrywany 19 grudnia 1955
Gatunek Rockabilly
Długość 2:14
Wytwórnia Sun Records
Produkcja Sam Phillips
Singel po singlu
Blue Suede Shoes
okładka
Singel Elvisa Presleya
z albumu Elvis Presley
Wydany 8 września 1956
Format 7"
Nagrywany 30 stycznia 1956
Gatunek Rock and roll
Długość 1:58
Wytwórnia RCA Records
Produkcja Steve Sholes
Singel po singlu

"Blue Suede Shoes" – amerykańska, rock and rollowa piosenka, napisana i po raz pierwszy nagrana przez Carla Perkinsa w 1955 r., jednak jej najbardziej znanym wykonawcą był Elvis Presley.Uważana jest za jedną z pierwszych rockabillytowych piosenek łączących elementy bluesa, country i muzyki pop.

W 2004 r. wersja Perkinsa znalazła się na 95 miejscu listy „500 największych piosenek wszech czasów” magazynu Rolling Stone. Z kolei nagranie Elvisa umieszczono na 423 pozycji.[1]

Pochodzenie utworu[edytuj | edytuj kod]

Blue suede shoes.jpg

Inspiracją dla stworzenia utworu "Blue suede shoes" były właśnie blue suede shoes, tzn. niebieskie, zamszowe buty podobne do tych z piosenki.

Johnny Cash planował nagrać piosenkę na jesieni 1955 r. w czasie gdy Perkins, Cash, Elvis Presley, i inni z Louisiana Hayride występowali w trasie na południu stanów. Cash opowiedział Perkinsowi o czarnym lotniku, którego poznał, gdy służył w Niemczech. Określił on swoje wojskowe buty jako "blue suede shoes." Cash zasugerował Carlowi napisanie piosenki o butach. Carl odparł, "Nic nie wiem o butach. Jak mógłbym napisać piosenkę o butach?"[2]. Gdy Perkins grał na potańcówce 4 grudnia, 1955 r., zauważył parę tańczącą blisko sceny. Między utworami Carl usłyszał krzyk - "Uh-uh, don't step on my suedes!" (ej, ej, nie stawaj na moich butach!) Carl spojrzał w dół i zobaczył że chłopak był ubrany w blue suede shoes (niebieskie zamszowe buty) i tak powstał pomysł na najbardziej znaną zwrotkę piosenki. Jeszcze tej samej nocy piosenkarz zaczął pracować nad piosenką opartą na tym wydarzeniu. 17 grudnia 1955 r. została ostatecznie napisana, a dwa dni później po raz pierwszy nagrana.

Wersja Carla Perkinsa[edytuj | edytuj kod]

Piosenka została wydana 1 stycznia 1956 r. przez wytwórnię Sun Records jako singiel, wraz z utworem Honey Don't. Jego dwie kopie zapisane na łatwo tłukących się płytach 78 rpm zostały wysłane Perkinsowi, ale dotarły do niego rozbite. Wkrótce odkrył, że piosenkę wydano na nowszych, nietłukących się płytach 45 rpm, czym był zawiedziony, gdyż nie miał kopii starszego formatu 78 rpm.[3]

Zarówno w Jackson, rodzinnym mieście Perkinsa jak i w Memphis, stacje radiowe puszczały jedynie Honey Don't. Kiedy jednak dj Bill Randle z Cleveland puścił Blue Suede Shoes w swojej nocnej audycji zainteresowanie nagraniem było tak wielkie, że jego dystrybutor poprosił wytwórnię o dodatkowe 25 000 kopii.[3]

Piosenka stała się wielkim przebojem na południu i południowy zachodzie Stanów. 11 lutego singiel znalazł się na drugim miejscu listy przebojów w Memphis, a tydzień później był już numerem jeden i utrzymywał tę pozycję przez kolejne trzy miesiące. Perkins w każdą sobotnią noc wykonywał utwór w lokalnej stacji radiowej w Dallas. Ze względu na duże zainteresowanie singlem, sklepy muzyczne w tym mieście zamawiały ogromne ilości kopii (w jednym tylko sklepie dziennie sprzedano 20 000 płyt).

17 marca 1956 r. Perkins został pierwszym wykonawcą country, który znalazł się na trzecim miejscu listy przebojów rhythm & bluesa.[4] Również tego wieczora wspólnie z zespołem po raz pierwszy wykonał Blue Suede Shoe w telewizji ABC. Przypadkowo tej samej nocy Elvis Presley zaśpiewał ją w telewizji CBS.

24 marca Perkins miał wystąpić w programie The Perry Como Show, ale dwa dni przed występem miał poważny wypadek samochodowy, kiedy wracał wraz z zespołem z Nowego Jorku. W wyniku tego zdarzenia zginął kierowca ciężarówki, a Perkins i jego brat zostali hospitalizowani. Kiedy piosenkarz wyzdrowiał Blue Suede Shoe znów stało się numerem jeden na lokalnych listach przebojów muzyki pop, R&B i country. Znalazło się również na drugiej pozycji listy Billboard Hot 100.

W połowie kwietnia płyta osiągnęła milion sprzedanych egzemplarzy, a Perkinsowi dała Złotą Płytę.[5]

Wersja Elvisa Presleya[edytuj | edytuj kod]

Nagrywanie coverów piosenek było standardową praktyką już w latach 40-tych i 50-tych. Blue Suede Shoe było jednym z pierwszych utworów, które wytwórnia RCA chciała, by nagrał je ich nowy wykonawca, Elvis Presley. W tym samym czasie Heartbreak Hotel Elvisa i utwór Perkinsa święciły triumfy na listach przebojów. Za pośrednictwem Elvisa, który znał Perkinsa i Phillipsa, z czasów, gdy nagrywał w Sun Records, wytwórnia chciała wymóc na nich wstrzymanie dalszego wydawania singla z ich wersją.

Według relacji potwierdzonej przez Sama Phillipsa, producent RCA Steve Sholes zgodził się nie wydawać singla Presleya, dopóki popularnością cieszyła się piosenka Perkinsa.[6]

W między czasie Elvis trzykrotnie zaśpiewał ją w telewizji. Po raz pierwszy 11 lutego 1956 r. na kanale CBS w programie Stage Show. Potem 17 marca w tym samym programie i 3 kwietnia w Milton Berle Show.

Blue Suede Shoe znalazło się też na pierwszym miejscu debiutanckiego albumu Elvisa, Elvis Presley, wydanym w marcu 1956 r. W tym samym miesiącu RCA wydała jeszcze dwie inne płyty z Blue Suede Shoe. Pierwszą był minialbum, a drugą jego rozszerzona wersja z ośmioma piosenkami.[7]

W końcu 8 września wydano singiel Elvisa, który dotarł jedynie do dwudziestego miejsca listy przebojów.

W 1960 r. Presley ponowie nagrał Blue Suede Shoe na ścieżkę dźwiękową do filmu Żołnierski blues. Była to jedna z niewielu sytuacji w karierze piosenkarza, kiedy zgodził się jeszcze raz nagrać tę samą piosenkę.

Inni wybrani artyści, którzy nagrali utwór[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. The RS 500 Greatest Songs of All Time
  2. Rockabilly Legends by Jerry Naylor and Steve Halliday p.131
  3. 3,0 3,1 Go, Cat, Go! by Carl Perkins and David McGee 1996 str.152,153 Hyperion Press ISBN 0-7868-6073-1
  4. Rockabilly Legends by Jerry Naylor str. 137 ISBN 978-1-4234-2042-2
  5. The Atlantic, 1970. str 102
  6. Go, Cat, Go! by Carl Perkins and David McGee 1996 str.162, 163 Hyperion Press ISBN 0-7868-6073-1
  7. Elvis Discography 1956

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]