ANFO

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
25-kilogramowe worki zawierające ANFO
Eksplozja 4,8 tys. ton ANFO (odpowiednik 4 kt TNT) w eksperymencie Minor Scale w roku 1985

ANFO (Ammonium Nitrate Fuel Oil) lub saletrolmateriał wybuchowy, rodzaj amonitu, otrzymywany przez nasączanie porowatego azotanu amonu (NH4NO3) paliwami płynnymi (benzyna, olej napędowy, nafta, aceton itp.). Paliwa jest w takiej mieszaninie kilka procent[1] (np. 94% NH4NO3 do 6% paliwa).

Powstały materiał wybuchowy trudno detonuje. Zazwyczaj do wywołania wybuchu ANFO używa się detonatorów z kruszących materiałów wybuchowych takich jak dynamit. W celu zwiększenia wrażliwości ładunku dodaje się także wysokoenergetycznych paliw (np. pył aluminiowy) lub związków nitrowych/estrów azotanowych, jak trotyl[1], nitroksyleny, nitroglikol, nitrometan itp. W niektórych przypadkach możliwe jest zdetonowanie ANFO bezpośrednio od spłonki z materiału wybuchowego inicjującego, ale wymaga to specjalnej obróbki materiału i odpowiedniego ustawienia spłonek w ładunku.

ANFO jest powszechnie stosowane jako w miarę bezpieczny i jednocześnie bardzo tani materiał strzałowy w kopalniach. Ze względu na to, że można go wykonać z łatwo dostępnych materiałów (azotan amonu jest powszechnie stosowany jako nawóz sztuczny), był on często stosowany w USA przez zdesperowanych farmerów w latach 30 XX w. w czasie Wielkiego Kryzysu. Doprowadzeni do bankructwa farmerzy często decydowali się na wysadzenie swoich domostw przy użyciu ANFO, aby nie weszły one w posiadanie znienawidzonych przez nich banków[potrzebny przypis].

ANFO jest także stosowany przez terrorystów. W przeliczeniu na jednostkę masy ANFO jest słabym materiałem wybuchowym, dużą energię z ładunku uzyskuje się przy użyciu znacznych jego ilości. Rekompensatę stanowi tanie przygotowanie.

2,3 t ANFO zostało użyte przez zamachowca Timothy McVeigha do przeprowadzenia zamachu w Oklahoma City w 1995 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Mikołaj Korzun: 1000 słów o materiałach wybuchowych i wybuchu. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1986, s. 167–168. ISBN 83-11-07044-X.