Achinger (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Achinger
Ilustracja
Typ herbu herb szlachecki
Alternatywne nazwy Aichinger, Ajchinger, Ajchigier, Bażyński, Wiewiórka
Pierwsza wzmianka XV wiek

Achinger (Aichinger, Ajchinger, Ajchigier, Bażyński, Wiewiórka) – polski herb szlachecki pochodzenia niemieckiego.

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Opis zgodnie z klasycznymi regułami blazonowania:

W polu złotym wiewiórka czerwona siedząca z puszystym ogonem zadartym na grzbiet. W klejnocie dwie trąby a między nimi taka sama wiewiórka. Orgelbrand i Znamierowski podają, że labry złote podbite czerwienią[1].

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj | edytuj kod]

Herb pochodzenia niemieckiego, pojawił się w Polsce w połowie XV wieku[2].

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Achinger, Adamski, Afner, Aychingerski, Barwiński, Berwiński, Denter[3], Ichnatowicz, Ichnatowski, Ihnatowicz, Ihnatowski, Leszniewski, Pilchowski, Plichtowski, Ryczewski, Ryczowski, Ryszewski[4].


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Zazwyczaj metal jest podbiciem labrów lub płaszcza
  2. Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 87. ISBN 83-7391-166-9.
  3. Jaŭhien Hlinski: Herboŭnik biełaruskaj šlachty. T. 5. Miensk: Беларусь, 2018, s. 681-682. ISBN 978-985-01-1252-1. (biał.) (pol.)
  4. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku : ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007. ISBN 978-83-60597-10-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]