Alaksandr Kraucewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alaksandr, Aleksandr Kraucewicz
Ilustracja
Kraj działania  Białoruś
Data i miejsce urodzenia 13 września 1958
Łupacze
profesor, doktor nauk historycznych
Alma Mater Białoruski Uniwersytet Państwowy

Alaksandr Kanstancinawicz Kraucewicz (biał. Аляксандр Канстанцінавіч Краўцэвіч[a], ros. Александр Константинович Кравцевич, Aleksandr Konstantinowicz Krawcewicz; ur. 13 września 1958 w Łupaczach) – białoruski archeolog, historyk mediewista, w latach 1994–1995 pierwszy prorektor Grodzieńskiego Uniwersytetu Państwowego im. Janki Kupały, od 1999 roku wykłada na uczelniach na Białorusi i w Polsce; doktor nauk historycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego), profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Podpis Alaksandra Kraucewicza
Alaksand Kraucewicz w Warszawie, 19 września 2013 roku

Urodził się 13 września 1958 roku we wsi Łupacze, w rejonie mostowskim obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR, ZSRR[1][2]. W 1981 roku ukończył Wydział Historii Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego (BUP)[3]. W latach 1981–1984 był aspirantem w Instytucie Archeologii Akademii Nauk ZSRR w Moskwie[2]. Od 1985 roku pracował jako młodszy współpracownik naukowy w Instytucie Historii Narodowej Akademii Nauk Białorusi. W latach 1987–1994 był kierownikiem Wydziału Archeologiczno-Architektonicznego Białoruskiego Instytutu Restauracyjnego w Mińsku[2]. W 1988 roku uzyskał stopień kandydata nauk historycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora)[1]. W latach 1994–1995 pełnił funkcję pierwszego prorektora Grodzieńskiego Uniwersytetu Państwowego im. Janki Kupały[1][2]. W latach 1995–1999 był doktorantem na BUP[2]. W latach 1996–1997 przechodził staż naukowy[3] jako asystent w Instytucie Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1999 roku uzyskał stopień doktora nauk historycznych (odpowiednik polskiego stopnia doktora habilitowanego)[2]. W tym samym roku zaczął wykładać na białoruskich i polskich uczelniach[3] oraz otrzymał tytuł profesora Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (oddział w Rzeszowie). W 2001 roku uzyskał tytuł profesora Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku[2]. W 2005 roku został członkiem Związku Pisarzy Białoruskich[3]. Pełni funkcję redaktora „Histarycznego Almanachu[4].

Działalność naukowa[edytuj | edytuj kod]

Alaksandr Kraucewicz opowiada o początkach Wielkiego Księstwa Litewskiego

W swojej pracy naukowej zajmuje się głównie badaniami kultury materialnej XIV–XVIII wieku miast, miasteczek i zamków części Poniemnia wchodzącej obecnie w skład Białorusi (Oszmiana, Grodno, Lida, Lubcza, Mir, Nowogródek i inne). Bada także początki Wielkiego Księstwa Litewskiego[1], jego historię polityczną w okresie od XIII do XVI wieku oraz procesy etniczne zachodzące na ziemiach współczesnej Białorusi od średniowiecza do czasów nowożytnych[2]. W latach 1986–1987 prowadził badania archeologiczne na terenie Zamku w Lidzie[5], a w latach 1986–1988 na terenie Starego Zamku w Grodnie[6].

Prace[edytuj | edytuj kod]

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • Majstar – nasz prodak. Mińsk: 1990. (biał.);
  • Harady i zamki Biełaruskaha Paniamonnia XIV–XVIII stst.: Płanirouka, kulturny słoj. Mińsk: 1991. (biał.);
  • (we współautorstwie z H. Jakszuk): Stary Mir. Mińsk: 1993. (biał.);
  • Hrodzienski zamak. Mińsk: 1993. (biał.);
  • Teutonski orden ad Jerusalima da Hrunwalda. Mińsk: 1993. (biał.);
  • (we współautorstwie z Alehem Trusauem i N. Zdanowicz): Materyjalnaja kultura Mira i Mirskaha zamka. Mińsk: 1994. (biał.);
  • Wialiki kniaź Witaut. Mińsk: 1998. (biał.);
  • Stwarennie Wialikaha kniastwa Litouskaha. Mińsk: 1998. (biał.) (2. wydanie Rzeszów, 2000);
  • Powstanie Wielkiego Księstwa Litewskiego. Białystok: 2003.;
  • Mindauh – Mindauh: Paczatak haspadarstwa. Mińsk: 2005. (biał.);
  • Rycary i dojlidy Harodni. GrodnoWrocław: 2009. (biał.);
  • (we współautorstwie z Alaksandrem Smalanczukiem i Siarhiejem Tokciem): Biełorusy: nacyja Pograniczja. Wilno: 2011. (ros.);
  • Hiedymin (1316–1341). Karaleustwa Litwy i Rusi = Hiedymin (1316–1341). Kingdom of Lithuania and Rutenia. Mińsk: 2012. (biał. • ang.);
  • Historyja Wialikaha kniastwa Litouskaha. Ad paczatku haspadarstwa da karaleustwa Litwy i Rusi (1248–1341 h.). Grodno – Wrocław: 2013. (biał.).

Inne[edytuj | edytuj kod]

  • (we współautorstwie z Walancinem Sobalem): Materyjalnaja kultura biełarusau u czasy F.Skaryny. W: Tez. dakł. da kanf., pryswieczanaj 500-hoddziu F.Skaryny. Mińsk: 1990. (biał.);
  • Archeałahicznaje wywuczennie Lidskaha zamka i h.Lidy. W: Z hłybi wiakou: Nasz kraj. Mińsk: 1992. (biał.);
  • Kompleks zbroi i rysztunku XIII st. z-pad Hrodna. W: Z hłybi wiakou: Nasz kraj. Mińsk: 1992. (biał.);

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu:
    • według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Аляксандар Канстантынавіч Краўцэвіч (czyt. Alaksandar Kanstantynawicz Kraucewicz);
    • w literaturze polskojęzycznej występuje także w formie spolszczonej: Aleksander Krawcewicz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Encykłapiedyja… T. 4. s. 254.
  2. a b c d e f g h Wialikaje... s. 144.
  3. a b c d Краўцэвіч 2013 ↓, s. 185
  4. Encykłapiedyja… T. 6 Księga 2. s. 366–367.
  5. Encykłapiedyja… T. 4. s. 364.
  6. Encykłapiedyja… T. 3. s. 142.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]