Aleksander Boruszczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Aleksander Boruszczak (ur. 22 lutego 1868 w Karlovacu, w Chorwacji, zm. 5 lutego 1948 w Bad Bibra w Saksonii-Anhalt) – generał brygady Wojska Polskiego II RP.

Życiorys[edytuj]

Kształcił się w pięcioklasowym gimnazjum w Przemyślu. W 1883 roku wstąpił do Szkoły Kadetów Piechoty w Łobzowie. 18 sierpnia 1886 roku rozpoczął zawodową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej Armii[1]. Został przydzielony do c. i k. 55 Galicyjskiego Pułku Piechoty we Lwowie, w stopniu kadeta-zastępcy oficera ze starszeństwem z 1 września 1886 roku[2]. W 1899 roku przez sześć miesięcy kształcił się w szkole korpuśnej w Sarajewie w Bośni i Hercegowinie. Służył w c. i k. 8 Morawskim Pułku Piechoty w Brnie. Na początku I wojny światowej dowodził batalionem, a we wrześniu objął dowództwo tego pułku. Walczył w obronie Twierdzy Przemyśl. 17 września 1915 roku dostał się do niewoli rosyjskiej. Był przetrzymywany na Kaukazie, uciekł z niewoli 24 kwietnia 1918 roku. Do macierzystego pułku wrócił 19 maja 1918 roku.

1 listopada 1918 w Krakowie, w randze pułkownika, przyjęty został do Wojska Polskiego. Od 5 grudnia 1918 do 29 marca 1919 dowodził 16 Pułkiem Piechoty Ziemi Tarnowskiej[3]. 22 marca 1919 roku został mianowany dowódcą III Brygady w Dywizji Litewsko-Białoruskiej[4]. 26 października 1919 roku objął dowództwo 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. 1 maja 1920 roku, za zdobycie Baranowicz, zatwierdzony został w stopniu generała podporucznika z dniem 1 kwietnia 1920 roku. 7 lipca 1920 roku została mu powierzona obrona Wilna. Po poddaniu miasta wojskom sowieckim w dniu 18 lipca został zwolniony z dowodzenia.

26 sierpnia 1920 roku został postawiony w stan oskarżenia przed Trybunałem Obrony Państwa za tchórzostwo w obliczu wroga i oddanie Wilna bez obrony. 11 października 1921 roku sprawa została przeniesiona do Sądu Wojskowego Dowództwa Okręgu Warszawskiego. Kilka miesięcy później postępowanie zostało umorzone wobec braku znamion czynu przestępnego, a on sam zrehabilitowany. Mimo tego z dniem 1 kwietnia 1922 roku został przeniesiony w stan spoczynku z prawem noszenia munduru. W czerwcu 1922 roku nadano mu Krzyż Walecznych.

Osiadł w Kiekrzu niedaleko Poznania, później w Goli koło Jarocina. W kampanii wrześniowej 1939 roku udziału nie brał. Po wkroczeniu Niemców do Wielkopolski podpisał volkslistę. Wiosną 1945 roku opuścił Golę próbując przedostać się do Austrii. Zmarł na grypę 5 lutego 1948 roku w Bad Bibra (Saksonia).

Awanse[edytuj]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Według Piotra Staweckiego początek wysługi liczył mu się od dnia 22 lutego 1885 roku.
  2. Schematismus für das k.u.k. Heer und für die k.u.k. Kriegsmarine für 1890, Wiedeń grudzień 1889, s. 283, 401.
  3. Według Piotra Staweckiego dowództwo 16 pp objął w dniu 29 grudnia 1918 roku.
  4. Według Piotra Staweckiego dowództwo III Brygady objął 5 kwietnia 1919 roku.
  5. Odznaczeni Krzyżem Walecznych w zamian za dyplomy „za Waleczność” byłego Frontu Litewsko-Białoruskiego, „Dziennik Personalny MSWojsk.”, z 1922 r. Nr 14, s. 408 [dostęp 2015-07-30].

Bibliografia[edytuj]

  • Kosk H. P., Generalicja polska, Pruszków 1998, t. 1
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08262-6
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione
  • Marszałek P. K., Rada Obrony Państwa z 1920 roku. Studium prawnohistoryczne, Wrocław 1995, s. 138 i n