Aleksander Hulek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Wojciech Hulek
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 1916
Data śmierci 19 maja 1993
Profesor doktor habilitowany
Specjalność: pedagogika specjalna
Nauczyciel akademicki
Uczelnia Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej
Okres zatrudn. 1952-1974
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Okres zatrudn. od 1973

Aleksander Wojciech Hulek (ur. 1916, zm. 1993) – polski pedagog specjalny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W okresie II Wojny Światowej przebywał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie został skierowany na studia do Edynburga na studia pedagogiczne, a następnie psychologiczne. Ukończył je w 1947 roku[1].

Po powrocie do kraju podjął pracę w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej. Zajmował się rehabilitacją zawodową[1]. Objął nowo utworzone stanowisko specjalisty ds. rehabilitacji w Głównym Urzędzie Inwalidzkim. Zadaniem tej instytucji było opracowanie programu rehabilitacji inwalidów pod kontem potrzeb społecznych oraz koordynowanie go. Już w 1947 roku rozpoczęto szkolenie przyfabryczne w Zakładach Przemysłu Metalowego w Poznaniu oraz Fabryce Wagonów we Wrocławiu[2].

Doktoryzował się na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu w 1951 roku.

Od 1952 roku do 1974 wykładał w Państwowym Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Warszawie[1].

W latach 1957-1958 odbywał staż naukowy w USA, Kanadzie i Francji. W ramach stypendium ONZ poszerzał wiedzę na temat rehabilitacji osób z niepełnosprawnością[1].

W latach 1962-1967 był kierownikiem Działu Rehabilitacji w Biurze Spraw Socjalnych ONZ[1].

W 1968 roku habilitował się w zakresie pedagogik specjalnej na Wydziale Psychologii i Pedagogiki Uniwersytetu Warszawskiego[1].

Od 1973 wykładał na Uniwersytecie Warszawskim[1].

Był założycielem i wieloletnim prezesem Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem[1].

Zainteresowania naukowe[edytuj | edytuj kod]

Profesor Hulek interesował się problematyką rehabilitacji osób z niepełnosprawnością, początkowo dorosłych, później dzieci i młodzieży[1].

Aleksander Hulek był zwolennikiem i propagatorem idei integracji oraz włączania osób z niepełnosprawnością w różne dziedziny życia społecznego, np. w pracy zawodowej[1][3].

Pełnił funkcje eksperta ds. rehabilitacji i kształcenia osób z niepełnosprawnością w organizacjach międzynarodowych: ONZ, UNICEF i UNESCO[1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Podstawy rehabilitacji inwalidów (1961)
  • Teoria i praktyka rehabilitacji inwalidów (1969)
  • Pedagogika rewalidacyjna (1977)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Małgorzata Kupisiewicz: Słownik Pedagogiki Specjalnej. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2013, s. 441-442. ISBN 978-83-01-17338-8. (pol.)
  2. Marianna Marek–Ruka: Rehabilitacja społeczna osób niepełnosprawnych. Wyd. II – uzupełnione. Warszawa: Akademia Pedagogiki Specjalnej, 2001, s. 25. ISBN 83-912349-1-6. (pol.)
  3. Anna Firkowska-Mankiewicz, Grzegorz Szumski: Pedagogika specjalna i system kształcenia osób z niepełnosprawnościami w Polsce. W: Deborah Deutsch Smith: Pedagogika specjalna. Podręcznik akademicki.. Anna Firkowska-Mankiewicz (red. nauk.), Grzegorz Szumski (red. nauk.). Wyd. I. T. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 332. ISBN 978-83-01-15707-4. (pol.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Hulek w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).