Aleksander Pajewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Pajewski
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 5 stycznia 1879
Suwałki
Data i miejsce śmierci 1 września 1926
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1898-1926
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svgArmia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki Ministerstwo Spraw Wojskowych
Inspektorat Armii Nr V
Departament Kawalerii
Stanowiska szef Departamentu Koni
inspektor jazdy
szef departamentu
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
powstanie wielkopolskie
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Oficer Orderu Narodowego Legii Honorowej (Francja) Medal Zwycięstwa

Aleksander Pajewski (ur. 5 stycznia 1879 w Suwałkach, zm. 1 września 1926 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Aleksander Pajewski urodził się 5 stycznia 1879 roku w Suwałkach, w rodzinie Aleksandra, oficera armii rosyjskiej, i Kazimiery z Kwiatkowskich[1]. Kurs oficerski ukończył w Szkolnym Szwadronie Kawalerii w Jelizawietgradzie (obecnie Kirowohrad na Ukrainie)[2]. Od 1898 pełnił służbę w 6 pułku dragonów, a od 1907 w 2 Pawłogradzkim pułku huzarów gwardii. Od 27 listopada 1917 do 21 maja 1918 pełnił służbę w I Korpusie Polskim w Rosji.

W listopadzie 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego, a na początku następnego roku został przydzielony do organizującej się Armii Wielkopolskiej. 31 stycznia 1919 został zatwierdzony przez generała porucznika Józefa Dowbor-Muśnickiego na stanowisku dowódcy 1 pułku Ułanów Wielkopolskich[3] (późniejszy 15 pułk Ułanów Poznańskich). 4 marca 1919 objął dowództwo Brygady Jazdy Wielkopolskiej. 4 marca 1920 został powołany na stanowisko szefa Departamentu IV Koni Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 25 września 1921 roku został inspektorem jazdy przy Inspektoracie Armii Nr V we Lwowie[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 58. lokatą w korpusie generałów[5]. 1 czerwca 1924 roku został mianowany szefem Departamentu II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie[6].

W czasie przewrotu majowego 1926 roku opowiedział się po stronie władz legalnych[7].

Zmarł 1 września 1926 roku w Warszawie. Pochowany 4 września 1926 roku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[8][9].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Stawecki 1994 ↓, s. 240.
  2. W 1902 roku Szkolny Szwadron Kawalerii został przeformowany w Jelizawietgradzką Szkołę Kawalerii. W latach 1896-1904 komendantem szkoły był pułkownik Aleksander Samsonow.
  3. Rozkaz dzienny Nr 27 głównodowodzącego Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim z dnia 31 stycznia 1919 roku.
  4. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 39 z 29 października 1921 roku, s. 1452.
  5. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 16.
  6. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 53 z 5 czerwca 1924 roku, s. 309.
  7. Stanisław Haller, Wypadki warszawskie od 12 do 15 maja 1926 r., Kraków 1926, s. 23.
  8. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 141.
  9. Pogrzeb ś.p. gen. Pajewskiego, „Polska Zbrojna” Nr 244 z 5 września 1926 roku, s. 4.
  10. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 19.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]