Alfred Deller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alfred Deller (ur. 31 maja 1912 – zm. 16 lipca 1979) – angielski śpiewak operowy i dyrygent, popularyzator oraz orędownik powrotu do używania kontratenoru podczas odtwarzania utworów epoki renesansu i baroku. Znany z wykorzystywania rubato.

Naukę śpiewu rozpoczął w chórze swojej parafii. Po przejściu mutacji głosu, kontynuował śpiewanie w wysokim rejestrze, ostatecznie wykształcając kontratenor. W latach 1940-1947 śpiewał w chórach Katedry Canterbury oraz świętego Pawła w Londynie[1]. W repertuar muzyki świeckiej został wprowadzony przez brytyjskiego kompozytora Michaela Tippetta pod koniec lat 40[2]. Wykonywał głównie utwory kompozytorów okresu elżbietańskiego i restauracji oraz Henry'ego Purcella[3].

W 1950 roku sformował grupę muzyków, która pod nazwą Deller Consort wykonywała muzykę baroku[4]. W 1960 roku występował w roli Oberona w operze Sen nocy letniej Benjamina Brittena. Partie Oberona zostały skomponowane przez Brittena z myślą o Dellerze[5].

Został odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego (klasy Komandor orderu).

Zmarł w Bolonii w 1979 roku.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Aaron Toll, Alfred Deller, 2012, bs.
  2. Heather Wiebe, Britten's Unquiet Pasts: Sound and Memory in Postwar Reconstruction, Cambridge 2012, s.84.
  3. Dan Marek, Singing: The First Art, 2007, s. 123
  4. Allan Kozinn, The New York Times Essential Library: Classical Music, 2004, s. 19.
  5. Richard Miller, Solutions for Singers: Tools for Performers and Teachers, Oxford 2004, s. 154.