Benjamin Britten

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Benjamin Britten
Ilustracja
Benjamin Britten (1968)
Imię i nazwisko Edward Benjamin Britten
Data i miejsce urodzenia 22 listopada 1913
Lowestoft
Data i miejsce śmierci 4 grudnia 1976
Aldeburgh
Instrumenty fortepian
Gatunki muzyka poważna
Zawód muzyk (kompozytor, dyrygent, pianista)
Wydawnictwo Decca, EMI, Pavillion Records
Współpracownicy
Peter Pears
Odznaczenia
Order Zasługi (Wspólnota Narodów) Order Towarzyszów Honoru (Wielka Brytania)
Strona internetowa
Dom w Londynie, w którym mieszkał w latach młodości podczas studiów w pobliskim Royal College of Music
The Scallop – rzeźba autorstwa Maggi Hambling, poświęcona Benjaminowi Brittenowi na plaży w Aldeburghu. Na krawędzi muszli widnieją słowa z opery Peter Grimes: „I hear those voices that will not be drowned”.

Edward Benjamin Britten (ur. 22 listopada 1913 Lowestoft, zm. 4 grudnia 1976 w Aldeburghu) – angielski kompozytor, dyrygent i pianista, uchodzący za najwybitniejszego kompozytora brytyjskiego XX wieku.[1]

Zarys biografii[edytuj]

Urodził się na wschodzie Anglii w Lowestoft w hrabstwie Suffolk jako najmłodsze dziecko w rodzinie dentysty[1][2]. Pierwsze lekcje gry na fortepianie i zapisu nutowego prowadziła matka, spędzal też weekendy z Frankiem Bridgem, kompozytorem i pedagogiem[2]. Później grywał również na altówce. Wykształcenie odebrał w Gresham's School w Holt. Studiował w Royal College of Music w Londynie - był jednak rozgoryczony latami tam spędzonymi - mimo, iż umiał już "prawie wszystko" czuł się ograniczony przez klasyczną metodę edukacji swojego profesora Johna Irelanda, który chciał zapoznać go z kontrapunktem i fugą[2]. Podczas studiów zapoznał się z muzyką Igora Strawińskiego, Gustawa Mahlera i Dymitra Szostakowicza. Po ukończeniu studiów wrócił do rodzinnej miejscowości na dwa lata, później zarabiał opracowując muzykę filmową. Był wtedy już znanym pianistą i akompaniatorem[2]. Choć pierwsza kompozycja (Our Hunting Fathers) wywołała zdziwienie i poruszenie, kompozytor dopiero w 1945 zyskał międzynarodową sławę operą Peter Grimes. Był homoseksualistą[3] i pacyfistą, a także indywidualistą i samotnikiem[2]. Przez całe dorosłe życie pozostawał w związku z poznanym w roku 1937 tenorem Peterem Pearsem, który był pierwszym wykonawcą głównych ról we wszystkich jego najważniejszych dziełach operowych; dla niego powstała też większość jego innych utworów wokalnych.

W latach 1939-1942 przebywał i komponował w Stanach Zjednoczonych.

Niedługo przed śmiercią, bo 2 lipca 1976, otrzymał tytuł szlachecki „barona Aldeburgha”. Zmarł z powodu niewydolności serca. Pochowany został przy kościele świętych Piotra i Pawła w Aldeburghu. W 1978 odsłonięto jego tablicę pamiątkową w Opactwie westminsterskim w Londynie.

Najważniejsze utwory[edytuj]

Opery[2][1][edytuj]

  • Paul Bunyan, 1941
  • Peter Grimes, 1945
  • Gwałt na Lukrecji (The Rape of Lucretia), 1946
  • Albert Herring, 1947
  • Pobawimy się w operę (Mały kominiarczyk) (Let's Make an Opera (The Little Sweep)), 1948
  • Billy Budd, 1951
  • Gloriana, 1953
  • Dokręcanie śruby (The Turn of the Screw), 1954
  • Noe i potop (Noye's Fludde), 1958
  • Sen nocy letniej (A Midsummer Night's Dream), 1960
  • Kulikowa rzeka (Curlew River), 1964
  • Piec ognisty (The Burning Fiery Furnace), 1966
  • Syn marnotrawny (The Prodigal Son), 1968
  • Owen Wingrave, 1973
  • Śmierć w Wenecji (Death in Venice), 1973

Utwory orkiestrowe[1][edytuj]

  • Wariacje na temat Franka Bridge'a, Op. 10 (1937) na orkiestrę smyczkową
  • The Young Person's Guide to the Orchestra (Wariacje i fuga na temat Purcella), Op. 34 (1946)
  • Requiem wojenne (War Requiem, 1961)
  • Koncert fortepianowy, op.13 (1938), części: 1. Toccata, 2. Waltz, 3. Impromptu, 4. March
  • Koncert skrzypcowy, op.15 (1939), części: 1. Moderato con moto, 2. Vivace, 3. Passacaglia: Andante lento

Inne[edytuj]

Przypisy

  1. a b c d e Benjamin Britten | Biography & History | AllMusic, AllMusic [dostęp 2017-06-20].
  2. a b c d e f Steen Michael: Wielcy kompozytorzy i ich czasy. Wyd. Polskie (2009,2013). Poznań: Rebis, 2003, s. 73-. ISBN 978-83-7510-252-9.
  3. Benjamin Britten • Biographical Outline • Introduction and reputation by Rob Barnett

Bibliografia[edytuj]