Andrij Parubij

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrij Parubij
Ilustracja
Andrij Parubij (2016)
Data i miejsce urodzenia 31 stycznia 1971
Czerwonogród
Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy
Okres od 14 kwietnia 2016
do 29 sierpnia 2019
Przynależność polityczna Europejska Solidarność
Poprzednik Wołodymyr Hrojsman
Następca Dmytro Razumkow
Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy
Okres od 27 lutego 2014
do 7 sierpnia 2014
Przynależność polityczna Front Ludowy
Poprzednik Andrij Klujew
Następca Ołeksandr Turczynow
Odznaczenia
Order Księcia Jarosława Mądrego V klasy Order Za Zasługi III klasy (Ukraina)

Andrij Wołodymyrowycz Parubij, ukr. Андрій Володимирович Парубій (ur. 31 stycznia 1971 w Czerwonogrodzie[1]) – ukraiński działacz polityczny i samorządowy, deputowany do Rady Najwyższej Ukrainy, a w latach 2016–2019 jej przewodniczący, komendant Euromajdanu i koordynator Samoobrony Majdanu.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Od 1988 zaangażowany w działalność antysowiecką, w 1989 został aresztowany za organizację nielegalnego wiecu[1]. W 1991 wszedł w skład rady regionalnej obwodu lwowskiego[1]. W tym samym roku wraz z Ołehem Tiahnybokiem współtworzył Socjal-Narodową Partię Ukrainy (później przemianowaną na Ogólnoukraińskie Zjednoczenie „Swoboda”)[2][3].

W 1994 ukończył historię na Lwowskim Uniwersytecie Narodowym im. Iwana Franki, odbył aspiranturę w katedrze nauk politycznych i socjologicznych na Politechnice Lwowskiej. Od 1994 do 1998 był radnym miejskim we Lwowie. Od 1996 kierował paramilitarną grupą Patriot Ukrajiny powiązaną z SNPU[1], w 2004 wystąpił z tych organizacji[3]. W 1999 został redaktorem naczelnym politycznego czasopisma „Orijentyry”[1].

W 2004 brał udział w pomarańczowej rewolucji jako komendant Ukraińskiego Domu[4]. W 2005 stanął na czele ugrupowania Związek Ludowy „Ukraińcy!”, przekształconego w organizację społeczną. W 2006 z ramienia Naszej Ukrainy został radnym rady obwodowej. W wyborach w 2007 uzyskał mandat posła do Rady Najwyższej Ukrainy z listy Naszej Ukrainy-Ludowej Samoobrony[1]. W 2012 ponownie wybrany do parlamentu, tym razem z listy jednoczącej środowiska opozycyjne Batkiwszczyny[5].

Od listopada 2013 do lutego 2014 należał do przywódców antyrządowych protestów – był tzw. komendantem Euromajdanu i koordynatorem Samoobrony Majdanu[1], zapewniającej ochronę demonstrantów i bezpieczeństwo w mieście. Po ucieczce prezydenta Wiktora Janukowycza został mianowany sekretarzem Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony[6], pełnił tę funkcję do 7 sierpnia 2014. W tym samym miesiącu później wystąpił z Batkiwszczyny razem z m.in. stojącym na czele rządu Arsenijem Jaceniukiem[7]. Znalazł się następnie w gronie założycieli Frontu Ludowego, na czele którego stanął urzędujący premier. W wyborach z października tegoż roku uzyskał mandat posła VIII kadencji[8].

14 kwietnia 2016 zastąpił Wołodymyra Hrojsmana na funkcji przewodniczącego ukraińskiego parlamentu[9]. W 2019 wybrany do parlamentu na kolejną kadencję z listy ugrupowania Europejska Solidarność[10]. 29 sierpnia zakończył pełnienie funkcji przewodniczącego parlamentu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Парубий Андрей Владимирович (ros.). liga.net. [dostęp 2014-09-14].
  2. Keith Darden, Lucan Way: Who are the protesters in Ukraine? (ang.). „The Washington Post”, 2014-02-12. [dostęp 2014-09-14].
  3. a b Ivan Katchanovski: Interview with Reuters Concerning Svoboda, the OUN-B, and other Far Right Organizations in Ukraine (ang.). academia.edu, 2014-03-04. [dostęp 2014-09-14].
  4. Kiev Protesters Look Beyond Vote (ang.). „The Washington Post”, 2004-12-05. [dostęp 2014-09-14].
  5. Список депутатів нової Верховної Ради (ukr.). pravda.com.ua, 2012-11-11. [dostęp 2014-09-14].
  6. Tomasz Bielecki: Nowy rząd Ukrainy – sylwetki kandydatów. wyborcza.pl, 2014-02-27. [dostęp 2014-02-28].
  7. Arsenij Jaceniuk, Ołeksandr Turczynow, Andrij Parubij i Arsen Awakow odchodzą z partii Tymoszenko. wp.pl, 2014-08-27. [dostęp 2014-08-28].
  8. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 2014-11-05].
  9. Андрія Парубія обрано Головою Верховної Ради України (ukr.). rada.gov.ua, 2016-04-14. [dostęp 2016-04-14].
  10. Serwis CVK – Wybory 2019 (ukr.). [dostęp 2019-07-24].
  11. Указ Президента України № 475/2009 від 23 червня 2009 року «Про відзначення державними нагородами України з нагоди Дня Конституції України» (ukr.). rada.gov.ua, 2009-07-03. [dostęp 2016-04-28].
  12. Указ Президента України № 1040/2006 від 6 грудня 2006 року «Про відзначення державними нагородами України» (ukr.). rada.gov.ua, 2006-12-20. [dostęp 2016-04-28].