Wołodymyr Łytwyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wołodymyr Łytwyn
Володимир Михайлович Литвин
Volodymyr Lytvyn 2005.jpg
Data i miejsce urodzenia 28 kwietnia 1956
Słoboda-Romaniwśka
Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy
Okres od 28 maja 2002
do 25 maja 2006
Przynależność polityczna Partia Ludowa
Poprzednik Iwan Pluszcz
Następca Ołeksandr Moroz
Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy
Okres od 9 grudnia 2008
do 12 grudnia 2012
Przynależność polityczna Blok Łytwyna
Poprzednik Ołeksandr Ławrynowycz (p.o.)
Następca Wołodymyr Rybak
Автограф Литвина Владимира 2002.jpg
Odznaczenia
Bohater Ukrainy "Orderu Państwa" Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi RP

Wołodymyr Mychajłowicz Łytwyn, ukr. Володимир Михайлович Литвин (ur. 28 kwietnia 1956 w miejscowości Słoboda-Romaniwśka w obwodzie żytomierskim) – ukraiński polityk. Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy w latach 2002–2006 i 2008–2012, były szef administracji prezydenta Leonida Kuczmy.

Życiorys[edytuj]

Z wykształcenia historyk, od 1996 posiadający tytuł profesora. Pracował jako wykładowca akademicki. Do polityki trafił w latach 90. Od 1998 do 2002 pełnił funkcję szefa administracji prezydenta Leonida Kuczmy. W wyborach parlamentarnych w 2002 stanął na czele proprezydenckiej listy Za Jedyną Ukrainę (ZaJedU). W parlamencie objął stanowisko przewodniczącego Rady Najwyższej Ukrainy.

W 2003 przejął przywództwo w Agrarnej Partii Ukrainy, przemianowanej później na Partię Ludową. W czasie pomarańczowej rewolucji w 2004 usiłował mediować pomiędzy demokratyczną opozycją a obozem Leonida Kuczmy.

Po wyborczej porażce w 2006 został wiceprezesem Ukraińskiej Akademii Nauk. W 2007 ponownie został posłem, przewodząc Blokowi Łytwyna. 9 grudnia 2008 wybrany ponownie na przewodniczącego parlamentu. Poparło go 244 deputowanych[1]. W 2010 kandydował na urząd prezydenta Ukrainy (otrzymał 2,35% głosów). W 2012 i w 2014 utrzymywał mandat poselski w okręgu jednomandatowym[2][3].

7 września 2009 odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Zasługi[4].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]