Andrzej Brygidyn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Brygidyn
Miejsce urodzenia Sanok
Zawód nauczyciel
Edukacja Liceum Ogólnokształcące Męskie w Sanoku
Alma Mater Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Krakowie
Odznaczenia
Odznaka „Za Zasługi dla Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych”
Odznaka „Zasłużony dla Sanoka”

Andrzej Brygidyn (ur. w Sanoku) – polski nauczyciel historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Sanoku[1]. Absolwent Liceum Ogólnokształcącego Męskiego w Sanoku z 1965[2][1]. Ukończył Wydział Humanistyczny Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Krakowie z tytułem magistra historii (studia od 1967 do 1971)[3][1]. W 1991 uzyskał III stopień specjalizacji zawodowej w zakresie nauczania historii. Pracował na stanowisku nauczyciela historii w sanockich szkołach podstawowych: nr 5, nr 4 oraz nr 7. Od 1977 był dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 7 im. 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej w Sanoku[4][5][6][7], od 26 kwietnia 1999 dyrektorem Gimnazjum nr 4 im. 6 Pomorskiej Dywizji Piechoty[8][9][1][10] do 2003. W 2001 obchodził jubileusz 35-lecia pracy w zawodzie nauczyciela[11]. Pracował także w II LO w Sanoku. Był inicjatorem powstania i twórcą otwartego w 1999 Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych w Sanoku[12][13], którego został dyrektorem[14][15][16][1] od 2003. Ponadto został dyrektorem Podkarpackiego Centrum Doskonalenia i Doradztwa (2008[1]), Niepublicznego Liceum Ogólnokształcącego i Niepublicznego Uzupełniającego dla Dorosłych (2008) oraz Sanockiej Szkoły Policealnej (2011), Wyższej Szkoły Sanockiej (2012[1]). Jako nauczyciel historii uzyskał III stopień specjalizacji zawodowej[17]. Według informacji upublicznionych w 1992 przez Komitet Obywatelski w Sanoku Andrzej Brygidyn miał po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce uczestniczyć w dniu 13 lutego 1982 w posiedzeniu zespołu ds. oceny kadry pedagogicznej szkól i placówek oświatowo-wychowawczych w Sanoku, powołanego celem weryfikacji nauczycieli nauczycieli w tym mieście[18][6][19], czemu wówczas zaprzeczył[7].

Publicysta i autor publikacji z zakresu II wojny światowej, historii współczesnej, także w ujęciu lokalnym miasta Sanoka i ziemi sanockiej. Jako publicysta i autor został współpracownikiem czasopism regionalnych[1] (m.in. „Gazeta Sanocka – Autosan”[20][21], „Tygodnik Sanocki”[22]). W 1991 Komisja Historyczna Rady Miasta Sanoka przyznała dotację w wysokości 25 mln zł na wydanie książki A. Brygidyna pt. Kryptonim „San”[23].

W okresie PRL był lektorem sanockiego oddziału Towarzystwa Wiedzy Powszechnej[24]. W 1980 został wiceprezesem ds. wychowawczych powołanego wówczas klubu łyżwiarstwa szybkiego SKŁ Górnik Sanok[25]. Sprawował mandat radnego Miejskiej Rady Narodowej (MRN) w Sanoku; wybrany w wyborach w 1988 z ramienia PZPR[26][27]. 10 lipca 1991 został wybrany członkiem zarządu Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka[28]. Został członkiem Stowarzyszenia Korporacji Literackiej w Sanoku.

Jego córka Magdalena Brygidyn-Paszkiewicz także została historykiem[3][1].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Inne

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Biogram Andrzeja Brygidyna na obwolucie publikacji pt. Wspomnienia i relacje żołnierzy Sanockiego Obwodu Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej 1939-1944 z 2012 roku.
  2. Absolwenci. 1losanok.pl. [dostęp 13 grudnia 2014].
  3. a b Czesław A. Skrobała. Tropami katyńskiej tragedii. „Tygodnik Sanocki”. Nr 50 (527), s. 7, 14 grudnia 2001. 
  4. Krystyna Chowaniec, Oświata i szkolnictwo. Szkoły podstawowe, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 865.
  5. Marek Pomykała. Wojna w osiedlu. „Nowiny”, s. 5, Nr 97 z 27-29 kwietnia 1990. 
  6. a b Stanisław Siwak. Trędowaty?. „Nowiny”, s. 3, Nr 177 z 9 września 1992. 
  7. a b Andrzej Brygidyn. Trędowaty. Kto weryfikował?. „Nowiny”, s. 3, Nr 197 z 7 października 1992. 
  8. Gimnazjalne nominacje. „Tygodnik Sanocki”. Nr 19 (391), s. 1, 7 maja 1999. 
  9. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 357, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  10. Mieczysław Kozimor: Spółdzielnia Mieszkaniowa w Sanoku w latach 1959-1991. Sanok: 2014, s. 104. ISBN 978-83-60380-33-8.
  11. Pożegnania, nominacje i nagrody. „Tygodnik Sanocki”. Nr 36 (513), s. 2, 7 września 2001. 
  12. Janusz Szuber. Vivat academia, vivant professores!. „Tygodnik Sanocki”. Nr 41 (413), s. 1, 8 października 1999. 
  13. Bogdan Roczniak. Studiują języki. „Tygodnik Sanocki”. Nr 9 (486), s. 3, 2 marca 2001. 
  14. Kadra pedagogiczna rok akademicki 2011/2012. nkjo.sanok.pl. [dostęp 2016-04-10].
  15. M.P. z 2014 r. poz. 936
  16. M.P. z 2015 r. poz. 1077
  17. Zawodowa nobilitacja. „Tygodnik Sanocki”. Nr 15 (440), s. 2, 15 kwietnia 2000. 
  18. „Zespół w składzie: Ryszard Grzebień - naczelnik miasta, Ryszard Borowiec – dyrektor Zespołu Szkół Ekonomicznych, Stanisław Prokop – dyrektor Zespołu Szkół Mechanicznych, Stanisław Obara – dyrektor II LO, Andrzej Brygidyn – dyrektor SP-7 Zygmunt Skałkowski – inspektor oświaty i wychowania na posiedzeniu w dniu 13 lutego 1982 r. po szczegółowej analizie stanu pracy i nastrojów w zespołach nauczycielskich oraz po zapoznaniu się z opiniami o nauczycielach sporządzonymi przez dyrektorów szkół postanowił skierować do Kuratorium Oświaty i Wychowania wnioski wobec 24 nauczycieli (wśród nich byli m.in. Wiesława Kotulska i Jerzy Pawliszewski z II LO oraz Jerzy Tarnawski z ZSM). Por. Stanisław Siwak. Trędowaty. „Nowiny”, s. 3, Nr 21 z 24 stycznia 1990.  Stanisław Siwak. Trędowaty?. „Nowiny”, s. 3, Nr 177 z 9 września 1992.  Marian Struś. Polowanie z nagonką. „Podkarpacie”, s. 8, Nr 46 z 11 listopada 1992.  Kalendarium działań „Solidarności” w sanockiej oświacie na tle przemian ustrojowych w Polsce. sokolsanok.pl. [dostęp 2016-11-24].
  19. Zmiany w Sanoku. Kalendarium działań „Solidarności” w sanockiej oświacie na tle przemian ustrojowych w Polsce. sokolsanok.pl. [dostęp 2016-09-30].
  20. Z frontów II wojny światowej. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, 5, Nr 25 (225) z 10-20 września 1981. 
  21. Nr 5: Prasa ziemi sanockiej – informator. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 103-104, Sanok: 2005. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  22. Nagroda Miasta Sanoka. W: Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 125. ISBN 83-909787-3-3.
  23. Władysław Stachowicz. Samorząd terytorialny miasta Sanoka w latach 1990–2002 w relacjach lokalnej prasy. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”. Nr 11: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1990–2010, s. 109, 2014. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  24. a b Marian Struś. Wyróżnienia dla lektorów sanockiego oddziału Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 1 (94) z 1-10 stycznia 1978. 
  25. Powstał Sanocki Klub Łyżwiarski „Górnik”. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1, 2, Nr 7 (172) z 1-10 marca 1980. 
  26. Miejska Rada Narodowa w nowym składzie. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 20 (455) z 10-20 lipca 1988. 
  27. Władysław Stachowicz. Nr 8: Samorząd Gminy Miasta Sanoka 1867–1990. Miejska Rada Narodowa w Sanoku 1950-1990. „Zeszyty Archiwum Ziemi Sanockiej”, s. 305, Sanok: 2008. Fundacja „Archiwum Ziemi Sanockiej”. ISSN 1731-870X. 
  28. Zbigniew Koziarz. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (1904–1994). „Rocznik Sanocki”. VII, s. 14, 1995. ISSN 0557-2096. 
  29. Jan Grygiel. Kryptonim „San” znaczy walka. „Nowiny”, s. 4, Nr 201 z 13 października 1992. 
  30. Żołnierskimi rzuceni losami. „Tygodnik Sanocki”. Nr 22 (342), s. 11, 29 maja 1998. 
  31. Żołnierskimi rzuceni losami. roksana.gt.pl. [dostęp 2016-04-10].
  32. Do sanockiej biblioteczki. „Tygodnik Sanocki”. Nr 12 (384), s. 2, 19 marca 1999. 
  33. Sanok między wojną a stanem wojennym. roksana.gt.pl. [dostęp 2016-04-10].
  34. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 1995-2000. „Rocznik Sanocki 2001”, s. 355, 2001. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 
  35. Jolanta Ziobro. Sanocka lista katyńska. „Tygodnik Sanocki”. Nr 21 (446), s. 4, 26 maja 2000. 
  36. Wspomnienia AK-owców. „Tygodnik Sanocki”, s. 7, Nr 46 (1095) z 23 listopada 2012. 
  37. Dzień Nauczyciela. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 4, Nr 20 (39) z 1-15 listopada 1975. 
  38. Odznaczenia i nagrody dla zasłużonych pedagogów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 1-2, Nr 17 (251) z 1-10 listopada 1982. 
  39. Przyznany przez Miejski Ośrodek Pracy Ideowo-Wychowawczej, stanowiącego filię Wojewódzkiego Uniwersytetu Marksizmu-Leninizmu. Por. Bogumiła Koszela. Mistrzostwa Polski Juniorów w Modelarstwie Rakietowym 1983. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, Nr 28 z 10-20 października 1983. 
  40. Odznaczenia i wyróżnienia pedagogów. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 2, Nr 31 (466) z 1-10 listopada 1988. 
  41. Jolanta Pomykała. Nagrody Miasta A.D. 1995. „Tygodnik Sanocki”. 11 (227), s. 1, 15 marca 1996. 
  42. Jolanta Pomykała. Miasto łaskawe dla twórców. „Tygodnik Sanocki”. 17-18 (233-234), s. 2, 30 kwietnia 1996. 
  43. Zbigniew Osenkowski, Kalendarium sanockie 1995-2000, Rocznik Sanocki Tom VIII – Rok 2001, Sanok 2001, s. 328.
  44. Nagroda Miasta Sanoka. W: Franciszek Oberc: Sanok. Instytucje kultury. Sanok: Miejska Biblioteka Publiczna im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 1999, s. 124. ISBN 83-909787-3-3.
  45. Konkurs „Ziemia rodzinna Grzegorza z Sanoka w literaturze” – rozstrzygnięty. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 6, Nr 15 (378) z 20-31 maja 1986. 
  46. Franciszek Oberc, Kalendarium sanockie 1974-1994 w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 962.
  47. Kombatanci w „siódemce”. „Tygodnik Sanocki”. Nr 13 (385), s. 1, 26 marca 1999. 
  48. Bartosz Błażewicz. Kombatanckie obchody. Awanse, wspomnienia, życzenia. „Tygodnik Sanocki”. Nr 36 (461), s. 2, 8 września 2000. 
  49. Bogdan Roczniak. Powiatowe nagrody. „Tygodnik Sanocki”. Nr 48 (525), s. 2, 30 listopada 2001. 
  50. Zbigniew Osenkowski. Kalendarium sanockie 2001–2004. „Rocznik Sanocki”. IX, s. 422, 2006. Towarzystwo Przyjaciół Sanoka i Ziemi Sanockiej. ISSN 0557-2096. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]