Andrzej Dobrowolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Andrzej Dobrowolski
Data i miejsce urodzenia 9 września 1921
Lwów
Data i miejsce śmierci 8 sierpnia 1990
Graz
Gatunki muzyka poważna, muzyka współczesna
Zawód kompozytor, pedagog

Andrzej Dobrowolski (ur. 9 września 1921 we Lwowie, zm. 8 sierpnia 1990 w Grazu) – polski kompozytor i pedagog.

Początkowo uczył się muzyki u Bronisława Rutkowskiego (organy), Stefana Beliny-Skupiewskiego (śpiew) i Ludwika Kurkiewicza (klarnet). W latach 1945-1951 studiował w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie pod kierunkiem Stefanii Łobaczewskiej (teoria) i Artura Malawskiego (kompozycja). W latach 1947-1954 wykładał przedmioty teoretyczne w Państwowym Liceum Muzycznym i Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie, 1954-1976 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, gdzie od 1965 prowadził także klasę kompozycji. Od 1976 był profesorem zwyczajnym klasy kompozycji i muzyki elektronicznej, a od 1979 dziekanem Wydziału Kompozycji, Teorii i Dyrygentury w Hochschule für Musik und darstellende Kunst w Grazu. Równolegle rozwijał ożywioną działalność na terenie Związku Kompozytorów Polskich (1954-1969 sekretarz generalny), wydatnie przyczyniając się do aktywizacji pracy związku. W 1967 i 1970-1972 przewodniczył Komisji Programowej Warszawskiej Jesieni. Do wychowanków Dobrowolskiego należą m.in. John Casken (Anglia), Krzysztof Knittel, Norbert Mateusz Kuźnik, Wojciech Michniewski, Jan Oleszkowicz, Bernhard Lang i Sigrid Riegebauer (Austria), K. Johns (Niemcy).

W 1971 otrzymał nagrodę Ministra Kultury i Sztuki, w 1972 – nagrodę ZKP za całokształt działalności artystycznej, 1990 otrzymał nagrodę rządu Styrii im. Johanna Josepha Fuxa.

W dniach 4/6 grudnia 2015 r. (w 25 rocznicę śmierci Andrzeja Dobrowolskiego) odbyła się w Warszawie, na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina, organizowana przez Katedrę Teorii Muzyki pod patronatem Polskiego Towarzystwa Analizy Muzycznej ogólnopolska konferencja naukowa „Rozumienie muzyki: Muzyka Czystej Formy” z referatami, dyskusją panelową oraz koncertami przypominająca dorobek kompozytora[1][2] .

Ważniejsze kompozycje[edytuj | edytuj kod]

  • Wariacje symfoniczne (1949)
  • I Symfonia (1955)
  • Koncert na fagot i orkiestrę (1953)
  • Trio na obój, klarnet i fagot (1956)
  • Studia na obój, trąbkę, fagot i kontrabas (1959)
  • Muzyka na taśmę nr 1 (1962)
  • Muzyka na orkiestrę smyczkową i 4 grupy instrumentów dętych (1964)
  • Muzyka na taśmę i obój solo (1965)
  • Muzyka na smyczki, 2 grupy instrumentów dętych i 2 głośniki (1967)
  • Muzyka na orkiestrę (1968)
  • Krabogapa na 4 instrumenty (1969)
  • Amar, muzyka na orkiestrę nr 2 (1970)
  • Muzyka na taśmę i fortepian (1971)
  • Muzyka na orkiestrę nr 3 (1972–1973)
  • Muzyka na tubę solo (1973)
  • S for S, muzyka elektroniczna (1973)
  • A-la, muzyka na orkiestrę nr 4 (1974)
  • Muzyka na chór mieszany, 2 grupy instrumentów dętych, kontrabasy i perkusję (1975)
  • Muzyka na taśmę i kontrabas (1977)
  • Passacaglia. Muzyka na orkiestrę nr 5 (1978–1979)
  • Muzyka na taśmę i klarnet basowy (1980)
  • Muzyka na orkiestrę nr 6 (1981–1982)
  • Muzyka na orkiestrę kameralną (1982–1983)
  • Musik fuer Grazer Bläserkreis (1984)
  • Muzyka na orkiestrę i obój solo (1984–1985)
  • Fluechten na zespół kameralny i recytatora (1985–1986)
  • Muzyka na orkiestrę nr 7 (1986–1987)
  • Passacaglia fuer TX, muzyka komputerowa (1988)
  • Kwartet smyczkowy (1989)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Konferencja naukowa: Andrzej Dobrowolski. Muzyka Czystej Formy. Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina (4/6.12.2015). [dostęp 2016-04-15].
  2. Dorota Szwarcman: Mistrz konstruktywizmu. Polityka.pl (6.12.2015). [dostęp 2016-04-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]