Antiochia Margiańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”a
Obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO
Merv (3892631650).jpg
Wielkie Kyz Kala
Kraj  Turkmenistan
Typ kulturowe
Spełniane kryterium II, III
Numer ref. 886
Historia wpisania na listę
Wpisanie na listę 1999
na 23. sesji
a Oficjalna nazwa wpisana na liście UNESCO
b Oficjalny podział dokonany przez UNESCO
Położenie na mapie Turkmenistanu
Mapa lokalizacyjna Turkmenistanu
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”
Państwowy Park Historyczny i Kulturowy „Starożytne Merw”
Ziemia 37°39′46″N 62°11′33″E/37,662778 62,192500

Antiochia Margiańska (wcześniej Aleksandria Margiańska) – ruiny starożytnego miasta położone nad rzeką Murgab w pobliżu obecnego miasta Mary (do 1937 Merw) w Turkmenistanie; swoją nazwę zawdzięcza Antiochowi I Soterowi, który ją odbudował, i krainie, w której jest położona – Margianie. W ostatnich latach w jej ruinach prowadzone są wykopaliska.

Pierwsza osada istniała w tym miejscu już we wczesnej epoce żelaza, a w okresie achemenidzkim nieco się rozrosła i nosiła nazwę Erk-kala, choć nie odgrywała większej roli jako ośrodek miejski.[potrzebny przypis] Aleksander Macedoński założył na jej miejscu kolonię (przede wszystkim ze względów strategicznych) pod nazwą Aleksandrii Margiańskiej, która w latach panowania Seleukosa I Nikatora została doszczętnie zniszczona najazdami koczowników z Azji Środkowej lub w wyniku lokalnych konfliktów[1].

Miasto odbudował dopiero Antioch I Soter, nadając jej początkowo nazwę Seleucji[potrzebny przypis], a później przemianowano je na Antiochię Margiańską. Całą oazę, w której leżało, otoczono wałem ziemnym o długości 250[2]-260[1] km dla ochrony przed atakami nomadów i dla zabezpieczenia ziem uprawnych przed piaskami pustyni[2]. W okresie hellenistycznym i później – partyjskim, miasto znacznie się rozrosło i nabrało dużego znaczenia jako grecki ośrodek urbanistyczny w rejonie Iranu i Azji środkowej.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. a b Benedetto Bravo, Ewa Wipszycka: Historia starożytnych Greków. T. 3: Okres hellenistyczny. Warszawa: Wydawnictwo naukowe PWN, 1992, s. 251. ISBN 83-01-06653-9.
  2. a b Anna Świderkówna: Hellenika. Wizerunek epoki od Aleksandra do Augusta. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1978, s. 255.

Bibliografia[edytuj]