Antoni Falkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Tablica ku czci Antoniego Falkiewicza, Wrocław, ul. Pasteura 4

Antoni Falkiewicz (ur. 3 września 1901 we Lwowie, zm. 2 września 1977) – doktor medycyny, profesor Akademii Medycznej we Wrocławiu, internista, kardiolog.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Antoniego. Studiował medycynę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, później pracował w II Klinice Chorób Wewnętrznych pod kierunkiem prof. Romana Renckiego, a w 1925 otrzymał tytuł doktora wszechnauk lekarskich. Po doktoracie wyjechał na roczny staż do Wiednia, gdzie u prof. dra Karela Frederika Wenckebacha zgłębiał tajniki nowatorskiej wówczas techniki kardiologicznejelektrokardiografii. Wróciwszy do Lwowa w 1926 pracował do 1935 w Uniwersyteckiej Klinice Chorób Wewnętrznych, dając się poznać jako doskonały nauczyciel akademicki, uzdolniony diagnosta i naukowiec.

9 grudnia 1926 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem 1 lipca 1925 roku i 41. lokatą w rezerwie, w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy, a Minister Spraw Wojskowych wcielił do 10 Batalionu Sanitarnego w Przemyślu[1].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Posiadał przydział do Kadry Zapasowej 10 Szpitala Okręgowego w Przemyślu[2].

W 1935 wygrał konkurs na stanowisko prymariusza Oddziału Wewnętrznego Państwowego Szpitala Powszechnego we Lwowie; pracując tam nie zaniedbywał swego rozwoju naukowego.

Podczas II wojny światowej najpierw (po wkroczeniu Rosjan) był ordynatorem Oddziału Kardiologiczno-Reumatologicznego, a następnie przeniesiono go na stanowisko docenta Katedry Terapii Szpitalnej. Po wkroczeniu Niemców prowadził prywatną praktykę lekarską. W 1943 przeniósł się z rodziną na Rzeszowszczyznę. Po ponownym przejściu frontu, w 1944, Falkiewicza powołano do służby wojskowej i skierowano – w stopniu podpułkownika – na stanowisko naczelnego internisty Dowództwa Okręgu Wojskowego Lublin-Warszawa. W tym czasie prowadził na Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie zajęcia dydaktyczne dla studentów IV i V roku Wydziału Lekarskiego. W Lublinie także otrzymał habilitację, publikując rozprawę "O możliwości wykorzystania zaburzeń przewodzenia bodźców w obrębie wiązki przedsionkowo-komorowej u człowieka".

Po wojnie Falkiewicz osiadł we Wrocławiu, gdzie w grudniu 1945 powierzono mu Klinikę Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu i Politechniki przy ul.Pasteura 4. W 1946 mianowano go profesorem nadzwyczajnym. W tym samym roku, w wyniku zmian organizacyjnych, Falkiewicz został kierownikiem II Kliniki Chorób Wewnętrznych (mieszczącej się w tym samym miejscu).

W latach 1949–1950 Falkiewicz był dziekanem Wydziału Lekarskiego, a od chwili usamodzielnienia się wrocławskiej Akademii Medycznej w 1950 – jej prorektorem do spraw nauki, by w latach 1954–1957 objąć w niej stanowisko rektora. Był współzałożycielem i przewodniczącym Oddziału Wrocławskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, w Towarzystwie Internistów Polskich zasiadał w Zarządzie Głównym i przewodniczył Oddziałowi Wrocławskiemu, a w Międzynarodowym Towarzystwie Internistów, od roku 1955, był jego członkiem zwyczajnym. W 1961 mianowano go profesorem zwyczajnym, a w 1971 przeszedł na emeryturę. W latach 1951–1977 pełnił funkcję kierownika ośrodka naukowo-badawczego i konsultanta naukowego uzdrowiska Kudowa-Zdrój.

Wyróżniony został m.in. tytułem honorowego obywatela Kudowy-Zdroju, Naukową Nagrodą miasta Wrocławia, a także doktora honoris causa Akademii Medycznej we Wrocławiu (1972) i Wojskowej Akademii Medycznej w Łodzi (1975).

Ojciec dziennikarki Magdaleny Bajer.

 Myśl A. Falkiewicza, utrwalona na tablicy pamiątkowej w pijalni wód w Kudowie:
Lekarz przyjmuje pacjenta, a nie procesję chorych narządów. Musimy widzieć człowieka w całym jego otoczeniu, a nie same choroby, od których chcemy go uwolnić.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 55 z 31 grudnia 1926 roku, s. 453. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 3 z 29 stycznia 1927 roku, s. 23.
  2. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 224, 800.
  3. M.P. z 1954 r. Nr 100, poz. 1224.
  4. M.P. z 1951 r. Nr 79, poz. 1082.
  5. M.P. z 1953 r. Nr 64, poz. 785.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]