Artur Gruszecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Gierymski Portret Artura Gruszeckiego. Około 1886–1887. Muzeum Narodowe w Warszawie

Artur Gruszecki (ur. 24 sierpnia 1852 w Samborze, zm. 16 kwietnia 1929 w Warszawie) – polski dziennikarz, powieściopisarz, krytyk literacki, ziemianin.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Benedykta. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim, a później historię, archeologię i literaturę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Publikował w „Przeglądzie Tygodniowym”. Od 1884 roku był redaktorem „Wędrowca” i współredaktorem „Wisły”. Jako korespondent „Tygodnika Ilustrowanego” przebywał na Ukrainie i w Brazylii.

W swojej twórczości literackiej wzorował się na doświadczeniach i warsztacie Emila Zoli. Jego powieści to monografie określonych zjawisk społecznych lub bohaterów środowiskowych, najczęściej zbiorowych. Zarzuca mu się publicystyczną tendencyjność, co obniża wartość literacką jego dzieł. Jego córkami były pisarka Aniela Gruszecka i psychiatra Anna Gruszecka.

Pochowany jest na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 109, rząd 6, miejsce 12)[1].

Powieści[edytuj | edytuj kod]

  • Tuzy (1893) – konflikt między plantatorami buraków a rozwijającym się przemysłem cukrowniczym,
  • Krety (1897), Hutnik (1898) – niebezpieczne warunki pracy górników i hutników,
  • Szarańcza (1898-1899), Zwyciężeni (1901), Nad Wartą (1905) – walka z germanizacją,
  • Tam, gdzie się Wisła kończy (1903) – życie rybaków kaszubskich,
  • W starym dworze (1898) – nobilitacja społeczna ukraińskiego chłopa,
  • Maryawita (1912) – powstanie kościoła mariawickiego,
  • Za króla Stefana (1939) – wydana po śmierci autora powieść historyczna opowiadająca o wojnie króla Stefana Batorego ze zbuntowanym Gdańskiem.

Artykuły[edytuj | edytuj kod]

  • O znaczeniu świata roślinnego w podaniach i poezji, "Biblioteka Warszawska", 1877, t. 3.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]