Aurelio Galfetti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aurelio Galfetti
Ilustracja
Fotografia z 2007
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1936
Lugano
Data i miejsce śmierci 5 grudnia 2021
Bellinzona
Narodowość szwajcarska
Dziedzina sztuki architektura
Epoka neomodernizm
Castelgrande, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1981–1988)
Castelgrande, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1981–1988)
Bianco e Nero, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1985–1986)
Klub tennisowy, Bellinzona (Aurelio Galfetti 1981–1986)
Plac Chauderon, Lozanna (Aurelio Galfetti 1987–1993)
Net Center – Torre Rossa, Padwa (Aurelio Galfetti 1993–2006)

Aurelio Galfetti (ur. 2 kwietnia 1936 w Lugano, zm. 5 grudnia 2021 w Bellinzonie[1]) – szwajcarski architekt, w 1989 laureat Nagrody Beton 89.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przedstawiciel neomodernistycznego racjonalizmu we współczesnej architekturze. Jeden z czterech architektów tesyńskich określanych mianem „czterech muszkieterów” (Snozzi, Vacchini, Galfetti i Botta), współtworzących fenomen w architekturze europejskiej końca XX wieku, zwany „szkołą tesyńską”.

Dyplom architekta uzyskał na Politechnice Federalnej ETHZ w Zurychu w 1960 i w tym samym roku otworzył własne biuro w Lugano, w latach 1962–1990 współpraca z Florą Ruchat, Ivo Trümpy[2], Ivanem Gianolą, Liviem Vacchinim, Mariem Bottą, Rinem Tami, Luigim Snozzim, w latach 1976–1992 własne biuro w Bellinzonie, od 1996 własne biuro w Lugano. W 1984 profesor zaproszony EPFL w Lozannie, w 1987 profesor zaproszony Uniwersytetu Paryż 8, a w 1996 współzałożyciel, dyrektor i profesor Akademii Architektury w Mendrisio.

Od 1984 konferencje, seminaria i wykłady w licznych szkołach architektury na świecie, w tym w Polsce: Kraków 1991 i Warszawa 2009. Członek jury w wielu międzynarodowych konkursach architektonicznych, w tym, w konkursie UIA na siedzibę Muzeum Historii Polski w Warszawie 2009.

Był członkiem:

oraz członkiem honorowym:

  • BDA – Niemieckiej Federacji Architektów w Berlinie

Realizacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1959–1961 Dom jednorodzinny Casa Rotalinti w Bellinzonie
  • 1962–1964 Przedszkole w Biasce
  • 1962–1965 Przedszkole i szkoła w Riva San Vitale
  • 1965–1975 Szpital neuropsychiatryczny w Mendrisio
  • 1966–1970 Przedszkole w Viganello
  • 1967–1970 Centrum kąpieliskowe w Bellinzonie (z F. Ruchat i I. Trümpy)
  • 1968–1970 Szkoła podstawowa w Lugano (z F. Ruchat i I. Trümpy)
  • 1970–1971 Budynek mieszkalny w Biasce
  • 1970–1971 Szkoła średnia w Losone (z L. Vacchinim)
  • 1972–1975 Szkoła średnia w Asconie
  • 1974–1975 Dom jednorodzinny Casa Galli w Caslano
  • 1977–1985 Poczta Główna w Bellinzonie (z L. Pellegrinim)
  • 1984–1985 Budynek mieszkalny Al Portone w Bellinzonie
  • 1981–1986 Centrum tenisowe w Bellinzonie
  • 1983–1991 Transformacja (I) zamku Castelgrande w Bellinzonie[3] (z R. Laüppim i L. Pellegrinim)
  • 1984–1986 Budynek mieszkalny Leonardo w Lugano
  • 1985–1986 Budynki mieszkalne Bianco e Nero w Bellinzonie
  • 1986–1988 Dom jednorodzinny Ferretti w Gravesano
  • 1987–1988 Budynek mieszkalny HLM w Paryżu
  • 1989–1990 Mediateka w Chambery (F)
  • 1992–1993 Dom jednorodzinny Casa Dürr w Brissago
  • 1992–2000 Transformacja (II) zamku Castelgrande w Bellinzonie[3]
  • 1993-/-/ „Alptransit Ticino” – projekt kolei transalpejskiej Ticino
  • 1993–1994 Budynek biurowy w Genewie
  • 1994–1995 Restauracja Ghidossi w Cadenazzo
  • 1994–1995 Budynek mieszkalny Ghidossi w Bellinzonie
  • 1994–1996 Centrum komunalne w Gorduno
  • 1994–1997 Dom jednorodzinny Casa Feigenwinter w Locarno-Monti
  • 1994–2003 Dom jednorodzinny Casa Galfetti w Paros (GR)
  • 1996–1997 Dom jednorodzinny Casa Beffa w Agno
  • 1998–2000 Budynek mieszkalny La Residence w Maastricht (NL)
  • 1998–2002 Aula wielofunkcyjna USI w Lugano, Uniwersytet Szwajcarii Włoskiej (Università della Svizzera italiana)
  • 1999–2003 Siedziba Safilo w Padwie (I)
  • 2000–2001 Cite des Arts w Chambery (F)
  • 2001–2006 Net Center – Torre Rosa w Padwie (I)
  • 2004–2005 Dom jednorodzinny Casa Vitali w Bergamo (I)
  • 2004–2006 Dom jednorodzinny Casa Ambrosetti w Paros (GR)
  • 2011–2012 Rekwalifikacja Placu Niepodległości w San Donà di Piave (I)

Wystawy[edytuj | edytuj kod]

Monograficzne[edytuj | edytuj kod]

  • Tendenzen, Politechnika Federalna w Zurychu, 1975
  • La modernité, un projet inachevé, Paryż, 1983
  • Corbu vu par..., Francuski Instytut Architektury, Paryż, 1987
  • Aurelio Galfetti, Bellinzona, Architektur Forum, Zurich, 1989
  • Immeuble multifonctionnel Ulysse, Credit Foncier Vaudois, Lozanna, 1992
  • Aurelio Galfetti, Szkoła Architektury Sci-Arc, Vico-Morcote, 1994
  • Aurelio Galfetti dall'1:100 000 all'1:1, Muzeum Vela, Ligornetto, 1993
  • Aurelio Galfetti dall'1:100 000 all'1:1, Uniwersytet Dufour, Genewa, 1994

Wspólne[edytuj | edytuj kod]

  • Galfetti, Snozzi, Vacchini, Muzeum Architektury Fińskiej – Alvar Aalto-museo, Helsinki, 1990
  • Botta, Galfetti, Galeria Expo Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej, Kraków 1991
  • Botta, Galfetti, Snozzi, Vacchini, Caracas, Meksyk, Buenos Aires, Lima, 1995–1996
  • Galfetti, Ruchat-Roncati, Trümpy, „Il Bagno di Bellinzona”, Akademia Architektury Mendrisio 2009

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Beton (1989)
  • Nagroda Politechniki Krakowskiej (1992)
  • Srebrny Medal Nauki Akademii Architektury w Paryżu (2002)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. È morto l'architetto Aurelio Galfetti (wł.). rsi.ch. [dostęp 2021-12-06].
  2. Ivo Trümpy przedstawiciel „szkoły tesyńskiej”. Od 1962 do 1970 współpracował z Galfettim i Florą Ruchat-Roncati w Bedano, następnie z Aureliem Bianchinim w Riva San Vitale. Współautor Bagno di Bellinzona z Galfettim i Ruchat-Roncati (1970, przykład „architettura territoriale”).
  3. a b Castelgrande, site swisscastles.ch, dostęp 2 kwietnia 2014.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]