Barbara Zdunk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Barbara Zdunk (Sdunk) (ur. 1769, zm. 21 sierpnia 1811, Reszel) – ostatnia osoba stracona w Europie na stosie[1].

Zdunk, nieszczęśliwie zakochana w dwudziestodwuletnim mężczyźnie (parobek Jakob Auster)[2], została oskarżona o wzniecenie z zemsty pożaru, który wybuchł w Reszlu w nocy z 16 na 17 września 1807 roku. Aresztowana została oskarżona o wywołanie pożarów za pomocą czarów i sąd miejski skazał ją na śmierć na stosie. Oskarżenia i skazanie Zdunk wywołało wiele kontrowersji – możliwe było, że Zdunk była upośledzona umysłowo, a w rzeczywistości Reszel podpalili polscy żołnierze armii napoleońskiej – i jej sprawa przeszła przez wszystkie instancje sądownictwa pruskiego, aż do króla Fryderyka Wilhelma III Pruskiego, który ostatecznie wyrok zatwierdził. 21 sierpnia 1811 Zdunk została spalona na ostatnim w Europie stosie. Według niektórych przekazów, Zdunk została uduszona przez kata jeszcze przed podłożeniem ognia, aby oszczędzić jej cierpień[1].

Według ówczesnego pruskiego kodeksu karnego, czarnoksięstwo nie było karalne[3].

Przypisy

  1. a b Joanna Podgórska: Pożar z czaru (pol.). Polityka, 2006-06-24. [dostęp 2011-08-12].
  2. Adam Węgłowski: Ani czarownica, ani ostatnia, tylko stos prawdziwy. Historia Focus.pl. [dostęp 2013-11-26].
  3. Hugo Haelschner: System des Preußischen Strafrechts. Bonn: Adolph Marcus, 1868.