Elżbieta Radziszewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Elżbieta Radziszewska
Elżbieta Radziszewska Sejm 2016.jpg
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1958
Białocin
Wicemarszałek Sejmu VII kadencji
Okres od 24 września 2014
do 11 listopada 2015
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Pełnomocnik rządu do spraw równego traktowania
Okres od 30 kwietnia 2008
do 21 listopada 2011
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Następca Agnieszka Kozłowska-Rajewicz

Elżbieta Radziszewska (ur. 6 stycznia 1958 w Białocinie) – polska lekarka i polityk. Od 1997 posłanka na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji , w latach 2008–2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i pełnomocnik rządu ds. równego traktowania, w latach 2014–2015 wicemarszałek Sejmu VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Córka Zygmunta i Zofii. Ukończyła III Liceum Ogólnokształcące w Piotrkowie Trybunalskim, następnie w 1982 studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Łodzi. Została specjalistką II stopnia w zakresie chorób wewnętrznych. Była asystentką w poradni kardiologicznej szpitala regionalnego, następnie zaś lekarzem w prywatnym gabinecie w Piotrkowie Trybunalskim[1]. W pierwszej połowie lat 90. pełniła funkcję radnej Piotrkowa Trybunalskiego wybranej z ramienia Komitetu Obywatelskiego.

Należała do ROAD, Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Kierowała piotrkowskimi strukturami tego ostatniego ugrupowania. W wyborach w 1993 bez powodzenia ubiegała się o mandat posłanki z listy Unii Demokratycznej w okręgu piotrkowskim[2]. W latach 1997–2007 sprawowała mandat posła III, IV i V kadencji. W Sejmie pełniła m.in. funkcję zastępcy przewodniczącego sejmowej Komisji Rodziny i Praw Kobiet. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty została posłem, otrzymując w okręgu piotrkowskim 33 480 głosów.

W 2001 przystąpiła do Platformy Obywatelskiej. W gabinecie cieni PO została odpowiedzialnym za sprawy kobiet i rodziny.

17 marca 2008 została sekretarzem stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a 30 kwietnia tego samego roku pełnomocnikiem rządu do spraw równego traktowania. 21 listopada 2011 została odwołana z tych stanowisk.

W 2011 kandydowała w wyborach parlamentarnych z 1. miejsca na liście komitetu wyborczego Platformy Obywatelskiej w okręgu wyborczym nr 10 w Piotrkowie Trybunalskim i uzyskała mandat poselski. Oddano na nią 19 269 głosów (7,38% głosów oddanych w okręgu)[3].

W Sejmie VII kadencji została członkinią i rotacyjną przewodniczącą Komisji do Spraw Służb Specjalnych[4].

24 września 2014 została wybrana na wicemarszałka Sejmu, zastąpiła Cezarego Grabarczyka, który objął funkcję ministra sprawiedliwości w rządzie Ewy Kopacz. W 2015 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję (dostała 12 741 głosów)[5].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jacek Kamiński (red.), Wykaz 2000 osób sprawujących władzę w Rzeczypospolitej Polskiej, PressPublica, Warszawa 1998, s. 56.
  2. Wyniki wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 19 września 1993 r. Cz. 1: Wyniki głosowania w okręgach wyborczych, Państwowa Komisja Wyborcza, Warszawa 1993, s. 278.
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-01].
  4. Komisja do Spraw Służb Specjalnych (KSS). sejm.gov.pl. [dostęp 2015-06-01].
  5. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]