Bartłomiej Siwiec

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bartłomiej Siwiec
Bartłomiej Siwiec 2013.jpg
Bartłomiej Siwiec, Warszawa 2013
Państwo  Polska
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1975
Bydgoszcz
Tytuł szachowy mistrz FIDE (2007)
Ranking FIDE 2205 (01.01.2015)
Miejsce w kraju 240
Strona internetowa

Bartłomiej Siwiec (ur. 22 kwietnia 1975 w Bydgoszczy) – polski szachista, dziennikarz i prozaik, mistrz FIDE od 2007 roku.

Kariera szachowa[edytuj | edytuj kod]

Z Mariuszem Stoppelem, Bydgoszcz 2011

Największe sukcesy szachowe odnosił w kategoriach juniorskich. Wielokrotnie startował w finałach mistrzostw Polski w różnych kategoriach wiekowych, największy sukces odnosząc w 1992 r. w Częstochowie, gdzie zdobył brązowy medal w mistrzostwach Polski juniorów do 20 lat (za Robertem Ciemniakiem i Markiem Oliwą). Oprócz tego w 1989 r. w Piechowicach zajął VI m. w finale mistrzostw Polski juniorów do 14 lat, natomiast w Żychlinie zajął IV m. w XIV finale Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży (był to jednocześnie finał mistrzostw Polski juniorów do 15 lat), a w 1990 r. w Brzozowie zajął w finale OOM (MP do 15 lat) VII miejsce. W tym okresie należał do kadry narodowej, reprezentując Polskę m.in. w trójmeczu z Rumunią i Bułgarią w Spale (1989). W 1991 r. zajął XII m. w rozegranym w Międzybrodziu Żywieckim półfinale indywidualnych mistrzostw Polski mężczyzn. W 1993 r. zajął VI miejsce (za Tomaszem Markowskim, Jackiem Gdańskim, Markiem Matlakiem i Leszkiem Węglarzem i Przemysławem Skalikiem) podczas rozegranych w Gdyni mistrzostwach Polski w szachach szybkich.

W 1985 r. zwyciężył w Mistrzostwach Młodzieży Szkolnej w Białce (zawody były nieoficjalnymi mistrzostwami Polski juniorów do 10 lat). W 1986 i 1987 r. dwukrotnie zwyciężył w międzynarodowych turniejach juniorów w Iwoniczu-Zdrój. Dwukrotnie zdobył medale drużynowych mistrzostw Polski juniorów: srebrny (Miętne 1987) oraz brązowy (Bydgoszcz 1990), oba w barwach klubu MDK nr 2 Bydgoszcz.

Karierę szachową zakończył w 1993 r., w kolejnych latach sporadycznie występował w zawodach drużynowych. Obecnie uczestniczy praktycznie wyłącznie w turniejach w szachach szybkich i błyskawicznych.

Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1992 r., z wynikiem 2325 punktów dzielił wówczas 84-89. miejsce wśród polskich szachistów[1].

Edukacja i kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Studiował prawo na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, w 2000 r. ukończył politologię (specjalność dziennikarstwo) w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Bydgoszczy (obecnie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego), a w 2010 r. na UMK ukończył studia podyplomowe z zakresu archiwistyki. Od 2001 r. pracuje w administracji państwowej na stanowisku archiwista.

Publikacje i działalność autorska[edytuj | edytuj kod]

Publikował artykuły publicystyczne na łamach "Ilustrowanego Kuriera Polskiego" oraz naukowe na łamach "Przeglądu Bydgoskiego". W 2010 r. wydał swoją pierwszą powieść pt. Zbrodnia, miłość, przeznaczenie (Instytut Wydawniczy Świadectwo, ​ISBN 978-83-7456-192-1​), historię zachowań ludzkich w okresie II wojny światowej. Książka doczekała się kilku dobrych recenzji m.in. na łamach ogólnopolskiej "Lampy"[2]. We wrześniu 2012 r. jego sztuka 64 pozycje w życiu szachisty została wyróżniona w IV Ogólnopolskim Konkursie "Komediopisanie", zorganizowanym przez Teatr Powszechny w Łodzi[3]. Dwa inne dramaty, Skóry i Wyszła z domu, znalazły się w półfinałach Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej w latach 2013[4] i 2014[5]. Od stycznia 2013 r. jest felietonistą "Bydgoskiego Informatora Kulturalnego", w którym prowadzi rubrykę "Zugzwang", opisując ciekawe wydarzenia z historii Bydgoszczy[6]. W grudniu 2013 r. otrzymał stypendium Prezydenta Miasta Bydgoszczy na wydanie swojej drugiej powieści – pod tytułem Autodestrukcja[7] – której akcja rozgrywa się w Bydgoszczy, w czasach współczesnych. Powieść została wydana w połowie 2014 r. przez wydawnictwo TOTEM (​ISBN 978-83-939564-0-1​). W grudniu 2014 r. zdobył III nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie na Małą Formę Dramatyczną zorganizowanym przez "Dom Literatury" w Łodzi[8]. W 2015 r. ukazał się jego zbiór opowiadań i miniatur "Wszyscy byli umoczeni". W 2016 r. uzyskał III Nagrodę w organizowanym w Lesznie XII Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Stanisława Grochowiaka, a także opublikował dwie kolejne książki: prozatorską "Przypadek Pana Paradoksa" i poetycką "Instrukcja zabicia ptaka"[9]. Jego szkice i recenzje ukazywały się w "Toposie" i w "Bydgoskim Informatorze Kulturalnym".

Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich Oddział Bydgoszcz[10].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]