Al-Badżi Ka’id as-Sibsi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Bedżi Caid Essebsi)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Al-Badżi Ka’id as-Sibsi
Béji Caïd Essebsi 2015-05-20.jpg
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1926
Tunis
Tunezja 4. Prezydent Tunezji
Okres od 31 grudnia 2014
Przynależność polityczna Wezwanie Tunezji
Poprzednik Al-Munsif al-Marzuki
Tunezja Premier Tunezji
Okres od 27 lutego 2011
do 24 grudnia 2011
Przynależność polityczna bezpartyjny
Poprzednik Mohamed Ghannouchi
Następca Hammadi al-Dżibali
Tunezja Przewodniczący Izby Deputowanych
Okres od 14 marca 1990
do 9 października 1991
Przynależność polityczna Zgromadzenie Demokratyczno-Konstytucyjne
Poprzednik Salah ad-Din Bali
Następca Al-Habib Bularas
Al-Badżi Ka’id as-Sibsi i Hillary Clinton, 6 października 2011

Al-Badżi Ka’id as-Sibsi (as-Sabsi) (arab. الباجي قائد السبسي, Al-Bājī Qāʾid as-Sibsī; fr. Béji Caïd Essebsi; ur. 29 listopada 1926 w Tunisie) – tunezyjski prawnik i polityk. Minister spraw wewnętrznych (1965–1969), minister obrony (1969–1970), a także minister spraw zagranicznych (1981–1986). Ambasador Tunezji w Paryżu (1971–1972) i w Bonn (1987). Deputowany (1984–1989), a następnie przewodniczący Izby Deputowanych w latach 1990–1991. Premier Tunezji od 27 lutego do 24 grudnia 2011, prezydent Tunezji od 31 grudnia 2014.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Al-Badżi Ka’id as-Sibsi w 1950 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Paryskim. W 1952 został przyjęty w szeregi tunezyjskiej adwokatury i rozpoczął pracę w sądzie kasacyjnym. Występował jako adwokat członków Neo Destur, ugrupowania opowiadającego się za niepodległością Tunezji od Francji[1][2].

W 1956, po uzyskaniu niepodległości przez Tunezję, został doradcą premiera Habiba Burgiby. Po objęciu przez Burgibę prezydentury w roku następnym, zajął stanowisko dyrektora generalnego Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Od 5 lipca 1965 do 8 września 1969 pełnił funkcję ministra spraw wewnętrznych, a następnie od 7 listopada 1969 do 12 czerwca 1970 funkcję ministra obrony. W latach 1971–1972 był tunezyjskim ambasadorem w Paryżu[1][2].

W 1980 powrócił do pracy w rządzie jako minister delegowany przy premierze. Od 15 kwietnia 1981 do 15 września 1986 zajmował urząd ministra spraw zagranicznych. Jako minister doprowadził do przyjęcia przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucji nr 573, potępiającej izraelską interwencję powietrzną na terenie Tunezji w 1985 (Operacja Drewniana Noga). W 1987 był ambasadorem w Bonn. W latach 1989–1994 pełnił mandat deputowanego do Izby Deputowanych. Od 1989 do 1990 był przewodniczącym parlamentarnej Komisji Spraw Zagranicznych. W latach 1990–1991 pełnił funkcję przewodniczącego Izby Deputowanych. Po zakończeniu kadencji powrócił do praktyki adwokackiej[1][2].

27 lutego 2011, po rezygnacji premiera Muhammada al-Ghannusziego z powodu protestów społecznych, p.o. prezydenta Tunezji Fu’ad al-Mubazza mianował go nowym szefem rządu[3][4]. Urząd pełnił do 24 grudnia 2011, kiedy władzę w kraju przejął rząd na czele z premierem Hammadim al-Dżibalim, wyłoniony w wyniku wyborów do Zgromadzenia Konstytucyjnego[5][6].

W połowie 2012 utworzył nową partię polityczną Wezwanie Tunezji, zrzeszającej polityków o szerokim spektrum poglądów, w tym osoby związane ze Zgromadzeniem Demokratyczno-Konstytucyjnym i dawni współpracownicy Zajna al-Abidina ibn Alego, opowiadającą się za świeckością państwa i wrogą rządzącej islamskiej Partii Odrodzenia. Partia Wezwanie Tunezji odniosła zwycięstwo w wyborach parlamentarnych w październiku 2014[7].

W grudniu 2014 odniósł zwycięstwo w drugiej turze wyborów prezydenckich w Tunezji. Uzyskując 55,68% głosów pokonał urzędującego prezydenta Al-Munsifa al-Marzukiego który otrzymał 44,32% głosów[8]. 31 grudnia 2014 został oficjalnie zaprzysiężony na stanowisku głowy państwa[9].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Béji Caïd Essebsi (fr.). jeuneafrique.com, 13 marca 2005. [dostęp 2011-02-27].
  2. 2,0 2,1 2,2 Beji Caid Essebsi (ang.). martindale.com. [dostęp 2011-02-27].
  3. Tunisian PM Mohammed Ghannouchi resigns over protests (ang.). BBC News, 27 lutego 2011. [dostęp 2011-02-27].
  4. Bedżi Caid Essebsi mianowany nowym premierem Tunezji (pol.). gazeta.pl, 27 lutego 2011. [dostęp 2011-02-27].
  5. Islamists take Tunisia's foreign, justice top jobs (ang.). Reuters, 22 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-25].
  6. Tunisian constituent assembly approves new cabinet (ang.). BBC News, 23 grudnia 2011. [dostęp 2011-12-25].
  7. M. Marks, The Tunisian election result isn’t simply a victory for secularism over Islamism
  8. Veteran Essebsi wins Tunisia's first free presidential vote
  9. Weteran polityczny zaprzysiężony na prezydenta Tunezji