Bill Crawford-Compton
34 zwycięstwa | |
![]() Bill Crawford-Compton, 6 czerwca 1944 | |
![]() | |
Data i miejsce urodzenia | |
---|---|
Data śmierci | |
Przebieg służby | |
Lata służby | |
Siły zbrojne | |
Jednostki |
No. 485 Squadron |
Główne wojny i bitwy | |
Odznaczenia | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
William Vernon Crawford-Compton (ur. 2 marca 1915, zm. 2 stycznia 1988) – nowozelandzki lotnik, as myśliwski okresu II wojny światowej.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się 2 marca 1915 w Invercargill, młodość spędził w Waiuku niedaleko Auckland[1].
Pod koniec 1938 z trzema kolegami wypłynął keczem „Land’s End” do Anglii. Żaglowiec rozbił się na rafie u wybrzeży Nowej Gwinei. Cała czwórka przeżyła katastrofę. Z wraku zrobili tratwę na której dryfowali 12 godzin by w końcu dotrzeć do małej wyspy. Po sześciu tygodniach spędzonych z tubylcami dotarli do dużego miasta z którego mogli kontynuować podróż. Crawford-Compton zaokrętował na parowiec, podczas rejsu pracował jako cieśla. 6 września 1939 przybył do Liverpoolu, tego samego dnia wstąpił do Royal Air Force jako mechanik[1].
Po odbyciu szkolenia lotniczego, w marcu 1941 został skierowany do 485 (nowozelandzkiego) dywizjonu w stopniu sierżanta[1].
Po promocji na pierwszy stopień oficerski podporucznika (pilot officer) pod koniec 1941, zestrzelił messerschmitta Bf 109 na pewno oraz prawdopodobnie dwa inne. 12 lutego 1942 485 dywizjon brał udział w operacji Cerberus, Crawford-Compton, dowódca eskadry strącił Bf 109 na zachód od Ostendy[1].
Pod koniec lutego został odznaczony Distinguished Flying Cross, w marcu i kwietniu osiągnął cztery indywidualne i jedno zespołowe zwycięstwo. Pod koniec kwietnia odniósł rany podczas przymusowego lądowania. Po powrocie do zdrowia w lipcu 1942 otrzymał przydział do 611 dywizjonu jako dowódca eskadry. W grudniu objął dowództwo 64 dywizjonu, zestrzelił 4 niemieckie myśliwce i otrzymał Distinguished Flying Cross po raz drugi[1].
W marcu 1943 zestrzelił 2 focke-wulfy Fw 190 na pewno i jednego prawdopodobnie. W czerwcu stanął na czele skrzydła Hornchurch. Pod koniec 1943 otrzymał Distinguished Service Order i został wysłany do Stanów Zjednoczonych na wykłady z taktyki[1].
W kwietniu 1944 awansował na podpułkownika (wing commander) i został dowódcą skrzydła złożonego z trzech francuskich dywizjonów i stacjonującego w południowej Anglii. Po lądowaniu w Normandii zestrzelił 4 maszyny wroga[1].
Z początkiem 1945 otrzymał Distinguished Service Order[1] po raz drugi. Po zakończeniu działań wojennych zajmował różne dowódcze stanowiska, dowodził między innymi bazami w Brüggen, Gamil oraz 22 Grupą RAF. Po nominacji generalskiej zajmował stanowiska szefa sztabu Kwatery Głównej Wojsk Brytyjskich na Cyprze.
Podczas II wojny światowej odniósł 21 indywidualnych zwycięstw oraz jedno zespołowe[1].
Odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Kawaler Orderu Łaźni
- Komandor Order Imperium Brytyjskiego
- Srebrna Gwiazda
- Kawaler Legii Honorowej
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- New Zealand Fighter Pilots Museum biography. nzfpm.co.nz. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-05-26)].
- Asy myśliwskie II wojny światowej
- Brytyjscy marszałkowie lotnictwa
- Nowozelandzcy piloci
- Odznaczeni Orderem Wybitnej Służby
- Odznaczeni Krzyżem Wybitnej Służby Lotniczej
- Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego
- Odznaczeni Orderem Łaźni
- Kawalerowie Legii Honorowej
- Odznaczeni Srebrną Gwiazdą
- Nowozelandzcy wojskowi
- Urodzeni w 1915
- Zmarli w 1988