Billy Bingham

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Billy Bingham
Pełne imię i nazwisko William Laurence Bingham
Data i miejsce urodzenia 5 sierpnia 1931
Belfast
Pozycja pomocnik/napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
St Donard’s Youth Club
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1948–1950 Glentoran 60 (21)
1950–1958 Sunderland 227 (47)
1958–1961 Luton Town 97 (33)
1961–1963 Everton 98 (26)
1963–1965 Port Vale 43 (6)
W sumie: 525 (133)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1951–1963  Irlandia Północna 56 (10)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1965–1967 Southport
1967–1971 Irlandia Północna
1968–1970 Plymouth Argyle
1970–1971 Linfield
1971–1973 Grecja
1973–1977 Everton
1977 PAOK FC
1978–1979 Mansfield Town
1980–1993 Irlandia Północna

William Laurence Bingham (ur. 5 sierpnia 1931 roku w Belfaście w Irlandii Północnej) – piłkarz występujący na pozycji pomocnika lub napastnika, oraz trener piłkarski. Był zawodnikiem m.in. Sunderlandu, gdzie podczas ośmioletniego pobytu zyskał opinię jednego z najefektowiej grających i najskuteczniejszych skrzydłowych w Division One, oraz Luton Town i Evertonu, z którym w 1963 roku zdobył mistrzostwo Anglii. Z reprezentacją Irlandii Północnej, w której barwach rozegrał 56 meczów, dotarł do ćwierćfinału mundialu 1958. Po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął pracę szkoleniową. Łącznie przez osiemnaście lat był selekcjonerem drużyny narodowej, którą dwukrotnie wprowadzał do finałów mistrzostw świata: w 1982 roku jego podopieczni powtórzyli sukces z 1958 roku i doszli do drugiej rundy, a cztery lata później odpadli już po fazie grupowej. Ponadto Bingham był szkoleniowcem Evertonu i reprezentacji Grecji.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

W 1950 roku za osiem tysięcy funtów został kupiony przez Sunderland A.F.C., w którego barwach występował przez osiem lat. Rozegrał 227 meczów i strzelił 47 goli.

Od 1958 roku był zawodnikiem Luton Town, z którym najpierw dotarł do finału Pucharu Anglii, a w następnym sezonie spadł z ekstraklasy. Przed Second Division uratowała go propozycja gry w Evertonie. W 1963 roku świętował z nim mistrzostwo Anglii.

Później przez rok występował jeszcze w Port Vale, a w 1964 roku złamał nogę i musiał zakończyć piłkarską karierę. Miał wówczas trzydzieści trzy lata.

Sukcesy piłkarskie[edytuj | edytuj kod]

  • finał Pucharu Anglii 1959 z Luton Town
  • mistrzostwo Anglii 1963 z Evertonem

W reprezentacji Irlandii Północnej od 1951 do 1964 roku rozegrał 56 meczów i strzelił 10 goli – start na mundialu 1958 (ćwierćfinał).

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

Dwukrotnie był selekcjonerem reprezentacji Irlandii Północnej, w latach 1967-1971 oraz 1980-1994. Po prawie trzydziestoletniej przerwie wprowadził ją do mistrzostw świata – w 1982 roku Irlandczycy doszli do drugiej rundy, wyprzedzając Jugosławię i Honduras, a cztery lata później odpadli już po fazie grupowej. Drużyna, w której grali wówczas m.in. Pat Jennings, Sammy McIllroy, Martin O’Neill i Norman Whiteside nazywana była The Billy's Boys.

W maju 1973 roku został szkoleniowcem Evertonu. W sezonie 1974-1975 zespół długo zajmował pierwsze miejsce w lidze, ale w ostatnich pięciu meczach wygrał tylko raz i ostatecznie spadł na czwartą pozycję. Na finiszu następnych rozgrywek Everton był jedenasty. Po ośmiu ligowych meczach bez zwycięstwa Bingham został zdymisjonowany w styczniu 1977 roku.

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]