Rafael Benítez

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rafael Benítez
Rafael Benítez.jpg
Imię i nazwisko Rafael Benítez Maudes
Data i miejsce
urodzenia
16 kwietnia 1960
Madryt, Hiszpania Hiszpania
Pseudonim Rafa
Pozycja Obrońca
Informacje klubowe
Obecny klub Real Madryt (trener)
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1974–1981
1981
1981–1985
1985–1986
Real Madrid Castilla
Guardamar (wyp.)
Parla
Linares
247 (7)

124 (8)
34 (7)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1986–1989
1990–1995
1995–1996
1996–1997
1997–1999
2000–2001
2001–2004
2004–2010
2010–2012
2012–2013
2013–2015
2015–
Castilla
RM Castilla
Real Valladolid
Osasuna
Extremadura
CD Tenerife
Valencia CF
Liverpool
Inter
Chelsea
Napoli
Real Madryt
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Transparent kibiców Liverpoolu przedstawiający utytułowanych trenerów. Benítez pierwszy z prawej

Rafael "Rafa" Benítez Maudes (ur. 16 kwietnia 1960 w Madrycie) – hiszpański piłkarz, trener Realu Madryt.

Jest wychowankiem Realu Madryt. Ponadto był zawodnikiem klubów z Parli i Linares. W wieku dwudziestu sześciu lat zakończył piłkarską przygodę i poświęcił się działalności szkoleniowej. Początkowo pracował z dziećmi i młodzieżą, m.in. w Realu Madryt. Jako trener zespołu seniorów zadebiutował w 1995 roku w Realu Valladolid. Aż do 2001 roku, kiedy został szkoleniowcem Valencii CF, prowadził drużyny drugoligowe lub walczące o utrzymanie się w Primera División. Z Valencią dwukrotnie wywalczył mistrzostwo Hiszpanii oraz - w 2004 roku - Puchar UEFA. Dobrą passę kontynuował w Liverpoolu FC i dzięki wygraniu Pucharu Anglii oraz dwukrotnemu awansowi do finału Ligi Mistrzów stał się jednym z najbardziej cenionych współczesnych szkoleniowców. Kontrakt z Liverpoolem rozwiązał za porozumieniem stron 3 czerwca 2010 roku. Z dniem 8 czerwca 2010 roku stał się trenerem włoskiego klubu Inter Mediolan[1]. 23 grudnia 2010 roku został zwolniony z funkcji trenera Interu Mediolan.

Kariera szkoleniowa[edytuj | edytuj kod]

W drugiej połowie lat 80. zajmował się szkoleniem dzieci i młodzieży w Castilli i Realu Madryt. Później przez pięć lat był trenerem drugiej drużyny Realu.

Samodzielną pracę z zespołem seniorów rozpoczął w 1995 roku, w pierwszoligowym Realu Valladolid, z którym na koniec sezonu 1995-1996 zajął szesnaste miejsce w lidze. Później pracował w drugoligowej Osasunie Pampeluna oraz Extremadurze Almendralejo, z którą najpierw wywalczył awans do Primera División, by po roku znów zawitać do drugiej ligi. W rozgrywkach 2000/2001 był trenerem również grającej na przedsionku ekstraklasy CD Tenerife Santa Cruz.

Kiedy latem 2001 roku szefowie Valencii pożegnali się z Héctorem Raúlem Cúperem, ku zaskoczeniu większości obserwatorów nowym trenerem został właśnie Benítez, który wówczas razem z Tenerife przygotowywał się do powrotu do I ligi. Już w pierwszym sezonie spędzonym w Walencji 42-letni madrytczyk zdobył mistrzostwo kraju. Kiedy w 2004 roku odchodził do Liverpoolu miał na swoim koncie dwa tytuły mistrza Hiszpanii oraz pierwszy w historii klubu Puchar UEFA.

Największą niespodziankę sprawił jednak wiosną 2005 roku, gdy prowadzony przez niego zespół z Liverpoolu pokonał faworytów (Chelsea F.C., A.C. Milan) i zdobył najważniejsze piłkarskie trofeum - Puchar Mistrzów. Pomimo, że w rozgrywkach ligowych nie odniósł większych sukcesów, to Rafa Benítez był uważany ówcześnie za jednego z wybitniejszych szkoleniowców. Między innymi był trzecim w historii trenerem (po swoim poprzedniku w Liverpool FC - Bobie Paisleyu oraz José Mourinho), który zdobył pod rząd Puchar UEFA i Puchar Mistrzów.

3 czerwca 2010 Liverpool poinformował za pośrednictwem oficjalnej strony internetowej o odejściu z klubu Rafaela Beniteza. Kontrakt został rozwiązany za porozumieniem stron. Już w niespełna tydzień później znalazł nową posadę w Internazionale, najlepszej ówcześnie drużynie w Europie (po wygraniu Ligi Mistrzów w 2010 r.)

23 grudnia 2010 Inter poinformował za pośrednictwem oficjalnej strony klubowej o zwolnieniu z funkcji trenera Rafaela Beniteza, jednocześnie dziękując za wygrane trofea: Klubowe Mistrzostwa Świata oraz Superpuchar Włoch.

21 listopada 2012 oficjalna strona Chelsea F.C. poinformowała, że zostanie on tymczasowym trenerem londyńskiego klubu, pełniącym swoją funkcję do końca sezonu. Podczas pracy w Chelsea zdobył puchar Ligi Europy.

24 maja 2013 roku ogłoszono, że po wygaśnięciu jego kontraktu z Chelsea, zostanie trenerem SSC Napoli.

3 czerwca 2015 został trenerem Realu Madryt[2].

Sukcesy szkoleniowe[edytuj | edytuj kod]

  • Indywidualne
    • Menadżer roku wg UEFA (2x): 2003/2004, 2004/2005
    • Menadżer miesiąc Premier League (6x): listopad 2005, grudzień 2005, styczeń 2007, październik 2008, marzec 2009, kwiecień 2013
    • Nagroda dla najlepszego trenera wg magazynu "Don Balón" (1x): 2002

Przypisy