Bitwa pod Akragas

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Akragas (Agrigentum)
I wojna punicka (264241 p.n.e.)
ilustracja
Czas 261 p.n.e.
Miejsce Agrigento
Terytorium Sycylia
Wynik zwycięstwo Rzymian
Strony konfliktu
Rzym Kartagina
Dowódcy
Lucjusz Postumiusz Megellus
Kwintus Mamiliusz Witulus
Hannon
Hannibal Giskon
Siły
38 000 piechoty,
2 000 jazdy
30 000 piechoty,
1 500 jazdy,
30 słoni bojowych
Straty
razem z oblężeniem do 30 000 nieznane
Położenie na mapie Sycylii
Mapa lokalizacyjna Sycylii
miejsce bitwy
miejsce bitwy
37°19′00,1200″N 13°34′59,8800″E/37,316700 13,583300
Pierwsza wojna punicka

Messana - Akragas - Wyspy Liparyjskie - Thermai - Mylae - Tyndaris - Przylądek Eknomos - Adys - Aspis - Przylądek Hermajski - Panormos - Drepanum - Wyspy Egadzkie

Bitwa pod Akragas (Agrigentum) – bitwa stoczona w 261 p.n.e. w trakcie pierwszej wojny punickiej (264241 p.n.e.).

Kontekst[edytuj | edytuj kod]

W 261 p.n.e. Rzymianie oblegli Akragas. Na ratunek miastu przybyła morzem armia stratega kartagińskiego Hannona, który po zdobyciu sąsiednich twierdz, rozpoczął blokadę armii oblężniczej. Po przerwaniu jej dróg zaopatrzenia wysłał jazdę numidyjską jako harcowników; Numidom udało się wywabić jazdę rzymską, która poniosła porażkę w zderzeniu z głównymi siłami Hannona. Wódz nie wykorzystał jednak tego sukcesu, ale kontynuował blokadę przez następne dwa miesiące[1].

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ załodze Akragas dokuczał głód, Hannon przystąpił wreszcie do bitwy. Jego armia prawdopodobnie była nieco liczniejsza od przeciwnika (30 tys. piechoty, 1,5 tys. jazdy i 30 słoni), bo Rzymianie część swoich sił (38 tys. piechoty i 2 tys. kawalerzystów) musieli zostawić dla kontynuacji oblężenia. Popełnił wszakże błąd ustawiając słonie w drugiej linii, między pierwszą linią bojową, złożoną z najemników, a szykiem pozostałych wojsk punickich. Rzymianie uszykowali się w klasycznym szyku manipularnym z jazdą na skrzydłach.

Armie spotkały się na równinie obok Akragas. W zaciętej walce Rzymianom udało się zmusić najemników kartagińskich do odwrotu w kierunku słoni bojowych. Zwierzęta wpadły w popłoch, rozproszyły drugą linię i cała armia kartagińska rzuciła się do ucieczki. Część zginęła, pozostali schronili się w Heraklei. Dowodzący Akragas Hannibal spóźnił się, i zamiast uderzyć na tyły Rzymian w czasie walki, poczekał do nocy i pod jej osłoną opuścił miasto. Rzymianie zdobyli miasto następnego ranka, plądrując je i biorąc mieszkańców do niewoli. Ich zwycięstwo było bardzo kosztowne – wraz z oblężeniem stracili ok. 30 tys. ludzi[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Bernard Nowaczyk: Kartagina 149–146 p.n.e.'. Warszawa: Bellona, 2008, s. 63-65, seria: Bitwy świata.