Bitwa pod Guadalajarą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Guadalajarą
Hiszpańska wojna domowa
Ilustracja
Artyleria włoska w bitwie pod Guadalajarą
Czas 823 marca 1937
Miejsce Guadalajara
Terytorium Hiszpania
Przyczyna ofensywa nacjonalistów hiszpańskich i faszystów włoskich mająca na celu zdobycie Madrytu
Wynik zwycięstwo republikanów
Strony konfliktu
 Hiszpania
 Włochy
 Hiszpania
Dowódcy
Mario Roatta Coronel Lacalle
Enrique Jurado
Líster Forján
Siły
45 000 ludzi 20 000 ludzi
Straty
400 poległych lub rannych Hiszpanów
10 000 poległych lub rannych Włochów
800 zaginionych
500 jeńców
25 dział
10 moździerzy
85 karabinów maszynowych
67 ciężarówek
przejęte liczne zaopatrzenie
6 500 rannych lub poległych
900 jeńców
Hiszpańska wojna domowa

AlkazarMajorkaMadrytGuadalajaraBruneteTeruelPalosEbro

Bitwa pod Guadalajarąstarcie zbrojne, w hiszpańskiej wojnie domowej mające miejsce w dniach 823 marca 1937 w okolicach miasta Guadalajara w czasie ataku przeprowadzonego przez włoski Corpo Truppe Volontarie oraz wojska generała Francisco Franco na pozycję wojsk republikańskich mającego na celu zdobycie stolicy Hiszpanii od północy.

Brały w niej udział Ludowe wojsko hiszpańskie, Brygady Międzynarodowe, włoski Corpo Truppe Volontarie, wspierane przez jednostki wojska generała Franco, oraz Dywizję Soria. Przez wielu autorów jest traktowana jako jedna z operacji militarnych składających się na bitwę o Madryt.

Przebieg[edytuj]

Po trzech nieudanych próbach natarcia wojsk generała Franco na Madryt, próbę zdobycia stolicy podjął włoski Corpo Truppe Volontarie w sile czterech dywizji – około 50 tys. ludzi. Korpus rozpoczął ofensywę 8 marca przełamując obronę 50 Brygady republikańskiej, wzdłuż szosy Sigüenza-Guadalajara-Madryt. Na zagrożony odcinek skierowano XI Brygadę Międzynarodową im. Ernsta Thälmanna (około 1000 ludzi) i jedną baterię dział. Brygada opóźniła działania dwóch dywizji korpusu. 10 marca wprowadzono do walki XII Brygadę Międzynarodową im. Giuseppe Garibaldiego, w składzie której walczył polski Batalion im. gen. Jarosława Dąbrowskiego. Siły brygad międzynarodowych przeszły do kontrataków na lewe skrzydło nacierającego korpusu. Dowództwo republikańskie wprowadzając do walki dalsze oddziały oraz lotnictwo i czołgi, zdołało zatrzymać 13 marca następne natarcie Włochów, ale do 17 marca siły republikańskie były jeszcze silnie atakowane przez jednostki frankistów.

Utworzony z walczących oddziałów 4 Korpus 18 marca przeszedł do przeciwnatarcia, przełamując obronę włoską na całej głębokości taktycznej. Kontrofensywa rozwinęła się pomyślnie. Wojska nacjonalistyczne i faszystowskie atakowane były przez 3 dywizje republikańskie: 12, 14 i 11. dowodzoną przez generała Lístera Forjána, oraz przez XI i XII Brygadę Międzynarodową[1].

Czwartego dnia ofensywy, z powodu śniegu i deszczu, siły włoskie zostały zatrzymane we wsi Brihuega[potrzebny przypis], niedługo później musiały się wycofać na pozycje wyjściowe, zostawiając po drodze wiele sprzętu wojskowego.

19 marca Włosi rozpoczęli odwrót i trwał on aż do 23 marca. Korpus włoski został całkowicie rozbity – około 10 tys. zabitych i rannych. Wojska republikańskie zdobyły około 50 czołgów, 50 dział, 250 karabinów maszynowych oraz wiele różnego sprzętu i uzbrojenia[2].

Rozbicie Korpusu Włoskiego było wielkim sukcesem wojsk republikańskich, poważnie wzmocniło ich prestiż i zahamowało dalsze natarcie wojsk nacjonalistycznych. Bitwa pod Guadalajarą była ostatnią próbą zdobycia Madrytu przez nacjonalistów, aż do końca wojny. Skierowali oni swoje siły na front północny.

Upamiętnienie[edytuj]

Walki o Guadalajarę zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w okresie po II wojnie światowej „GUADALAJARA 18 III 1937”.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Thomas Hugh: The Spanish Civil War. Harper & Brothers, 1961. ISBN 0671758764.
  • Praca zbiorowa: Mała Encyklopedia Wojskowa. Tom 1. Warszawa: MON, 1967.

Linki zewnętrzne[edytuj]