Bitwa pod Guadalajarą

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Guadalajarą
Hiszpańska wojna domowa
Czas 8 marca23 marca 1937
Miejsce Guadalajara
Terytorium Hiszpania
Przyczyna ofensywa nacjonalistów hiszpańskich i faszystów włoskich mająca na celu zdobycie Madrytu
Wynik zwycięstwo republikanów
Strony konfliktu
 Hiszpania
 Włochy
 Hiszpania
Dowódcy
Mario Roatta Coronel Lacalle
Enrique Jurado
Líster Forján
Siły
45 000 ludzi 20 000 ludzi
Straty
400 poległych lub rannych Hiszpanów
10.000 poległych lub rannych Włochów
800 zaginionych
500 jeńców
25 dział
10 moździerzy
85 karabinów maszynowych
67 ciężarówek
przejęte liczne zaopatrzenie
6.500 rannych lub poległych
900 jeńców
Hiszpańska wojna domowa

AlkazarMajorkaMadrytGuadalajaraBruneteTeruelPalosEbro

Bitwa pod Guadalajarą – starcie zbrojne, w hiszpańskiej wojnie domowej mające miejsce w dniach 823 marca 1937 w okolicach miasta Guadalajara w czasie ataku przeprowadzonego przez włoski korpus ekspedycyjny oraz wojska gen. Francisco Franco na pozycję wojsk republikańskich mającego na celu zdobycie stolicy Hiszpanii od północy.

Brały w niej udział Ludowe wojsko hiszpańskie i włoski Corpo Truppe Volontarie, wspierane przez inne jednostki wojska nacjonalistów, a konkretnie Dywizję Soria. Przez wielu autorów jest traktowana jako jedna z operacji militarnych składających się na bitwę o Madryt.

Przebieg[edytuj | edytuj kod]

Po trzech nieudanych próbach natarcia wojsk gen. Franco na Madryt, próbę zdobycia stolicy podjął Zmotoryzowany Korpus Włoski w sile czterech dywizji - ok. 50 tys. ludzi. Korpus rozpoczął ofensywę 8 marca przełamując obronę 50 Brygady republikańskiej, wzdłuż szosy Sigüenza-Guadalajara-Madryt. Na zagrożony odcinek skierowano XI Brygada Międzynarodowa im. Ernsta Thälmanna (ok. 1000 ludzi) i jedna baterię dział. Brygada opóźniła działania dwóch dywizji korpusu. 10 marca wprowadzono do walki XII Brygada Międzynarodowa im. Giuseppe Garibaldiego, w składzie której walczył polski Batalion im. gen. Jarosława Dąbrowskiego. Siły brygad międzynarodowych przeszły do kontrataków na lewe skrzydło nacierającego korpusu. Dowództwo republikańskie wprowadzając do walki dalszych oddziałów oraz lotnictwa i czołgów, zdołało zatrzymać 13 marca następne natarcie Włochów, ale do 17 marca siły republikańskie były jeszcze silnie atakowane przez jednostki frankistów.

Utworzony z walczących oddziałów 4 Korpus 18 marca przeszedł do przeciwnatarcia, przełamując obronę włoską na całej głębokości taktycznej. Kontrofensywa rozwinęła się pomyślnie. Wojska nacjonalistyczne i faszystowskie atakowane były przez 3 dywizje republikańskie: 12, 14 i 11. dowodzoną przez gen. Lístera Forjána, oraz przez XI i XII Brygadę Międzynarodową[1].

Czwartego dnia ofensywy, z powodu śniegu i deszczu, siły włoskie zostały zatrzymane we wsi Brihuega[potrzebne źródło], niedługo później musiały się wycofać na pozycje wyjściowe, zostawiając po drodze wiele sprzętu wojskowego.

19 marca Włosi rozpoczęli odwrót i trwał on aż do 23 marca. Korpus włoski został całkowicie rozbity - ok. 10 tys. zabitych i rannych. Wojska republikańskie zdobyły ok. 50 czołgów, 50 dział, 250 karabinów maszynowych oraz wiele różnego sprzętu i uzbrojenia[2].

Rozbicie Korpusu Włoskiego było wielkim sukcesem wojsk republikańskich, poważnie wzmocniło ich prestiż i zahamowało dalsze natarcie wojsk nacjonalistycznych. Bitwa pod Guadalajarą była ostatnią próbą zdobycia Madrytu przez nacjonalistów, aż do końca wojny. Skierowali oni swoje siły na front północny.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Walki o Guadalajarę zostały upamiętnione na Grobie Nieznanego Żołnierza w Warszawie, napisem na jednej z tablic w okresie po II wojnie światowej - "GUADALAJARA 18 III 1937".

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Thomas Hugh: The Spanish Civil War. Harper & Brothers, 1961. ISBN 0671758764.
  • Praca zbiorowa: Mała Encyklopedia Wojskowa. Tom 1.. Warszawa: MON, 1967.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]