Blich

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Max Liebermann, Bielenie na trawniku, olej na płótnie, 1882

Blich a. blech – miejsce, w którym bielono płótno. Były to łąki położone w pobliżu rzek, na południowych stokach ze względu na wzmożone działanie słońca. Tkaniny lniane lub konopne - najlepiej w maju lub czerwcu - rozkładano na trawie, by wysychając bielały na słońcu. W celu przyspieszenia bielenia, tkaniny polewano wodą. Czynność tę nazywano blichowaniem, a wykonującą ją osobę - blicharzem. Później blichem nazywano miejsce, gdzie znajdowały się blichownie (bielenie płótna, albo wosku), oraz folusze, pralnie, ługownie czy farbiarnie. Warsztaty te wymagały znacznej ilości wody i energii wodnej, dlatego lokalizowano je w pobliżu rzek.

Blich to również w wielu miastach nazwy ulic, które wzięły swą nazwę od dawnych blichowni. Ulicę Blich posiadają m.in. Gorlice, Łowicz, Kraków, Krosno, Jarosław czy Kurów. Jest to też historyczna nazwa Żywieckiego Przedmieścia w Bielsku-Białej, dawnej dzielnicy płócienników. Jedna z dzielnic LędzinBlych wzięła swoją nazwę od istniejącego tam niegdyś blichu. W Jarosławiu ulice Na Blichu i Blichowa znajdują się w podbliżu starego koryta Sanu.

Od tego określenia pochodzi także nazwisko Blicharz.