Bożkowice

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°2′17.46″N 15°19′0.61″E
- błąd 0 m
WD 51°2'16"N, 15°18'44"E
- błąd 39 m
Odległość 344 m
Bożkowice
wieś
Państwo  Polska
Województwo  dolnośląskie
Powiat lubański
Gmina Olszyna
Wysokość 280-310[1] m n.p.m.
Liczba ludności (III 2011) 168[2]
Strefa numeracyjna 75
Tablice rejestracyjne DLB
SIMC 0191632
Położenie na mapie gminy Olszyna
Mapa lokalizacyjna gminy Olszyna
Bożkowice
Bożkowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Bożkowice
Bożkowice
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Bożkowice
Bożkowice
Położenie na mapie powiatu lubańskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu lubańskiego
Bożkowice
Bożkowice
Ziemia51°02′17,46″N 15°19′00,61″E/51,038183 15,316836

Bożkowice (niem. Eckersdorf) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie lubańskim, w gminie Olszyna.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Bożkowice to niewielka wieś leżąca na północnym brzegu Kwisy, tworzącej w tym miejscu Jezioro Leśniańskie[1]. Miejscowość znajduje się w zachodniej części Wzniesień Radoniowskich, na wysokości około 280-310 m n.p.m.[1]

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa jeleniogórskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Początki Bożkowic nie są znane, wiadomo tylko, że miejscowość została zniszczona w 1431 roku, w czasie wojen husyckich[1]. W 1840 roku były tu 84 domy, szkoła ewangelicka, browar, 2 gospody, 78 warsztatów bawełnianych, i 5 rzemieślników[1]. W 1905 po utworzeniu Jeziora Leśniańskigo wieś nabrała znaczenia letniskowego[1]. Po 1945 roku Bożkowice początkowo były wyłącznie wsią rolniczą, dopiero w latach 70. XX wieku odrodziła się funkcja letniskowa miejscowości, nad jeziorem zbudowano ośrodek wczasowy i domki kampingowe[1]. W 1978 roku było tu 45 gospodarstw rolnych, w 1988 roku ich liczba zmalała do 26[1].

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Przez Bożkowice przechodzi szlak turystyczny[3]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Słownik geografii turystycznej Sudetów. redakcja Marek Staffa. T. 2: Pogórze Izerskie. Wrocław: Wydawnictwo I-BiS, 2003, s. 149-151. ISBN 83-85773-60-6.
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  3. Mapa turystyczna. [dostęp 2018-07-04].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]