Bogolubowo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bogolubowo
Боголюбово
Ilustracja
Bogolubowo wraz z widokiem na żeński monaster
Państwo  Rosja
Obwód  włodzimierski
Data założenia 1158
Populacja (2010)
• liczba ludności

4494
Nr kierunkowy +7 (49 22)
Kod pocztowy 601270
Tablice rejestracyjne 33
Położenie na mapie obwodu włodzimierskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu włodzimierskiego
Bogolubowo
Bogolubowo
Położenie na mapie Rosji
Mapa lokalizacyjna Rosji
Bogolubowo
Bogolubowo
Ziemia56°11′41″N 40°31′51″E/56,194722 40,530833
Portal Portal Rosja

Bogolubowo (ros. Боголюбово) – osiedle typu miejskiego w Rosji, w rejonie suzdalskim obwodu włodzimierskiego. Miejscowość jest siedzibą sielsowietu Bogolubowo i leży na Złotym Pierścieniu Rosji.

Położenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

Bogolubowo leży nad ujściem rzeki Nerli (dopływem Klaźmy) 2 km na północny wschód od Włodzimierza.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość została założona w 1158 roku jako rezydencja Andrzeja Bogolubskiego. Powstanie Bogolubowa było powiązane legendą, gdy Andrzej wiózł ikonę z Włodzimierza do Rostowa Wielkiego, konie nie chciały dalej iść i musieli przenocować w tym miejscu. Tej nocy Andrzejowi objawiła się Matka Boża, i na tym samym miejscu postanowiono założyć miasto wraz z Monasterem, gdzie miała być przechowywana ikona.

Za panowania Andrzeja stało się miastem o stałej ludności, własnym samorządem, handlem i rzemiosłem. Było uważane za stolicę Rusi Włodzimiersko-Suzdalskiej[1].

Badania Sergiusza Zagrajewskiego[2][3] pokazały, że w czasach przedmongolskich miasto nie otaczał jeden, lecz dwa mury obronne. Wewnętrzny mur był biało-kamienny o obwodzie 1,5 km, a zewnętrzny mur osiągał 2,9 km wykonany z drewna i ziemi. W murach miejskich z białego kamienia znajdował się pałac z białego kamienia i kompleks świątynny Zamek księcia Andrzeja.

Los miasta zmienił się po śmierci księcia Andrzeja. W 1177 roku miejscowość splądrował i zagrabił riazański książę Gleb, a po najeździe Tatarów miasto utraciło na znaczeniu. W wiekach XVII do XIX rozwijał się monaster.

Po rewolucji z 1917 roku monaster zamknięto, a w 1992 roku został reaktywowany. Od 1997 roku w Bogolubowie działają dwa monastery (męski i żeński).

Od 1945 do 1965 roku miejscowość była stolicą rejonu włodzimierskiego, od 1965 roku w składzie rejonu suzdalskiego[4]. W 1960 roku otrzymała status osiedla typu miejskiego, od 1 stycznia 2006 jest siedzibą sielsowietu Bogolubowo.

Do dzisiaj częściowo przetrwały wały ziemne, rowy oraz szczątki murów i biało-kamiennych filarów fortyfikacji: portal z łukiem, wieża na planie kwadratu o krętych schodach, a także cokołowa część cerkwi Narodzenia Matki Bożej (1158-1165), na której została wzniesiona wielopoziomowa cerkiew z 1751 w stylu barokowym. Nadbramna cerkiew-dzwonnica Zaśnięcia Matki Bożej i komórki zostały zbudowane w XIX wieku. Sobór Bogolubskiej Ikony Matki Bożej zbudowano w 1866 roku z rąk architekta Konstantina Thona w stylu bizantyjsko-rosyjskim. Nieopodal miejscowości znajduje się Cerkiew Opieki Matki Bożej, którą potocznie nazywa się Pokrow na Nerli.

Transport[edytuj | edytuj kod]

W Bogolubowie znajduje się stacja kolejowa Bogolubowo

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. [http://zagraevsky.com/capitals.htm Академик С. В. Заграевский. К вопросу о столицах Северо-Восточной Руси: Переславль-Залесский при Юрии Долгоруком, Боголюбово при Андрее Боголюбском. Научная статья.], zagraevsky.com [dostęp 2018-04-01].
  2. [http://rusarch.ru/zagraevsky53.htm РусАрх - Заграевский С.В. Историческая топография домонгольского Боголюбова], rusarch.ru [dostęp 2018-04-01].
  3. [http://rusarch.ru/zagraevsky34.htm РусАрх - Заграевский С.В. Великокняжеский замок в Боголюбове: опыт графической реконструкции. В кн.: Материалы XVIII межрегиональной краеведческой конференции (20 апреля 2012 г.). Т. 1. Владимир, 2013. С. 296–312.], rusarch.ru [dostęp 2018-04-01].
  4. В.А. Дударев, Н.А. Евсеева. М. Известия, СССР. Административно-территориальное деление союзных республик на 1 января 1980 года, 1 kwietnia 2018.