Bogoria II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Warianty herbu Bogoria II
Bogoria II, wariant pierwszy, według Niesieckiego, Chrząńskiego, Znamierowskiego i Gajla
Bogoria II, wariant drugi, według Niesieckiego i Ostrowskiego
Strona z Tablic odmian herbowych Chrząńskiego. Bogoria wraz z odmianami w drugim rzędzie od końca.

Bogoria II (Bogorya II) − polski herb szlachecki, odmiana herbu Bogoria.

Opis herbu[edytuj]

Istnieją dwie opinie na temat wyglądu tego herbu. Swoje źródło mają u Kaspra Niesieckiego, który opisując odmiany Bogorii opisał herb inaczej i przy sekcjach poświęconych kolejnym rodzinom opisał herb inaczej.

Przy herbie Bogoria, podając odmianę Górskich i Turów, Niesiecki pisze, że herb ich ma złączone rogaciny i trzy pióra strusie srebrne między czerwonymi. Nie podał tynktury pola[1]. Późniejsi autorzy przypisali temu herbowi pole czerwone. Tak herb Bogoria II narysował Chrząński w Tablicach odmian, oraz współcześni heraldycy - Alfred Znamierowski[2] i Tadeusz Gajl.

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[3]:

W polu czerwonym rogacina srebrna z takąż rogaciną na opak, w słup, złączone.

Klejnot: Trzy pióra strusie; srebrne między czerwonymi.

Natomiast przy tekście poświęconym rodzinie Górskich herbu Bogoria odmienna, Niesiecki podaje, że herb ma pole "papuże" (zielone) i nie podaje barw piór w klejnocie[4]. Tak herb Bogoria II rekonstruuje też Juliusz Karol Ostrowski[5].

Opis z wykorzystaniem zasad blazonowania, zaproponowanych przez Alfreda Znamierowskiego[3]:

W polu zielonym rogacina srebrna z takąż rogaciną na opak, w słup, złączone.

Klejnot: Trzy pióra strusie.

Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]

XVIII wiek. Wzmiankowany po raz pierwszy przez Kaspra Niesieckiego.

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl wymienia następujące rody herbownych:

Górski (Gorski), Gwiazdowski, Tur.

Przypisy

  1. Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. T. 3. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1841, s. 194-198.
  2. Alfred Znamierowski: Herbarz rodowy. Warszawa: Świat Książki, 2004, s. 91. ISBN 83-7391-166-9.
  3. a b Alfred Znamierowski, Paweł Dudziński: Wielka księga heraldyki. Warszawa: Świat Książki, 2008, s. 104-108. ISBN 978-83-247-0100-1.
  4. Kasper Niesiecki, Jan Nepomucen Bobrowicz: Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S. J. T. 4. Lipsk: Breitkopf i Haertel, 1839, s. 211-212.
  5. Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich. T. 2. Warszawa: Główny skład księgarnia antykwarska B. Bolcewicza, 1897-1906, s. 27.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]