Bolesław Gawiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Bolesław Gawiński
Data urodzenia 1868
Data i miejsce śmierci 26 marca 1928
Sanok
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Sanoku
Zawód sędzia
Miejsce zamieszkania Ul. Bartosza Głowackiego 19 w Sanoku
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy doktor
Małżeństwo Zofia
Dzieci Marianna, Stanisław, Władysław
Odznaczenia
Kawaler Orderu Franciszka Józefa (Austro-Węgry)

Bolesław Mieczysław Gawiński (ur. 1868, zm. 26 marca 1928 w Sanoku) – polski prawnik z tytułem doktora, sędzia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dom przy ul. Bartosza Głowackiego 19 w Sanoku
Nagrobek Bolesława Gawińskiego

Urodził się w 1868[1]. Pochodził ze Słabca na obszarze Królestwa Polskiego[2]. Podjął studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Podczas studiów został członkiem założonej w czerwcu 1890 w Tarnowie tajnej organizacji szkolno-akademickiej pod nazwą Liga Narodowa (wraz z nim m.in. Stanisław Augustyński, Wacław Borzemski, Jan Stapiński), za co był objęty śledztwem władz austriackich i był zagrożony aresztowaniem[3]. Po uwięzieniu Stapińskiego, mając 21 lat był objęty aktem oskarżenia z 24 czerwca 1891 przed trybunałem orzekającym we Lwowie w sprawie o przynależność do Ligi Narodowej (zarzucono mu pełnienie funkcji naczelnika Stapińskiego oraz kasjera związku), czemu Gawiński wraz z towarzyszami zaprzeczył[4]. W połowie 1895 uzyskał tytuł doktora praw na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego[2].

Był praktykantem sądowym, po czym decyzją C. K. Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie na początku stycznia 1896 został mianowany auskultantem sądowym[5]. Jako adjunkt sądowy na początku sierpnia 1899 został przeniesiony z Rawy Ruskiej do Baligrodu[6]. We wrześniu 1902 został przeniesiony z Baligrodu i mianowany na stanowisko sekretarza sądu w Podwołoczyskach[7]. W 1911 w charakterze c. k. radcy sądu krajowego pozostawał naczelnikiem C. K. Sądu Powiatowego w Baligrodzie[8]. W tym samym roku był przydzielony do C. K. Sądu Obwodowego w Sanoku i zamieszkiwał przy ulicy Podgórze[9]. W późniejszych latach pozostawał c. k. radcą sądu krajowego w C. K. Sądzie Obwodowym w Sanoku, przy którym w 1913 został wybrany zastępcą przewodniczącego sądu przysięgłych[10][11].

Podczas I wojny światowej był wykładowcą prawa cywilnego i handlowego na zakończonym 12 sierpnia 1917 I-ym kursie nauk administracyjno-społecznych dla urzędników przyszłej administracji polskiej[12]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Postanowieniem Naczelnika Państwa z 30 sierpnia 1919 został mianowany wiceprezesem Sądu Okręgowego w Sanoku[13] i sprawował to stanowisko w latach 20. II RP[14][15][16][17][18] do śmierci[19].

Prywatnie pasjonował się pszczelarstwem, w 1912 obok Ludwika Sikory prowadził wykłady i ćwiczenia praktyczne w tym zakresie podczas kursu ogrodniczo-pszczelniczego dla więźniów sanockiego więzienia[20]. Był przewodniczącym wydziału Towarzystwa Ogrodniczo-Pszczelniczego w Sanoku[21][22]. Na przełomie lipca i sierpnia 1911 został sekretarzem rady nadzorczej Domu Handlowo-Przemysłowego w Sanoku[23][24]. Był członkiem sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (1912)[25][26], w którym w 1913 zasiadł w sądzie honorowym[27]. Pod koniec 1912 został wybrany członkiem wydziału „Towarzystwa Bursy”, sprawującego pieczę nad Bursą Jubileuszową im. Cesarza Franciszka Józefa w Sanoku[28]. Został członkiem wydziału (zarządu) zawiązanego 22 maja 1919 Koła Przyjaciół Harcerstwa w Sanoku[29][30]. Był jednym z zastępców dyrektora Kasy Oszczędności miasta Sanoka (1927)[31].

Jego żoną była Zofia z domu Kosińska[32][33]. Ich dziećmi byli Marianna (zamężna i osiadła w Szwajcarii), Stanisław Mieczysław (1904-2000, drużynowy harcerski w Sanoku[34][35], lekarz z tytułem doktora, major Wojska Polskiego, osiadły w Toruniu[32][36]), Władysław[37][38]. Rodzina Gawińskich zamieszkiwała w Sanoku w domu przy ulicy Bartosza Głowackiego[39] 19[40][41]). W latach 30. dom nabył i zamieszkał z rodziną lekarz weterynarii i oficer por. dr Ludwik Hellebrand[39].

Bolesław Gawiński zmarł 26 marca 1928 w Sanoku w wieku 59 lat[42][19][32]. Został pochowany w części „Rymanowski Stary” Cmentarza Centralnego w Sanoku.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

austro-węgierskie

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gawiński family (ang.). familylink.com. [dostęp 2016-10-26].
  2. a b Kronika. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 152 z 6 lipca 1895. 
  3. Wacław M. Borzemski: Pamiętnik tajnych organizacji niepodległościowych na terenie byłej Galicji w latach 1880-1897. Lwów: 1930, s. 49, 51, 52, 193.
  4. Wacław M. Borzemski: Pamiętnik tajnych organizacji niepodległościowych na terenie byłej Galicji w latach 1880-1897. Lwów: 1930, s. 56, 58, 60.
  5. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 17 z 23 stycznia 1896. 
  6. Mianowania. „Słowo Polskie”, s. 1, Nr 183 z 3 sierpnia 1899. 
  7. Mianowania i przeniesienia w sądownictwie. „Słowo Polskie”, s. 2, Nr 456 z 19 września 1902. 
  8. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: Prezydyum C.K. Namiestnictwa, 1911, s. 142.
  9. Skorowidz powiatu sanockiego wydany na podstawie dat zebranych w roku 1911. Sanok: 1911, s. 42.
  10. Rozmaite obwieszczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 12, Nr 222 z 27 września 1913. 
  11. a b c Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 142.
  12. Głos prowincji. Absolwenci kursu urzędniczego w Lublinie. „Głos”, s. 4, Nr 219 z 29 sierpnia 1917. 
  13. Część urzędowa. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 212 z 14 września 1919. 
  14. Kalendarz powszechny „Haliczanin” na rok pański 1925. Lwów: 1925, s. 51.
  15. Ogłoszenia, Upadłości. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 76 z 2 kwietnia 1926. 
  16. Ogłoszenia, Upadłości. „Gazeta Lwowska”, Nr 199 z 1 września 1927. 
  17. Kalendarz sądowy na rok 1927. Warszawa: 1927, s. 150.
  18. Jerzy Kirkiczenko, Marian Kraczkiewicz: Kalendarz sądowy na rok 1928. Warszawa: 1928, s. 75.
  19. a b Ruch służbowy w sądownictwie. Zmarli. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości”, s. 145, Nr 9 z 1 maja 1928. 
  20. Kurs ogrodniczo-pszczelniczy dla więźniów. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 2, Nr 16 z 21 kwietnia 1912. 
  21. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 11 z 9 marca 1913. 
  22. Rozwój sadownictwa w powiecie sanockim od r. 1906–1913. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 1-2, Nr 12 z 16 marca 1913. 
  23. Kronika. Dom Handlowo-Przemysłowy w Sanoku, Stowarz. zarejestr. z ogr. poręką. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 33 z 6 sierpnia 1911. 
  24. Ogłoszenie. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 4, Nr 18 z 5 maja 1912. 
  25. Paweł Sebastiański, Bronisław Kielar: Wykazy członków Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Sanoku. W: 125 lat sanockiego „Sokoła” 1889–2014. Sanok: Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” w Sanoku, 2014, s. 14. ISBN 978-83-939031-1-5.
  26. Anna Sebastiańska: Członkowie TG „Sokół” w Sanoku 1889–1946. sokolsanok.pl, 2009-11-29. [dostęp 2016-03-15].
  27. Zarząd. sokolsanok.pl. [dostęp 2016-06-18].
  28. Kronika. „Tygodnik Ziemi Sanockiej”, s. 3, Nr 50 z 15 grudnia 1912. 
  29. Kronika. Koło przyjaciół harcerstwa w Sanoku. „Ziemia Sanocka”. 14, s. 3, 1 czerwca 1919. 
  30. Czesław Mazurczak: Harcerstwo Sanockie 1910–1949. Kraków: Harcerska Oficyna Wydawnicza, 1990, s. 34.
  31. Księga pamiątkowa kas oszczędności w Małopolsce wydana z powodu 25-lecia istnienia Związku Polskich Kas Oszczędności we Lwowie. O działalności należących do Związku Małopolskich i dwóch śląskich (Bielsko i Cieszyn) kas oszczędności. Lwów: 1927, s. 86.
  32. a b c Marian Łysiak: Stanisław Mieczysław Gawiński (1904–2000). oil.org.pl. [dostęp 2016-10-26].
  33. W latach 30. jego żona zamieszkiwała w Krakowie. Została pochowana na Cmentarzu Najświętszej Marii Panny w Toruniu, gdzie spoczął także ich syn Stanisław. Por. Marian Łysiak: Stanisław Mieczysław Gawiński (1904–2000). oil.org.pl. [dostęp 2016-10-26].
  34. XXXVI. Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Królowej Zofji w Sanoku za rok szkolny 1921/1922. Sanok: 1922, s. 15, 24.
  35. Czesław Mazurczak: Harcerstwo Sanockie 1910–1949. Kraków: Harcerska Oficyna Wydawnicza, 1990, s. 57.
  36. Zofia Bandurka: Wykaz imienny zaproszonych i obecnych na Zjeździe – przygotowała mgr Zofia Bandurkówna. W: Dwa dni w mieście naszej młodości. Sprawozdanie ze zjazdu koleżeńskiego wychowanków Gimnazjum Męskiego w Sanoku w 70-lecie pierwszej matury w roku 1958. Warszawa: 1960, s. 124.
  37. Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 52-53. ISBN 83-924210-0-0.
  38. Paweł Kosina. Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele (cz. 4). „Góra Przemienienia”, s. 18, Nr 25 (149) z 18 czerwca 2006. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. 
  39. a b Dorota Mękarska. Spacerkiem po mieście. Ulica Głowackiego. „Tygodnik Sanocki”, s. 6, Nr 17 z 11 września 1991. 
  40. W książce Paweł Kosina podał numer 18, jednak jest to pomyłka gdyż chodzi o numer 19. Por. Paweł Kosina: Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele. Sanok: Stowarzyszenie Przyjaciół Heleny Kosiny w Sanoku, 2006, s. 52. ISBN 83-924210-0-0.
  41. Paweł Kosina. Helena Kosinówna. Rodzina i sanoccy przyjaciele (cz. 4). „Góra Przemienienia”, s. 20, Nr 25 (149) z 18 czerwca 2006. Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku. 
  42. Indeks do ksiąg zmarłych od roku 1914. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. G 1928, (Tom , str. 318, poz. 38).
  43. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 224.
  44. a b c Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1033.